عمه‌جان دکتر

یکی از دعاهای مادربزرگم خیلی برام دلنشینه: الهی آوازه‌ی خوشی‌تون رو بشنوم. منم در سال جدید آرزویی ندارم جز شنیدن آوازه‌ی خوشی کشورم، هم‌میهنانم و همه‌ی مردم دنیا❤️

@Narnia_chef سلام یه نگاهی هم به دایرکت‌ها بندازید لطفاً! 😄

خودم عاشقشم🤤 «جنگل پرتقال»🌳🍊 ترکیباتش: شکلات تلخ🍫پرتقال🍊کیک فندقی 🌰 این دسر برای ۱۲ تا ۱۵ نفر کافیه اگه کنارش چیز دیگه ای هم باشه یا بعد از یه شام سنگین خورده بشه،ممکنه تا ۲۰ نفر هم جواب بده. چون پروسه ی درست کردنش زمانبره حتما ۳-۴ روز جلوتر برای سفارشش اقدام کنید🧡

@AbousahlZoozani از یه طرف می‌خوام فیو بزنم که این میز شاید بیشتر دیده بشه، از طرفی بابت اون خط آخر دلم راضی نمی‌شه... این حال رو برای تک‌تک پست‌های این‌جوری دارم.

@DSharghi1345 @shi0va نمیری حالا اون‌قدر زحمت کشیدی! شرم نمی‌کنی این حرفا رو به کسانی که تو ایران زیر اون فشارن می‌زنی؟ منت می‌ذاری سرشون؟ فراوون دیدم ازتون و برای همین رفتاراتونه که اون مثلا وطن‌دوستی‌تون به دل نمی‌شینه! فیکید! دیگه دخالت نمی‌کنیم! انگار بیشترشون جز آبروریزی و قلدری کار دیگه‌ای کردن!

@shi0va دیگه دخالت نمیکنیم واقعا شماهم هی نگید خارجی ها کمک کنید

@ashiguitoo اختیار دارید. امیدوارم قلب جفتتون کمی آرامش پیدا کنه🫂🫂

@Momideh ببخش🫂🫂

خداحافظی چقدر مقاومت کرده بودم برای آمدنت به زندگی‌مان، از ترسِ صبح و ظهر و شبی که تو دیگر نیستی. همسرم آرزوی داشتن حیوانی داشت که به قول خودش حیوانِ قلبش، Herzenstier، باشد و من که از دست داده بودم و سنگینیِ سنگِ از دست دادن هنوز روی سینه‌ام بود، نه می‌گفتم. هر روز یکی دیگری را راضی می‌کرد. ذوق همسرم، همانی که شد «انسان قلبت» را که وقتِ دیدنِ سایت‌های حمایت حیوانات برای سرپرستی دیدم، تسلیم شدم. هنوز «باشه» را نگفته، آدم قلبت به تقلا افتاد تا آرش پشیمان نشده آرزویش را برآورده کند، اما به هر دری زد، نه گفتند. هر بار شنید سگ کوچکِ موردِ نظرش خانه‌ای پیدا کرده. قبل از آمدنِ تو، در یک‌قدمیِ آمدنِ مونسی دیگر بودیم. سازمان حمایت حیوانات اما به خاطر کوچکیِ خانه‌مان تقاضای‌مان را رد کرد. یادم نمی‌رود که «آدم قلبت»، با آن جوابِ رد دست از جستجو برداشت و خودش را فریب داد که شاید تو درست بگویی، اصلاً سگ داشتن سخت است. تحملِ دیدنِ چشم‌های غمگینش سخت بود. نشستم به جستجو کردن، که حتی یک ساعت هم طول نکشید. توی همان سایتِ اولِ سرپرستی، عکست بالای لیست بود، سمتِ راست در کنارِ دو سگِ دیگر. از پشتِ قفس به دوربین می‌خندیدی. تو را به‌اش نشان دادم و او فوراً به سازمان زنگ زد. خوشحالیِ خانمِ مسئول را از پشتِ تلفن می‌شنیدم. گفت که مادرت و همه‌ی خواهر و برادرهایت سرپرست پیدا کرده‌اند و تو تنها مانده‌ای. هنوز در اسپانیا بودی و قرار بود دو روز دیگر به آلمان بیاورندت و اگر کسی نبود که سرپرستت شود، باید تنها تو را به مرکزِ حمایت حیوانات می‌فرستادند. دو روز بعد توی ماشین‌مان نشسته بودی و طوری رفتار می‌کردی گویی خانواده‌ات را پیدا کرده‌ای. ده سال و نیم هیچ شبی تنها نخوابیدی. تو ده سال و نیم صد تا اسم داشتی که ما دو تا باهاش قربانت می‌رفتیم. از همه‌ی اسم‌هایی که رویت گذاشتم، پاپی را بیشتر از همه دوست دارم. پاپولی. پاپی، ده سال و نیم با هم بودیم. صبح‌ها خوشحالی کردی از بیدار شدنمان، ظهرها عشق ورزیدی صرفاً به خاطرِ بودنمان، شب‌ها گرم کردی بدنمان را با سیزده کیلو عشق. امروز ده سال و نیم بودنت شده لحظه‌لخظه خاطره در فاصله‌ی دو عکس اول و آخرت در آغوش من. یک بار توی صدها باری که تهِ چاله‌ی آشنای افسردگی بودم، مثلِ همیشه، مثلِ یک شعله‌ی آبی جلویم می‌درخشیدی. به‌ات گفتم این شعله خاموش شود، موهایم را از ته می‌زنم. پاپی، موهایم را از ته زدم، اما ترس ندارم که مرا نشناسی، چون می‌دانم بویم را حفظی. پاپی، سالی که گذشت انگار قرار بود سالِ آخرت باشد. یک ماه توی کوه‌های توسکانا خوش گذراندیم، سالِ نو از ترقه‌بازیِ سالِ نو به یک جزیره پناه بردیم — چقدر خوب خوابیدی. زمستان هم که برف سنگِ تمام گذاشت برایت. آتشِ شومینه هم به‌راه بود. صبر کردی یخِ زمین آب شود تا بار و بندیلت را ببندی و همان‌طور که شتاب‌زده آمدی، شتاب‌زده بروی. دیروز ساعتِ چهار و پنج دقیقه بعدازظهر خوابیدی. قبلش یک خانم دکتر یک کم اذیتت کرد. اذیتت کرد تا به من و «انسانِ قلبت» بگوید که تنِ کوچکِ تو دیگر توانِ ایستادن ندارد. یادت هست دو روز قبلش که تولدم بود، یک‌دفعه پخشِ زمین شدی؟ یادت هست بغلت کردم، گفتم تو را خدا امروز نرو؟ بازهم رفتی… ولی بامرام دو روز درد کشیدی. خلاصه، خانم به ما گفت که ما باید یک تصمیمِ خیلی سخت بگیریم اگر تو را بیشتر از خودمان دوست داریم. دیدی صورت‌مان خیس شد پاپی؟ چه دقایقِ سختی بود تا گفتیم جانی که این‌قدر عزیز بوده با کرامت از دنیا برود. یادت هست خانم دکتر یک «مزاحم نشوید»ِ قرمز از کشو درآورد و به در آویزان کرد و خودش رفت بیرون؟ می‌خواست ما سه‌تایی از هم خداحافظی کنیم. چقدر لیسیدی مرا پاپی 🥰 خلاصه خانم آمد، مهربان نازت کرد و یک آمپول به‌ات زد… همان وقتی که ما دو تا به‌ات «خوب بخوابی» گفتیم پسر. بعد من دیگر رفتم بیرون. دلِ دیدنِ آمپولِ دومی را نداشتم. توی راهرویِ کلینیک هق‌هق‌کنان بالا و پایین می‌رفتم. یک کمک‌پرستار آمد، دستش را گذاشت روی شانه‌ام، گفت چه پیراهنِ شیکی پوشیده‌ای. توی سرم یک «خفه شو» گفتم، اما چرخیدم، دیدم توی نگاهش خیلی خوب می‌داند جریان چیست. دستش روی شانه‌ام ماند. آرام نوازش کرد و گفت: حق داری غمگین باشی. ما همه می‌دانیم چقدر غمگینی. گریه کن. لایِ در باز شد و همسر با چشمانی سرخ آمد بیرون. دیشب گذاشتیم آنجا بخوابی تا امروز جوابِ خوابِ ابدی‌ات را آماده کنیم. توی راه، «انسانِ قلبت» آرام اشک می‌ریخت و من پروایی نداشتم از هق‌هقِ بلند. سرِ پیچِ خانه، هق‌هق‌ها شد فریادِ ترسِ دیدنِ خانه‌ی خالی از تو. روی ایوان از پشتِ پرده‌ای اشک، نبودنت را به عالم کار زدم. روزِ مرگِ اشتباه. سالِ مرگِ اشتباه. دردِ قلبِ درست. ادامه👇

@ashiguitoo دلم ترکید...

پاپی، از آن مرحله هم گذشتیم. من اشک‌ریزان خانه را از نشانه‌های دردناکِ نبودنت پاک کردم، آن دیگری گودالی کَند که قرار شد جایِ خوابِ ابدی‌ات باشد. پاپی، توی راهرویِ زیرزمین که نمی‌شناختی، نشستم روی زمین، هق‌هق زدم. فکر کردم تو که از دوردست آمدی و حتی همگونه‌ی من نیستی، زبانِ عشقت در نگاهت است، رفتنت مرا این‌چنان پاره‌پاره کرده، مادرِ کیان پیرفلک چه کشید که کیانِ خوش‌سخنش از جانش می‌آمد. خیلی گریه کردم همان‌جا پاپی، کنارِ کیسه‌ی غذایت. نگرانِ انسانِ قلبت نباش. دیروز رفتم توی ایوان، نشستم کنارش. گودال کنده شده بود و خانه خالی از هر آنچه ما را به یادت می‌انداخت، جز فیلِ محبوبت که هم به فارسی می‌شناختی و هم به آلمانی… فیلی… الفانتی. رفتم کنارش نشستم و گفتم و شنیدم که جای خالیِ تو نصفش در قلبِ من است و نصفش در قلبِ او. من و انسانِ قلبت در داشتن و نداشتنِ تو شریکیم. سر بر شانه‌ی هم گذاشتیم، اشک ریختیم و گفتیم با هم می‌توانیم. شب گرسنه شد و گریه کرد. عذابِ وجدان داشت که تو نیستی و او در ولعِ حیات است. گفت عذابِ وجدان دارم که می‌خواهم باشم با اینکه تو نیستی. برایش از آخرین باری که سوگواری کرده بودم گفتم. آرام شد. غذا سفارش داد. نخوردم. عقربه‌های ساعت را گویا از سرب ساخته بودند. پاپی، با ترس رفتیم بخوابیم. ترس از اینکه از غمِ تو خوابمان نبرد و ترس از اینکه خوابمان ببرد و از خودمان شرم کنیم که با غمِ تو خوابیدیم. صورت به صورت، اشک‌های گونه را در هم آمیختیم. ساعتی در سکوت بودیم تا نفسِ قلبت سنگین شد. دلم آرام گرفت که خوابیده است. صبح را به شکلِ احمقانه‌ای عادی شروع کردیم. دوش گرفتم. دوش گرفت. قهوه خوردم. قهوه خورد. گریه کردم. گریه کرد. به یادِ تو با هم گریه کردیم. توی قطار برایش یک آغوشِ آبی فرستادم و با یک آغوشِ آبی لایک کرد. به «شرقی‌ها» گفته بودم که رفتی. امروز آن‌قدر سبک بودند که انگار نبودند. مثلِ یک نسیم دور و برِ منِ خسته وزیدند تا کلاس تمام شد. آمدم خانه، نبودی. گریه کردم. رفتم. ساعتِ سه، پیامی که می‌دانستم می‌آید و نمی‌خواستم، آمد. با ساقدوشِ باوفا توی راه بودند. داشتند می‌آوردندت خانه. نیم ساعتِ دیگر می‌رسیم. نیم ساعت دیگر رکاب‌زنان رسیدند. ساقدوشِ باوفا با پیراهنی گلدار و ژاکت، کنارِ انسانِ قلبت توی حیاط نشسته بودند. روی تلِ خاک، کنارِ گودال، چند گلِ لاله بود. فهمیدم به آرامگاهت رسیدی. سنگین رفتم در خانه. فیلی را برداشتم. آوردم گذاشتم کنارِ کیسه‌ی خاکستری که تویش گرد خوابیده بودی. با دستانِ خودم رویت خاک ریختم. انسانِ قلبت خواست بریزد، نتوانست. با دست رویت را با خاک پوشاندم تا فردا درختی بیاید و تو را در خواب در آغوش بگیرد. وقتی تنها شدیم، انسانِ قلبت از دردِ رفتنت ترکید. هرگز این‌طور ندیده بودمش. از خودش عصبانی بود که روزِ آخر به تو مرغ کم داده. از تو عصبانی بود که رفتی. در آغوشم مشت‌ها را حواله‌ی سرنوشتِ همیشه جاخالی‌دِه می‌کرد. آرام که شد، نشستیم و بر جای خالی‌ات دست کشیدیم و قصه‌ی زیبایی‌هایت را به هم گفتیم و خندیدیم و گریه کردیم. بشقاب‌ها دست‌نخورده ماندند. پارمِزان قبل از «مالیاتِ سگ» مزه نداشت. شب شده پاپی. برای اولین بار توی حیاط خوابیده‌ای. ولی باز هم می‌دانم کجا خوابیده‌ای. کنارِ مایی. پیشِ انسانِ قلبت هستی. ساقدوشِ باوفا روی یک سنگ نام و تاریخِ عمرت را تراشیده است. فردا درختِ جوانی می‌آید تا روزی تو را در آغوش بگیرد و نامِ تو جلوی درخت خواهد درخشید. من و انسانِ قلبت هم کنارِ هم بدونِ تو آرمیده‌ایم. نگران نباش، تا خوابش نبرد، از آغوشم جدایش نکردم. من هم می‌خوابم. Gute Nacht, Pappi. بومل ۳ مارس ۲۰۱۵- ۲۲ آوریل ۲۰۱۶

@picolaaaaa من خودم خیلی چیزا رو درست می‌کنم و واقعا هیچ تعصبی ندارم که رسپی غذاها رو عوض نکنم، برعکس کارم همینه اصلا!😁چون خسته می‌شم از یه طعم واحد. سخت نمی‌گیرم و همه چی رو هر مدلی باشه با اشتها می‌خورم، ولی برای برنج به طور خاص خیس کردنش باعث کم شدن آرسنیک می‌شه: share.google/eAzuWDI6In1vBd…

/از شب قبل شروع میشه. در حالی که دلیلی نداره من برنجم نه خیس می‌کنم، نه دم‌کنی میذارم. میشورم میذارم تو پلوپز ۴۵دیقه بعد تحویل میگیرم خلاص، خیلیم خوب میشه. در حالی که ناهار برنج داشتن برای مامان من ینی از دو سه ساعت قبل به فکرش بودن و چندین بار بهش سر زدن همین فرمون برا خیلی چیزا

یکی زیر توییت جواب داده دلیلش زن‌ستیزی ایرانیه، و نظرم به نظرش نزدیکه من وقتی خودم شروع به آشپزی کردم دیدم خیلی مراحل رو میشه حذف کرد، بدون تغییر در نتیجه، در مدت زمان خیلی کمتر، همون غذا رو با همون کیفیت داشت. من زیر یک ساعت فسنجون میپزم، درحالی که پخت فسنجون برای مادرشوهرم/

@am12ir @picolaaaaa دقیقا منم اومدم به همین اشاره کنم. تو ایران جز 3-4 بار اونم چیزای فانتزی دیگه آشپزی نکرده بودم، ولی تو این 16-17 سال خارج از ایران خیلی چیزا پختم، اوایل برای منم سؤال بود که فلان خورشت که ۲سوته حاضر شد، چرا تو ایران اون‌قدر وقت می‌ذاشتن؟ بعد فهمیدم که اینجا چیزا زودتر می‌پزن!

@picolaaaaa شما همون غذا رو تو ایران بخوای بپزی بیشتر طول می‌کشه. یه دلیلش ارتفاع از سطح دریا هست. در بیشتر شهرهای ایران ارتفاع بالاتر از سطح دریا نسبت به شهرهای اروپا هست. این اختلاف فشار هوا خودش مثل زودپز عمل میکنه.

@arvinfld همین الان تا شروع کردم به خوندن از همین مصرع اول این اومد تو ذهنم: ای مرغ سحر چو این شب تار بگذاشت ز سر سیاه‌کاری برم باقی شعر شما رو بخونم و لذت ببرم.

یه چهارپاره گفتم: شب شد طی و کوکبان فراری اما ز میان نرفته تاری صبح است ولی کجاست خورشید؟ کو حاکمِ حکمِ روز جاری؟ از پشت کلاله‌های غمبار پیداست چو هاله‌ای گرفتار تاریکی بخت ما ز شب نیست از سد حقیقت است و انکار این تودهٔ کم‌فشار نگذشت در سایهٔ جهل خفته این دشت تا باد ز سمت بد وزان است این ابر، افق ندیده برگشت غرید و به رعد وحشت‌ آورد رخشید و به برق دهشت آورد بارید ولی نه از سر لطف سیلاب به‌جای رحمت آورد اقلیم و هوا شرور و سرکش بستند مسیر صلح و سازش ویرانی و کوچ؟ یا که باید… شوریم به‌قدر تاب و کوشش این ابر سیاه را بسوزیم صد شعله و شمع اگر فروزیم فانوس خرد، چراغ حکمت چون سکه به رخت شب بدوزیم با ضربهٔ باد دف نوازیم بر نکبت سیل پل بسازیم زیر ستم تگرگ سقفی از دانش و از هنر فرازیم برلین ۱۳ آوریل ۲۰۲۶ #آروین_فولادیفر

@arvinfld عالی، آقا زهازه 👌 چقدر لذت می‌برم از خوندن اشعارتون، بلند بلند برای خودم می‌خونم. با احترام، فقط مصرع دوم این بیت برام روون نبود: هر روز به اضطراب و تشویش گذشت آب و نان و هر وعدهْ غذایی سم است مثلا این‌جوری بشه خوش‌خوان‌تر نیست به نظرتون؟ نان، آب و هر وعدهْ‌غذایی سم است

زیر پُست هر بنده‌خدایی سم است در استوری هر آشنایی سم است دایرکت ندیدم این اواخر از ترس هر پرسش و هر چون و چرایی سم است در ایکس که نورماندی این غائله است هر منشن و هر کوت و #هوایی سم است تفسیر‌ و خبر، حرف و نظر از هر سو هر متن ‌و کلیپ و محتوایی سم است این شیوهٔ جر و بحث و دعوای همه چون شیوهٔ آن اِکس کذایی سم است از جمع رفیقان و عزیزان طردم هر محفل و هر جمع و فضایی سم است ماندم بکپم گوشهٔ عزلت یا نه! هم وصل و هم این فاز جدایی سم است گفتم که به خلوت بکنم گوش آهنگ دیدم که هر آوا و نوایی سم است هر روز به اضطراب و تشویش گذشت آب و نان و هر وعدهْ غذایی سم است درمان که فلوکستین و زاناکس نکرد هر نسخه و قرص و هر دوایی سم است این درد و غم دیار چون لوکمی است خون در رگ پاک آریایی سم است رندی به کنایه جام زهرم داد و گفتا که یگانه راه غایی سم است! ۲۰ آپریل ۲۰۲۶ #‌آروین_فولادیفر

@arvinfld راستش من قبلی رو بیشتر دوست دارم و حتی برام خوش‌خوان‌تر هم هست! این یکی یه ذره سکته داره انگار، البته برای من و شاید اشتباه می‌کنم. به هر حال که اختیار شعر با شاعرشه و دست مریزاد🌺

مصرع اولشو سخت‌خوان بود عوض کردم: به مویه درکشم ز جام، غمی به‌سان زهر را فشرده‌ام به سینه‌ام، تمام سوگ شهر را ز ابر تیره‌گونِ بخت، شراره بارد و بلا بسوزد این شراره کاش، سپهر‌ و چرخ‌ و دهر را میان کوی ما و او، پلی ز‌ استغاثه بود اجابتی امید نیست، خدای کین و قهر را سرشک اهل معرفت، روانه شد به جوی‌ها ز آه سردشان ببین، تو انجماد نهر را حراج و بذل آتش است، ز لطف و جود بدسگال خدا بیا و نو بخوان، سرود نوح و بحر را

@Sohia_6067 جدا تهوع‌آورن، طرف تو بیوش زده احیای ساواک! اینا چی هستن من موندم! موجود این‌قدر جوگیر و به‌دردنخور و متعصب؟ بعد همینا تا دنیا دنیاست منت دارن سر ایرانیای داخل کشور که "مبارزه کردن" برای ایران! دوزاریا!

چندسال پیش لب مرز بازرگان یکی از فامیلامون که الان سطلی شده رو گرفتن چون تو ماشینش وودکا داشت. کسی که گرفتش یه سرباز وظیفه بود و گفت اینجا دوربینه من اگه نمیگرفتم جلوتر میگرفتن و منم توبیخ میشدم. زنِ این طرف که گرفته بودنش میگفت : ایشالا لب مرز تیر بخوری مادرت به عزات بشینه. میخوام بگم صرفا سطلی بودن ادمها رو عقده ای و بی منطق نمیکنه. بعضیام با عقده و خشم های درونی و تفکر صفرو یکی شون انسانیت رو یادشون میره و بعد جذب این فرقه میشن.

@Parniaispunk خیلی دوستشون دارم، ممنون از شما که به ما هم نشونشون دادید😍

مرسی نقاشیامو دیدید و تعریف کردید. ۵۰ روز بود داشتم برا خودم نقاشی می‌کشیدم و به این فکر می‌کردم قراره تو دفتر خاک بشن و پا در نیارن برن. الان پا درآوردن.

@Somayeh1749173 الهی بگردم بچه رو، جگرم می‌سوزه که بچه‌ها هم این‌قدر اذیت می‌شن. بله واقعا وحشتناک بود، شماها که اونجایید و دیگه هرچی بگید کمه، یه عده از ماها هم بیرون ایران از شدت وحشت و استیصال مردیم. امیدوارم هرچی برای مردم توی ایران خیره، همون بشه. به سلامت بالندگی پسر گلتون رو ببینید🫂❤️

@Momideh آخی، عزیزم. حق دارن به خدا. خیلی ترسناک بود اون شب. پسر من که خیلی ظاهرش و میخواد حفظ کنه و بگه نمی‌ترسم؛ صدبار ازم پرسید مامان ساعت دقیقش چند میشه؟ تا لحظه ی اعلام آتش بس ما مردیم و زنده شدیم.

امشب همه میتونیم راحت بخوابیم؛ از فردا شب هر شب باز میام اینجا مینویسم غرب تهران و دارن بد میزنن، خدایا خودمون و به تو میسپارم. نمیخوام دوباره شروع بشه.😞

@RexIran @Tenne30Tuxedo دقیقا از چه «تلاشی» حرف می‌زنید؟ آها نکنه ویکندها قر دادن در تظاهرات و هشتگ زدن و استوری گذاشتن اسمش شده تلاش؟ نکنه هزاران بار حنجره پاره کردن واسه پهلوی در مقابلِ شاید یه سر سوزن اشاره به مصائب مردم داخل، مثل اینترنت و معیشت، اسمش شده تلاش؟ شرم هم خوب چیزیه که ندارید!

تمام تلاش ما اینه که ایرانی به تمام خوشی و رفاه و آزادی که در کشورهای غربی هست دسترسی داشته باشه از صمیم قلب برای خانواده و دوستام و همه هم میهنانم خوشی و دل شاد و بی دغدقه آرزو میکنم . اما ! اما ! دسترسی به اینترنت برای بعضی ها خیلی عجیبه! چه رسد به آپلود کردن عکس و فیلم وقتی همه تماسها یک طرفه است و با هزار بدبختی! و نمایش عادی بودن اوضاع وقتی جهان نمیداند هزاران نفر ایرانی زیر شکنجه اند و هر روز اعدام میشوند. خوش باشید ولی نمایش خوشی برای مردمی که در بدبختی غرق اند ممنوع!

شما به عنوان یک ایرانی وقتی در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنید، درسته که نگران هستید، خانواده‌هاتون در ایران در خطر هستند، مشکلاتی دارید، ولی نهایتاً وقتی شب سر بر روی بالش می‌گذارید نگران این نیستید که فردا صبح بیدار میشید آیا خبر شروع مجدد جنگ و موشک خوردن، قطعی برق و اینترنت و آب و گاز و هزار کوفت دیگه رو میشنوید یا نه، یا از دست دادن شغل و نبود پول و... برای شما دغدغه کمتریه. ما در ایران هزار برابر استرس داریم، پس اگر میریم می‌نشینیم کافه یه چای می‌خوریم، از دل خوش و خوشحالی نیست، میریم که برای ساعتی از این واقعیت که هر روز داریم بدبخت‌تر میشیم فرار کنیم. پس لطفاً زبان خودتونو به کام بگیرید، ضمن تشکر از اینکه به فکر مملکت خودتون هستید، فکر نکنید شما بیشتر یا بهتر از ما می‌فهمید یا حتی شرایط ما رو درک می‌کنید.

@Allbarsallan @niillpaar چه قابل تحسین و ارزشمندی؟ هنر خاصیه که در امن و امان میریم تظاهرات یا چارتا # می‌زنیم؟ چندین ساله بین ایرانی‌های شهر محل سکونتمم، نمی‌خوام تعمیم بدم ولی در حدی که رفتارها رو در این مدت دیدم، اگه برای بهره‌برداری شخصی و جلب نظر بقیه نباشه در بهترین حالت خیلی‌هامون یک مشت جوگیریم.

@niillpaar کار افرادی که خارج ایران رفتن بیرون قابل تحسینه و ارزشمند ولی اینکه یه سریاشون دوست دارن کلا مردم داخل بگا برن فقط اینا بتونن راحت بیان و برن واقعا کله امو خراب میکنه

من کاری ندارم که الان همه افتادن به جون هم و دارن دعوا میکنن، چه داخل چه خارج. ولی انصافا یذره پیجتون ایمپرشن میگیره و خارج از کشور هم هستید، توروخدا نرید بالای منبر و بکن نکن کنید. آره میدونم ایمپرشن و توجه و فیواستار و اینا خیلی مزه میده ولی واقعا شماها عاقل‌تر از ما نیستید :))

@AMaleki38667709 @niillpaar به عنوان یکی از چیزخل‌های غربت اومدم همین رو بگم، بزنید تو دهن هر خارج‌نشین جوگیر بی‌شرافت ناانسانی که ازین‌جور امر و نهی‌ها براتون کرد، شما شاید ندونید چرا زدید ولی اون خودش خوب می‌دونه چرا خورده!

@niillpaar چرا با اینها این مدلی مودبانه صحبت میکنید که فاز برمیدارن و میان اینجوری مردم رو امر و نهی میکنن به خدا ما هم مودب هستیم ولی یه ضرب المثل هست که میگه جلوی کسی که میگوزه نرینی فکر میکنن کون نداری .. زیادم که نجیب باشی با اسب اشتباهی میگیرنت شیلنگ فحش رو بگیر روشون که لایقشن

@Somayeh1749173 من نه تنها خود اینها رو بلاک می‌کنم بلکه تا جایی که بتونم اونا که باهاشون موافقت می‌کنن هم بلاک می‌کنم. بیرون از ایرانم و اون‌قدر ازین زباله‌ها دیدم که تو امن و امان نشستن و جو مبارزه برای ایران دارن که دیگه ذره‌ای تحملشون رو ندارم.«ما صدای مردم داخلیم»! بخوابید بابا لحاف یخ کرد!

دوستان ما پول اینترنت خدا تومنی و خودمون از جیب خودمون با پولهای زحمت کشیده ی خودمون میدیم؛ برای همین هر کاری که دوست داشته باشیم باهاش میکنیم. گرفتاری شدیم؛ هم باید به ج.ا جواب پس بدیم هم به این بی عقل ها.

@GFakhari دوباره یه خارج‌نشین ابله دیگه که از کانادا زر مفت زد! دوباره یه «خود مبارزپندار از زیر پتو»! تو چیکاره‌ای که دستورالعمل صادر کنی برای کسی که تو سختی و رنجه؟ به تو نفهم نباید ایمپرشن داد که عقده‌ش رو داری، اینم متأسفانه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و به بلاک کردنت اکتفا کنم. دوزاری!

@Zaman17J @ranginkamaan منم خوشحالم، ولی خودش نیست😔 کاش بتونن کمکی بهش بکنن، این آدم با این چیزی که دوباره نوشته دست‌بردار نخواهد بود. واقعا نمی‌دونم چی درسته تو این شرایط. از طرفی خب به مادر و خواهر و خانواده‌ش حق می‌دم، کیه که بشینه مردن عزیزش رو تماشا کنه؟ از طرفی رنجی که خودش داره می‌کشه جانکاهه.

@Momideh @ranginkamaan خیلی ناراحت کننده بود، خوش حالم که زنده‌است.

میگن احمد خدایی رو نجات دادن، ولی راستش هنوز دقیق نمی‌دونم خبرش چقدر موثقه. فعلاً نشستم ببینم یه خبر درست‌حسابی از حال و اوضاعش میاد یا نه. امیدوارم این‌دفعه دیگه خبر خوب، واقعاً خوب از آب دربیاد.