🏮万林MoLin | 元洪君หยวนหงจวิน🏮(ย้อนอดีต)

#JLAN_commu "หากเลือกทางเดินตนแล้วก็ต้องมิหันกลับ ละทิ้งทุกอย่างย่อมเพื่อความเป็นอยู่" โม่หลิน / มนุษย์ / 21 /หยดหยาด Doc : Bio Cv. : 鄧紫棋 - 桃花諾（Cover by 鍾庚霖）

Red Rope ❤🌹💫 @JLAN_Xuelian privatter.net/i/7221794

[ 万林 × 雪莲 ] มือหนาโอบเอวบางแนบชิดประกบริมฝีปากอุ่นจุมพิตซบเส้นผมเงินสวย ผ่านไปช้านานแต่ยามนี้กลับเหมือนดั่งยามเข้าพิธีวิวาห์มงคล สัญญาที่เคยผิดต่อคำเอ่ยจนสร้างบาดแผล ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความจริงที่ค่อยลบเลือนรอยแผลนั้นไป "ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าตราบสิ้นชีวา" @JLAN_Xuelian

(วันสุนทรภู่พาจิ้งจอกกับองค์ชายหงจวินAuปัจจุบันมาแต่งชุดไทยเดินเล่นหน่อย👀👑🦊) @Tieniu_JLAN

@JLAN_Yianfang (ไว้ข้าไปซื้อแล้วกัน)

@MoLin_JLAN (/ส่งโลเคชั่นร้านข้างๆให้)

(อากาศร้อน แดดเปรี้ยงขนาดนี่ต้องนั่งในร่มเงาเท่านั้น🔥)

@JLAN_Yianfang (อาภรณ์บางๆเช่นนั้น เจ้าทำให้ข้าซักตัวได้หรือไม่ /อ้อนแม่นาง)

@MoLin_JLAN (เสื้อบางๆ เหมาะกับหน้าร้อน😌)

@JLAN_Yianfang (เสื้อผ้าเจ้าบางไปแล้วหนา)

@MoLin_JLAN (/เถิบหนีเพราะร้อนมาก)

@JLAN_Yianfang "ย่อมได้ๆ ข้าจะรอรับจดหมายของแม่นางหนา เช่นนั้นก็รีบมาล่ะ" "เช่นนั้นข้าก็ขอตัวกลับก่อน" โม่หลินเอ่ยตอบไปก่อนจะบอกลาพร้อมรอยยิ้มกว้างและเดินจากกลับเรือนตน

@MoLin_JLAN “สุราของท่าน ข้าย่อมไม่พลาดแน่นอน” เยี่ยนฟางเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ “แล้วข้าจะส่งจดหมายไปแจ้งก่อนไปหานะ” นางเอ่ยต่อ

(โรลเปิด) ค่ำคืนนี้ช่างเงียบสงัด คุณกำลังเดินอยู่ในเมืองที่ทุกคนต่างพากันหลับไหลกันหมดแล้ว หากแต่ยังพบแสงเรืองๆที่ลอดผ่านประตูร้านหนึ่งออกมา คุณเลยลองผลักบานประตูเข้าไปด้วยความสงสัย กลิ่นหอมฉุนของไม้จันทน์ตีเข้าจมูก “ดึกดื่นป่านนี้ ต้องการสิ่งใดหรือ?”

@JLAN_Yianfang "มีสตรีงามไปคล้องทองให้ เป็นบุญลูกน้อยของข้าแล้ว" โม่หลินเอ่ยชมแด่แม่นางคนสนิท "ในเมื่อท่านโปรด สุราข้าเองก็หมักไว้มากโข พอให้ท่านมาดื่มได้หลายคราเลยหนา" โม่หลินเอ่ยพลางชื่นชมภูมิใจฝีมือหมักสุรารสเริศของตน

@MoLin_JLAN “เช่นนั้นข้าคงต้องหาเวลาไปคล้องทองให้หลานเสียหน่อยแล้ว” เยี่ยนฟางพูดพลางหยักหน้าเบาๆ “ข้าคิดถึงรสสุราหมักของท่านยิ่ง หากท่านยินดีมอบให้ข้าก็จะไม่เกรงใจ” กล่าวจบก็กลืนน้ำลายน้อยๆเมื่อคิดถึงรสหอมหวานของสุราของโปรด

@JLAN_Yianfang "แม่นางมาเยี่ยมบุตรแฝดตัวน้อยข้าบ้างสิ อย่างไรเสียเราต่างก็สนิทสนมกัน" โม่หลินเอ่ยชักชวนแม่นางตรงหน้า หากคนเยอะๆก็คงจะครึกครื้นดีนัก "จวนข้ามีสุราหมักอยู่หลายไห ไว้ท่านมาเยือนข้าจะมอบให้ท่านก็แล้วกัน"

@MoLin_JLAN “ฟังแล้วเหนื่อยน่าดู” นางพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ “แต่เป็นความเหนื่อยที่คุ้มค่าแน่นอน ข้ามั่นใจว่าลูกของท่านจะเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรง”

@JLAN_Yianfang (//แอบลูบๆหยุมๆ)

(อวดขาอย่างภาคภูมิใจ)

@JLAN_Yianfang "ข้าชอบเที่ยวเจ้าเองก็รู้" "ข้ามิได้บกพร่อง เพียงแค่เที่ยวและมาซื้อผ้าถักอาภรณ์ก็เท่านั้น" โม่หลินเอ่ยอย่างมิจริงจังมาก แต่ข้างของที่หอบมาก็ดูเหมือนเป็นของให้บุตรแฝดและภริยาทั้งนั้น "ช่วงเช้าข้าค้องดูแลบุตรตัวน้อย...มิกล้าพาออกมาพบเจอโลกหรอก..." โม่หลินเอ่ยพลางหดหู่เล็กน้อย

@MoLin_JLAN “ถึงอย่างไรก็ตาม แต่งงานมีลูกเต้าแล้วก็มิควรอยู่นอกบ้านเสียดึกดื่น” เยี่ยนฟางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ไว้วันใดมีเวลาว่างค่อยมาเยี่ยมกันก็ได้ ข้าว่างเสมอ” นางกล่างยิ้มๆ

@JLAN_Yianfang "ช่วงนี้ภริยาข้ามิค่อยมีเวลาว่างกลับจวนนักหรอกหนา อีกอย่างเด็กๆเองก็นอนหลับกันหมดแล้ว" โม่หลินเอ่ยพลางเผยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยเล็กน้อย มือสวยยันกายลุกขึ้นเดินไปลูบเตาอุ่นมือบนชั้นเบาๆท่าทางยังคงดูสง่างามแม้จะแต่งงานมีภรรยามีบุตรแล้ว

@MoLin_JLAN เยี่ยนฟางรับจอกสุรามาดื่มด้วย ริมฝีปากบางยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจในรสชาติสุรา “รสเยี่ยมไม่เปลี่ยน” นางเอ่ยชื่นชม ไม่นานนักทั้งอาหารและสุราก็หมดเกลี้ยง “ดึกป่านนี้แล้ว เจ้าไม่ต้องกลับไปหาภรรยาหรอกรึ” นางเอ่ยถามขณะที่กำลังเก็บจาน

@JLAN_Yianfang เมื่อตะเกียบถูกยื่นให้โม่หลิน มือเรียวรับและเริ่มคีบอาหารที่กลิ่นหอมโชยตรงหน้า แววตาแวววับมองเพียงมินานก็คีบกินคู่กับข้าวพูนๆตะเกียบ ลิ้มรสชาติมื้ออาหารที่ไร้ที่ติ "อร่อยมาก ฝีมือทำอาหารของเจ้าไร้ที่ติเสียจริง" "อาหารรสเลิศก็ต้องคู่กับสุราดี" เอ่ยจบก็ลุกไปหยิบสุราไหใหญ่ที่ตนพก

@MoLin_JLAN “หวังว่าจะถูกปากเจ้า ปกติข้าไม่ทานเผ็ดมาก พริกแห้งนี่แค่ช่วยทำให้มีกลิ่นฉุนขี้นและมีรสชาติมากขึ้นเฉยๆ” นางยกถาดด้วยมืออันแข็งแรงข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ปัดของบนโต๊ะออกไปวางกองไว้ตรงมุม เพื่อให้มีที่เพียงพอสำหรับวางถาดอาหาร เมื่อจัดแจงเรียบร้อยจึงยื่นตะเกียบให้คนข้างกายได้ลงมือ

@JLAN_Yianfang "เนื้อสัตว์รึ ข้าชอบ ทำเลยๆข้าหิวแล้ว!" ความสุภาพเรียบร้อยของโม่หลินหายในพริบตา ดูเหมือนอาหารจะอยู่เหนือการวางตัว แต่เพราะหน้างดงามน่ารักน้อยคนที่จะมีปัญหากับกิริยาบทเช่นนี้ของโม่หลิน "ท่านเองก็ร่วมมื้อกินกันนะ~"

@MoLin_JLAN เยี่ยนฟางหลุดเสียงหัวเราะดังกับท่าทางของโม่หลิน “บ้านข้ามีแต่เนื้อสัตว์เท่านั้นแหละ ถ้าท่านไม่กลัวหนักท้องเกินไปข้าก็ทำมื้อเล็กๆให้ได้นะ” นางกล่าวพลางเคาะผงยาสูบออกจากแท่งสูบเพื่อดับควัน

@JLAN_Yianfang "เช่นนั้นข้าจะมาพูดคุยบ่อยๆแล้วกัน แต่...เยี่ยนฟาง...ตอนนี้ข้าหิวมากๆเลย" โม่หลินกุมมือสวยของแม่นางตรงหน้าพลางทำหน้าตาน่าสงสารเหมือนมิได้กินอะไรมานานทั้งที่ตนพึ่งเดินเข้าโรงเตี๊ยมไปมินาน "เจ้าพอมีอะไรให้ข้ากินไหม..."

@MoLin_JLAN เยี่ยนฟางเลิกคิ้วเล็กน้อยให้กับประโยคที่ฟังดูแล้วไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่การซักถามมากความนั้นไม่ใช่นิสัยของนาง “หากท่านว่างก็มาหาข้าได้ ไม่ต้องช่วยขายของหรอก แค่มานั่งคุยเล่นเป็นเพื่อนก็พอใจแล้ว” นางหัวเราะคิกคักในลำคอก่อนจะยกแท่งยาสูบขึ้นสูบควันเข้าเต็มปอดและปล่อยออกมาช้าๆ

@JLAN_Yianfang "หวานกว่าที่คิด แต่ดูเหมือนข้าจะถูกเกี่ยวพันกับอดีตชาติที่ข้าจำมิค่อยได้นักหรอก" ชีวิตคู่ของโม่หลินหวานราวกับคู่ใหม่ปลามัน แต่บางคราก็มีเรื่องแปลกๆเข้ามาเกี่ยวพันชวนให้ทะเลาะ "อย่าหดหู่นักเลย ช่วงนี้ข้าพอมีเวลาจะมาช่วยเจ้าขายของแล้วกันหนา" โม่หลินเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างจริงใจ

@MoLin_JLAN “ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ” เยี่ยนฟางเอ่ยให้แขกผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “ช่วงนี้ก็คนบางเบาไปมากนัก ไม่รู้ทำไม เหมือนอยู่ๆคนคุ้นตาคุ้นตาหลายคนก็ออกเดินทางกันหมด” นางเอ่ยพลางพ่นควันยาสูบด้วยท่าทางหดหู่ “แล้วท่านเล่า ชีวิตคู่เป็นเช่นไรบ้าง?”