خورشید

بازم ماه کامله شدن ابرا نقره‌ای ریختم زهر دلمو به سفره‌ای‌ که دست تک مسافری ازش نمونه بعد از پوسیدن تن‌ و بدنمم بمونه میگی‌ چرا مسافر؟ نمی‌شه باشی‌ ثابت؟ نمی‌شه حیاتت بی‌ صدا، بمیری ساکت؟ هم من و هم تو تو مسیره بن‌بست مسافر زمان و خیال تا لحظه‌ی خفتن بازدید تمام عمرت ظرف یه چشمک