𝘔𝘚.𝕲ʳᵃᶜᵉ

“ แฮะๆ ก็จริงขอรับ..ข้าเองก็ถ้าหากผิดพลาดไปแม้เพียงนิดอาจหายไปในพริบตาเดียวก็ได้ ” “ แต่จิตใจข้าเข้มแข็งอยู่มิน้อยเลยนะขอรับ! ถึงแม้จะผ่านเรื่องร้ายๆมาก็ยังคงมีความสุขไปกับสิ่งเล็กๆในแต่ละวันได้ ” เด็กชายกล่าวพลางคลี่ยิ้มกว้าง

? ? ? อิจฉา. . ? เธอกำลังอิจฉาผม. . ? " . . . Mitä tarkoitat . . ? " [ . . . คือยังไงนะครับ. . ? ]

. . ? เอียงศีรษะเล็กน้อย

? ? ? " สงสัยสิ่งใดอยู่หรือเปล่าครับ " วางถ้วยชาลงเบาๆ ก่อนจะเอาคางเกยศีรษะของสุนัข

. . ? เอียงศีรษะเล็กน้อย ในมือยังคงถือถ้วยชาเอาไว้ สุนัขยืดตัวตรงก่อนจะมองเจ้าของและหันไปมองหญิงสาว มันเอียงศีรษะตามเจ้าของ

. . . " ขอบคุณครับ " รับถ้วยชามาก่อนจะถือค้างไว้ที่หน้าของสุนัข มันเริ่มเลียไปมา ถึงจะหกเยอะก็ตาม. . " WOOF ! " คงจักหมายถึงขอบคุณกระมัง

" WOOF ! " คงจักหมายถึงใช่กระมัง " แค่น้ำเปล่าก็พอครับ. . "

" . . . " มือเรียวยกถ้วยชาขึ้น สุนัขเบื้องหน้าเริ่มเลียน้ำในถ้วยชา . . . ไม่ได้เป็นดังหวังเท่าไหร่ " . . มีชาสำหรับสุนัขไหมครับ " เขาเลี่ยงถ้วยชาออกจากสุนัข

" . . . " สีหน้ายังคงนิ่งเรียบ น่าแปลกใจที่อีกฝ่ายทราบภาษาบ้านเกิดของตนเอง เช่นนั้นแล้วมิได้ใส่ใจมากเท่าไหร่ " ผมแค่เสียมารยาทมากไปนะครับ. . ขออภัยครับ "

" . . . " กดหน้าต่ำลง สีหน้ายังคงนิ่งเรียบ ดูเหมือนฝันร้ายจะยังไม่จบลง และจะตามตัวเขาไปตลอด " Pyydän anteeksi kaikilta viisisataa neljäkymmentäkolme ihmiseltä. . Siinä tapauksessa pyydän anteeksi sinulta, Grace . . Olin vähän töykeä " สุนัขหรี่ตาลง มันจับความรู้สึกได้ +

" เปล่าครับ . . . บางทีอาจจะเป็นเช่นนั้น. . " โลกเปรียบราวกับสนามสงครามที่สามารถเกิดได้ตลอดเวลา จ้องมองเพื่อนมนุษย์กับการสูญเสียมามากเกิดพอแล้ว มิได้อยากจะเห็นเพื่อนร่วมโลกเป็นแบบเดิมสักเท่าไหร่. . " แล้ว' พายุ ' ที่คุณเกรสเคยกล่าวคือสิ่งใดครับ. . " มือลูบสุนัขไปมา

" . . . " บางทีคู่สนทนากำลังเรียนรู้การเป็นมนุษย์หรือไม่ก็เพียงแค่กำลังเนียนไปกับผู้คน " ขอโทษที่เสียมารยาทด้วยนะครับ ที่คุณเกรสเคยกล่าวว่าผมมีเพื่อนที่มิใช่มนุษย์ คุณกำลังหมายถึงเป็นพวกเดียวกับคุณหรือเป็นแค่เพียงครึ่งมนุษย์ครับ " มิได้รังเกียจแต่อย่างใด มันเป็นเพียงคำถาม

“ แฮะๆ..ข้าว่าคงแล้วแต่บุคคลนะขอรับ ” เด็กชายโดนหยิกแก้มจนแก้มยืดเหมือนแป้งโมจิ แต่ยังคงยกยิ้มกว้าง “ แต่ว่า-ข้าไร้เดียงสาหรือขอรับ? ”

“ ฮะๆ นั่นสินะขอรับ..ข้ามิอยากตัดสินผู้อื่นจากภายนอกหรอกขอรับ ” “ ไม่ว่าอย่างไรจะเป็นมนุษย์หรือมิใช่มนุษย์นั้นก็ล้วนมิต่างกันนักหรอกขอรับ ” เด็กชายหัวเราะเบาๆ และยินยอมให้ลูบศีรษะของตนได้ตามสบาย

. . . อุ้มเท้าแตะลงที่พัดของหญิงสาวเบาๆ ดูเหมือนจะเป็นของแปลกหน้าแปลกตา " ประเทศบ้านเกิดผมเป็นประเทศเมืองหนาว. . คิลลี่เลยไม่เคยได้พบนะครับ. . " เสียงกล่าวออกมาจากด้านหลังของสุนัข ในมุมมองของคู่สนทนาคงจะเห็นเพียงดวงตา

“ เข้าใจอยู่แล้วล่ะขอรับ..เพราะความเลวร้ายของมนุษย์ข้าเองก็ได้พบเจอมาแล้ว一 ” “ ถึงแม้จะมีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกันยังฆ่าฟันกันได้ลงคอเลยขอรับ.. ” นัยน์ตาของเด็กชายฉายแววเศร้าสร้อยหวนคำนึงถึงเรื่องราวในอดีต “ เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะมนุษย์หรือมิใช่มนุษย์..ข้ามิถือสาอันใดหรอกขอรับ ”

“ อืม..ข้าเองก็มิรู้เช่นกัน แต่ท่านจะมิใช่มนุษย์ก็มิเป็นไรขอรับ ” เด็กชายยกยิ้มบางพลางส่ายศีรษะ “ ข้าเองก็เห็นหลายสิ่งมามากพอควร แต่ข้าว่ามนุษย์น่ะ น่าสะพรึงกลัวกว่าสัตว์ป่าหรืออมนุษย์นักขอรับ.. ” “ แต่มนุษย์ก็..มิได้เลวร้ายมากนักและมิได้ดีมากโขล่ะนะ ”