MohammadHossein

🎯صحبتهای ترامپ در حاشیه اجلاس جی ۷ درباره #ایران، #اسرائیل و مساله لبنان و سوریه فاجعه آمیز بود. مهمترین دغدغه ترامپ در صحبتهاش این بود که جمهوری اسلامی نباید به بمب اتم دست پیدا کند، همین! نه حرفی از برنامه موشکی جمهوری اسلامی زد نه تهدید پهپادی نه مساله تنگه هرمز نه بقیه تهدیدهای ترکیبی رژیم! صریح و روشن هم گفت که در ایران برایش تغییر رژیم مهم نبوده و نیست --- هرچند به باور خودش در ایران تغییر رژیم رخ داده و این ها (قالیباف و ...) افراد معقول و باهوشی هستند و رادیکال نیستند. وقتی خبرنگاری از او پرسید که اگر مردم در ایران بازهم کشته شوند چه می کنید گفت بیشتر جنایات و کشتارها در رژیم اول و دوم رخ داد!!! با لحن خوبی درباره نتانیاهو و اسرائیل صحبت نکرد! ترامپ جوری از تروریستهای رژیم صحبت کرد که 'رژیم سوم' انگار از کره مریخ آمده اند! بابا اینها همه جنایتکار و حقه باز اند در رژیمی تروریستی هستند پرزیدنت ترامپ!

🔺ادعای یک رسانه اسرائیلی: دارایی‌های ایران به ارزش سه میلیارد دلار از طریق پروازی از ابوظبی به تهران منتقل شد ادعای شبکه صهیونیستی کان: 🔹دارایی‌های ایران به ارزش سه میلیارد دلار از طریق پروازی از ابوظبی به تهران منتقل شد، در ازای اینکه ایران حملات خود به اسرائیل را متوقف کند. 🔹این دارایی‌ها از ابوظبی دیروز به تهران منتقل شد. 🔹گفته می‌شود که پیام همراه این انتقال از سوی آمریکا شامل تضمینی بوده است که اسرائیل حملات خود در لبنان را متوقف خواهد کرد. 🔹تبادل این پیام‌ها توسط هیئتی قطری انجام شد و هواپیمای حامل دارایی‌ها در تهران به زمین نشست./ انتخاب

برای مشتی تروریست، ایران را به میانه آتش فرستادند.

حالا که همه وصل شدن، تعریف کنید که لحظه ای که فهمیدین جنگ شد کجا بودین و چجوری فهمیدین؟

در شب اول باز شدن اینترنت بروی ایرانیان داخل، کسانی که مدعی مبارزه برای سرنگونی حکومت هستند، تمام ماشین تبلیغی و مجازیشون رو بکار انداختند و لشکر کشی کردند تا یک خبرنگار رو سرنگون کنند. در میان این جماعت، از مشاور گرفته تا شاعر و صاحب تریبون بسیج شدند که خبرنگاری با ۹۰ هزار فالور در کشور با ۹۰ میلیون جمعیت رو بعنوان مقصر مشکلات و ناکامی هاشون زیر ضرب بگیرند. نه خبرنگاری که روزهای اول کشتار هموطنانش سکوت اختیار کرد، نه خبرنگاری که زیر هجمه تیربار و سنگرشکن رویافروشی کرد، و نه خبرنگاری که خواست روی کشورش بمب اتم خالی کنند. بلکه خبرنگاری که ولو جایزالخطاست، اهل حمله شخصی نیست، معلومه حقوقش از کجا میاد، مسئولیت پرسشگری و آسیب شناسی رو بجا میاره، در همه غم ها و شادی های مردمش شریکه، نه فقط در بعضی غم ها و شادی ها،‌ و ترجیح میده در تحلیل وقایع دردناک کشورش بی طرف و منصف باشه تا بادبزن جگر. البته که در مقیاس رنج یک جامعه مصیبت دیده، جنگ زده و مستاصل، حکایت یک خبرنگار محلی از اعراب نداره. ولی ترویج فحاشی های رکیک در سطح خانه و خانواده علیه جامعه مدنی به اسم مبارزه و آزادیخواهی، یک معضل فرهنگی عصر ماست. این اون فرهنگ ایرانی که از سعدی و فردوسی آموختیم نیست. این کارها شاید بعضی قربانیان ترور شخصیت رو به گوشه گیری ترغیب کنه ولی قطعا هیچ نظامی سیاسی رو در جهان سرنگون نخواهد کرد. ضمنا باعث خواهد شد همون خبرنگار، حسرت یک رعشه که سهله، یک لکنت رو بر دل سیاه اون جماعت باقی بگذاره.

انتشار متن توسط طرف ایرانی خردمندانه بود.