Kaos gerçekten düşmanımız mı, yoksa içimizde henüz biçim bulmamış gücün ilk hali mi?İnsan çoğu zaman düzeni huzur, kaosu tehlike sanır. Oysa hayatın en büyük dönüşümleri sakin sularda değil, fırtınanın ortasında başlar. Tohum karanlığın içinde çatlar. Demir ateşte dövülür. Ruh da çoğu zaman anlamını, her şey dağılmış gibi göründüğünde bulur.Simyacı hammaddeden kaçmaz; onu dönüştürür. Filozof cevapsız sorudan korkmaz; onun peşine düşer. Mistik bilinmeyeni düşman görmez; perdenin ardındaki hakikati sezmek ister. Savaşçı, kargaşanın içinde yönünü kaybetmemek için vardır. Peygamber ise kendi içindeki düzeni bularak başkalarına yol gösterir.Kaos, insanın sınandığı yerdir. Ne kadar güçlü olduğunu değil, ne kadar derinleşebileceğini gösterir. Çünkü düzen hazır bulunmaz; çoğu zaman acının, belirsizliğin, kaybın ve bekleyişin içinden çıkarılır. İnsan kendi anlamını da böyle kurar. Parçalanan şeylerin arasında neyin gerçek kaldığını görerek.Kaostan korkmak, hayatın değişim gücünden korkmaktır. Çünkü yeni fikirler, yeni yollar, yeni benlikler hep eski düzenin çatladığı yerden doğar. Bazen yıkım sandığımız şey, içimizde daha büyük bir yapının yer açmasıdır.Kaos son değildir. Başlangıçtır. Kıvılcımdır. Ruhun ateşe girdiği, fazlalıklarından arındığı, kendi özünü hatırladığı kutsal eşiktir. Onu susturmaya çalışmak yerine dinlediğimizde, onun içinde bir çağrı olduğunu fark ederiz.Ve belki de insan, gerçekten kim olduğunu en çok düzenin içinde değil; kaosun içinden geçerken öğrenir.
Türkçe
