𝕊𝕡𝕒𝕣𝕜𝕝𝕪_𝕄𝕒𝕜𝕒𝕣𝕚𝕪(หายตัวไปทำงาน)

#MPCss5 #MPC_Commu Makariy Jewel | "Murky" มาคารี่ จีเวล | "เมอร์กี้" Sassapadchara || Grade 12 ⚝──⭒─⭑─⭒──⚝ "ⁱᶠ ⁱ ᵍᵒ ᵃˡᵒⁿᵉ ʷⁱᵗʰ ᵗʰⁱˢ, ʷʰᵃᵗ'ˢ ⁱⁿ ⁱᵗ ᶠᵒʳ ᵐᵉ?" Doc : [Bio] DM Open!! ทักได้ 24/7

(มิทยายืนยิ้มมอง เด่กๆน่ารัก)

#mpc_allstarss5 (ไม่ได้เข้าแอคเลย- แวะกลับมาเล่นนิดนึงคับแหะๆ) [ "ส่วนที่ดีที่สุดคือ co-star ทุกคนน่ารักมากเลยน่ะ" ] - มาออดิชั่นเป็นเมอร์กี้เพื่อแหวก type cast - มีซีนเปลิองตัวเยอะเลยไปฟิตหุ่นมาก่อนถ่ายงาน - ตอนถ่ายมองอะไรแทบไม่เห็นเพราะเลนส์ครอบตา - บทส่วนใหญ่เป็น improv

@ramonaa_MPC (นอกชมรมร่วมไม่ได้ เพราะเป็นอีเว้นกลางป่าเขาคับ 🥹)

@Murkyy_MPC (นอกชมรมเล่นได้ไหมค-)

#AFC_MountainCamp (สำหรับคนที่อยากร่วมตี้เกม ToD ในมินิอีเว้นของชมรมอเมริกันฟุตบอลคืนนี้ มาลงชื่อเอาไว้ได้เลยคับ ในเกมจะมีการดื่มเซรุ่มสัจจะให้ทุกคนไม่สามารถโกหกได้ตลอดเกมด้วย)

(ผมแอบมาซาวน์เสียง ปาร์ตี้คนชนชั้นกลาง-ล่าง จัดด่านฟ้าอพาร์ตเมนต์สักที่ พวกคุณมีใครสนใจมะคับ เดหาสตอรี่มาลงให้ ไวป์นี้ : )

[Scenerio 2] [1:10 PM - 6 PM] ถึงกระท่อมที่จะเป็นที่พักกายใจของทุกคนแล้วล่ะ ใหญ่ดีนะ แต่ข้างใน ไ ม่ มี อ ะ ไ ร เ ล ย ทันทีที่ขนของออกมาจากบัสเตอร์เสร็จ เหล่านักกีฬาก็ถูกโค้ชลากตัสไปซ้อมทันที จนกว่าจะถึงบ่าย 4 โมงเย็น ความเป็นอยู่ของทุกคนขึ้นอยู่กับทีมสวัสดิการแล้วที่จะเปลี่ยนกระท่อมง่อยๆให้เป๋นบ้านที่อบอุ่น แต่ก่อนตะวันตกดินก็อย่าลืมสำรวจป่าด้วยล่ะ

#AFC_MountainCamp ฤดูแข่งกีฬาใกล้เข้ามาทุกที ซ้ำร้ายเอสเปอร์ไฮยังออกตัวยั่วยุสถาบันที่รักยิ่ง(ล่ะมั้ง)อย่างออกนอกหน้า เพื่อคว้าชัยชนะมาจากวันกีฬาที่กำลังจะมาถึง ทีมอเมริกันฟุตบอลจึงออกเดินทางสู่ค่ายเก็บตัวตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้ เจ้าบัสเตอร์ มังกรโดยสารตัวอ้วนตุบมาจอดรอแล้ว! Doc : url-shortener.me/37MU

[Scenario 1] [8:00 AM - 1:00 PM] "Ahhh..hh..h" บัสเตอร์อ้าปากกว้างๆรอให้ทุกคนโยนกระเป๋าสัมภาระเข้ามาเก็บไว้ใต้ลิ้นของมัน(ขอให้เป้คุณกันน้ำนะ) ก่อนเกล็ดข้างตัวจะเปิดออกให้ทุกคนขึันไปนั่ง 'ใน' ตัวของมังกรอ้วน ด้านในดูเหมือนห้องนั่งเล่นใหญ่ๆที่มีหน้าต่างเลย! ถึงจะไม่มีคนดูแลเหมือนเครื่องบินแต่ก็กว้างขวางดี แค่ไม่มีอะไรกันตกเท่านั้นเอง การบินข้ามรัฐในหลัวมังกรคงจะสนุกขึ้นถ้าได้คุยกับเพื่อนๆ เปิดเพลง หรือเล่นเกมด้วยกันนะ

ตารางการซ้อมที่ถูกแจกให้ทุกคน

— Murky's Secret Story ...สองแขนอุ้มกระถางดินเผาเอาไว้แนบอก กลีบอ่อนนุ่มของดอกไม้ที่บานเป็นช่อสีนวลตาปัดผ่านผิวกายของเขาเบาๆจนมาคารี่ยิ้มออกมา ต้นกล้าต้นใหม่ที่ถูกเพาะจากการตัดกิ่งดูเหมือนกำลังพยายามเติบโตอย่างเต็มที่ น่ารักจนบอกไม่ถูก [ชีวิตนี้เกิดอยู่ใต้ผืนดิน ไม่รู้แม้เสียงหรือกลิ่น กระทั่งแตกยอดแทงขึ้นหาแสงตะวัน เพื่อเพียงถูกเด็ดดึงจากก้านตน แล้วจึงตะหนักได้ว่ายามนี้มีแต่ต้องโรยรา ชุ่มฉ่ำทั้งกายาไม่นานก็แห้งเหือด จึงเปล่งทุกสีสันเบ่งบานออกมาอย่างโง่งม ชีวิตหนึ่งได้ใช้ร่วมกับสิ่งสามัญนี้ ที่ซึ่งทุกข์ทนไม่รู้สิ้นแต่กระนั้นเช่นเดียวกันกับทุกสิ่ง ยังคงดิ้นรนให้รอดพ้นการสูญสิ้นของตนเอง] เขากระซิบบทกวีสั้นๆ ราวกับกำลังอวยพรต้นอ่อนต้นน้อยที่ตั้งแต่นี้ไปจะต้องต่อสู้กับลมฝนด้วยตนเองโดยไร้ร่มเงาของดอกไม้พุ่มใหญ่ที่เป็นเหมือนมารดาของมัน

#MPC5preevent3 Spooky broadcast เกิดสัญญาณขัดข้อง ทำให้ทุกการสื่อสารได้ปรากฏภาำที่คุ้นเคยหากแต่ราวกับมีอะไร หรือ ใครบางคน กำลังครอบครองช่องของเนเรเตอร์ "ฮัลโล test test" เสียงแหลมกว่าของหญิงสาว ก่อนที่จะปรากฏตัวคนแปลกหน้า ที่ได้มานั่งทำหน้าที่เนเรเตอร์ที่พวกนายรู้จักแทน ปรากฏตัวขึ้นแล้ว นักเรียนจากเอสเปอร์ และมีพยานว่าเธอคนนี้คือคนขโมยตีมของพวกนายซะด้วย! ต้องได้เอาคืนแล้วสินะ ในงานกีฬานี้ยังไงล่ะ! *ข้อมูลชุดฝ่ายสวัสดิการและกองเชียร์ รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับชุดและเซ็ตติ้งของทางเอสเปอร์จะอยู่ในเทรดใต้วิดีโอ*

@Mpc_Charles (ปึ้ง)

#จะแต่งตัวตามคนที่เมนชั่น_MPC (มาค่ะหาอะไรวาด)

/ยืนกินเหล้าปั่นตั้งแต่เที่ยง

#MPC5minievent3 (…วันพบผู้ปกครอง…) (+)

ความเงียบโรยตัวลงมากลางกลุ่มของกระต่ายแก้วทันทีที่เขาพูดจบ ข้อมูลของเผ่าศัศพัชราไม่ใช่สิ่งที่คนนอกควรได้รู้ ฉะนั้นหากสิ่งที่เมอร์กี้พูดเป็นความจริง... "ยายครับ แบบนั้นมัน..." อันนาลีซเปิดปากพึมพำ แต่ดวงตาสีน้ำนมของสปิเนลหนุ่มกลับพบว่าหัวหน้าครอบครัวของพวกเขาสงบนิ่งกว่าที่คิด "ยายก็ไม่รู้อะไรหรอกจ้ะ อันนา มาคิชก้า" แต่เธอปฏิเสธที่จะพูดอะไรมากไปกว่านั้น หญิงชรายิ้มจนตาหยี ซ่อนประกายประหลาดในดวงตาแซฟไฟร์ของเธอจากชายหนุ่มทั้งสอง "แต่ปีนี้ทั้งยายทั้งอันนาว่างพร้อมกันทั้งที หนูจะไม่พาพวกเราไปเจอเพื่อนซักหน่อยเหรอ เมอร์กี้?" เธอเปลี่ยนเรื่องทันควัน และหัวข้อที่ถูกยกขึ้นมาใหม่ก็ทำให้หางกลมของกระต่ายสีม่วงกระดิกไปมาพั่บๆ "นั่นสิ มีแล้วไม่ใช่เหรอ? เพื่อนน่ะ?" ผู้ปกครองฝ่ายชายของเมอร์กี้เหยียดยิ้มทันที แขนคว้าคอน้องเอาไวพลางใช้อีกมือยีผมนุ่มจนมันกระจุยกระจายสาดแสงสีม่วงชมพูไปทั่วบริเวณ "โอ๊ย- พี่!! โอ๊ย—! รู้แล้วๆ! จะพาไปเจอ!! แต่ฉันไม่ได้มีเพื่อนเยอะขนาดนั้นซักหน่อย จะตื่นเต้นอะไรปานนั้นเล่า!!" กระต่ายเด็กร้องโหยหวนออกมาพร้อมแก้มที่แต้มแดงจางๆ มันน่าอายเหมือนกันนะที่จะต้องพาครอบครัวไปเจอหน้าเพื่อนเหมือนเด็กน้อยน่ะ โถ่

#MPC5minievent3 หลังจากการประชุมจบไป ทุกคนก็ยังเห็นหูตั้งสามคู่ที่เปล่งประกายระยับได้อยู่ที่โรงอาหาร ทางซ้ายของมาคารี่คือกระต่ายสีดำร่างเล็กประดับรอยแผล ขวามือของเขาคือสตรีสูงวัยที่แม้จะมีริ้วรอยบนใบหน้าเธอก็ยังดูสวยไม่สร่าง "ปีนี้เหมือนจะทำกิจกรรมอะไรเยอะกว่าปีก่อนเยอะเลยนี่เจ้าขุ่น?" อันนาลีซเอ่ยปากแซวน้องชาย ข้อศอกใต้เสื้อสูทกระทุ้งที่สีข้างกระต่ายน้อยของบ้านเบาๆ "แถมยังไปแสดงความสามารถไม่บอกพวกเราด้วย" "นั่นสิจ๊ะ มาคิชก้า ยายเสียใจนะที่ไม่ได้ดูหลานขึ้นแสดง" หางตาของกระต่ายชราตกลงแสดงสีหน้าน้อยใจ แต่ไลราก็ถูกหลานชายของเธอสวมกอดเข้าทันที "บาบุชก้าไม่อยากมาเห็นหรอกครับ ผมแค่โยนตัวกลางอากาศไปมาเป็นแมลงวันเท่านั้นแหละ" เมอร์กี้พูดเสียงเล็กเสียงน้อย แต่ก็เรียกรอยยิ้มให้กลับมาประดับหน้ายายของเขาได้ไม่ยาก เธอหัวเราะในคอเบาๆพลางลูบแขนของหลานชาย "แมลงวันอะไรกัน หลานเป็นกระต่ายที่สวยมากนะ เหมือนแม่ของหลานนั่นแหละจ้ะ" ...แม่ ปกติการพูดถึงมารดาที่เสียชีวิตไปเมื่อนานมาแล้วมักจะไม่มีผลอะไรกับมาคารี่นัก แต่ปีนี้มีเรื่องแปลกเกิดขึ้นบ่อยเหลือเกิน โดยเฉพาะเรื่องของแม่ "บาบุชก้า พี่อันนา..." "ทั้งสองคนรู้จักพ่อมดที่มีตาสองสีรึเปล่า? ทองข้างนึง ดำข้างนึง?" สิ้นคำถามอันนาลีซก็ส่ายหน้าเบาๆด้วยความฉงน กลับกันกับสตาร์แซฟไฟร์สูงวัยที่นิ่งไป คนพี่ถามคนน้องต่อเล็กน้อยเกี่ยวกับคำถามแปลกๆนั้น ว่าเหตุใดเมอร์กี้จึงยกเรื่องของคนแปลกหน้าขึ้นมาดื้อๆ "ก็ไม่มีอะไร..." มาคารี่ตอบช้าๆ "เราบังเอิญเจอกัน เขาเรียกผมว่าดาลันญ่า ดูเหมือนจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ตาย จากนั้น..." "เขาถามว่าแม่ตายได้ยังไง เขาเหมือนจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเผ่าของเรา"

แอนเซล เดอร์ ดรูเซลล่า แม่ของอัลฟี่

(มาลงคั่นว่าผปค.ยังไม่ตุยแค่ท้องเสียหนัก— เดี๋ยวมาทยอยตอบโรลนะคะ 😭) เชอร์รี่เวอร์ชั่นม้า((แบบสภาพดูดีที่สุดและห่างไกลจากร่างจริง))

ฝ่ายที่ถูกมองนั่งนิ่งให้อีกคนพินิจภาพของเขาในชุดแบบที่ไม่เคยสวมมาก่อน จากนั้นดวงตาก็กะพริบปริบๆเมื่อได้ยินคำถาม "ชุดของไนอาลา?" ถ้าเป็นอีกร่างของอีกฝ่ายก็คงจะใส่ได้พอดีนั่นแหละ แต่พอนึกถึงชุดสวยติดหรูที่ไนอาลาใส่อยู่เสมอแล้วเมอร์กี้ก็อดยกมือขึ้นเกาแก้มไม่ได้ "จะเข้ารึเปล่านะ? ฉันไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อยขนาดนั้นบ่อยด้วยสิ" ความจริงทุกครั้งที่อากาศเริ่มเย็นลงเมอร์กี้ก็จะเริ่มแต่งตัวปิดผิวขึ้น แต่ก็แค่เล็กน้อยน่ะ นึกภาพตัวเองในชุดลูกไม่แขนพองไม่ออก "...ถ้านายแต่งให้ ก็โอเคนะ?" หลังจากคิดอยู่ซักพักก็ตอบกลับ

[โรลปิด @MPC_Nyala 7:00 AM — ] ห้องนอนของมาคารี่นั้น หัวเตียงจะถูกดันไปชิดกับหน้าต่างบานใหญ่ที่รับแสงอรุณอันอบอุ่นในทุกเช้า กลิ่นหอมจากต้นไม้และสมุนไพรจากสวนหลังบ้านโชยมาถึงในห้อง และแชนเดอร์เลียเรือนสวยบนเพดานก็ทำหน้าที่เป็นซันแคชเชอร์ในยามกลางวัน ทั้งอบอุ่นและผ่อนคลายจนน่าแปลกใจว่ามันคือห้องของเจ้ากระต่ายจอมกวนสีม่วง แต่เช้านี้อุ่นเป็นพิเศษ แล้วกลิ่นหอมที่โชยแตะจมูกของเมอร์กี้ก็เป็นกลิ่นที่ต่างไปจากทุกที ราวกับมีกลิ่นของผิวกายของใครอีกคนแทรกมากับกับน้ำยาปรับผ้านุ่มและแดดอ่อนของเตียงเขา "อือ—" ดวงตาสีม่วงใสค่อยๆปรือเปิดพร้อมกับสองแขนที่เหยียดออกไปข้างหน้า ก่อนเขาจะคว้าร่างขาวบนเตียงเข้ามากอดไว้โดยที่ยังไม่ตื่นดี