Mkazemi

در کشوری زندگی می کنیم که اعضای هیات علمی دانشگاه ها به جای اینکه کمک حال کشور در شرایط بحرانی جنگی باشند، در بحرانی ترین روزهای جنگ رمضان و چسبیده به روزهای آخر سال (۲۶ اسفند که در حالت عادی هم کسی حواسش به این چیزها نیست چه برسه به شرایط جنگی) از طریق هیات امنای دانشگاه ها که فراتر از هر قانونی در این مملکت است، برای خودشون جلسه می گذارند تا حقوق خودشون را ۸۰ درصد افزایش بدهند و در شرایطی که یه کارمند حدود ۲۰ میلیون و یک رزمنده پای لانچر کمتر از این رقم میگیره حقوق خودشون را بدون در نظر گرفتن مخلفات مربوط به پایان نامه و انواع پروژه و ... در کمترین و بدترین حالت به بالای ۵۰ میلیون تومن برسونن. رقمی که یک کارمند عالی رتبه با ۳۰ سال سابقه و مدرک دکتری و هزار جور گواهی و موفقیت و و رزومه هرگز بهش نمی رسه! در تمام دنیا بین کارمند دانشگاه و هیات علمی اختلاف حقوق هست. ولی این اختلاف از ۱.۵ تا ۲ برابر بیشتر نیست. اما در ایران حداقل اختلاف ۳ برابری را شاهد هستیم و تا اعتراض کنی می گن اگه حقوق هیات علمی ها زیاد نشه ناراحت میشن و مهاجرت می کنن و ای کاش بررسی می شد که این ادعا تا چه حد واقعی است و چه درصدی از این افراد در خارج از کشور آنقدر خواهان دارند که مهاجرت کنند و کشور لنگ هیات علمی بمونه! واقعیت این است که برخی مدیران کشور که خودشون به هر ضرب و زور و زد و بندی هیات علمی شده اند، می خواهند از این طریق یه حاشیه امن درآمدی داشته باشن تا اگر پست خودشون و منافع چرب و گسترده ناشی از پست اداری فعلی رو از دست دادن در برگشت به دانشگاه هم جیبشون پرپول باشه. این مساله هم ربطی به جناح سیاسی نداره و عرصه چپاول مشترک اصلاح طلبان و اصول گرایان است! بقیه مسائل صرفا توجیه است و این حد از تبعیض اون هم در شرایط اقتصادی بحرانی فعلی و با توجه به اخراج گسترده نیروهای شغلی در جامعه و تورم و رکود فزاینده به هیچ وجه قابل توجیه نیست. کشور در شرایط حساسی است و این گونه اقدامات که حس تبعیض و خشم مردم رو تقویت می کنه مایه تاسف هست. در همه دنیا هیات علمی کمک حال جامعه است. ولی در ایران هیات علمی های دانشگاه به یک الیگارشی خودخواه و عامل ایجاد تبعیض مبدل شده اند که فقط به بلعیدن منابع مالی محدود جامعه شکننده ایران فکر می کنند و براشون مهم نیست بقیه مردم تحت فشار ایران در مورد این اقدامات تبعیض آمیز چه فکر می کنند و چقدر حس همبستگی ملی و احساس تعلق به جامعه به خاطر خودخواهی این تافته های جدا بافته تضعیف میشه. تاریخ در مورد این الیگارشی تبعیض آفرین به درستی و به دقت قضاوت خواهد کرد که برای خفه کردن هرگونه اعتراض صنفی و رسانه ای از سوی کارمندان هم از هیچ کاری رویگردان نیستند!