Tenkil Museum 🏛️

Sümeyra sadece 15 yaşındaydı. Çocukluktan gençliğe geçişin tam ortasında, hayatın en kırılgan döneminde… Bir çocuğun hayal kurması gereken yaşta, o omuzlarına bir ailenin yükünü almıştı. Çünkü annesi artık yanında değildi. Onu bir sabah evlerinden alıp götürdüler. annesi “KHK’lıydı”- üç harfli bu soğuk kelime, Sümeyra’nın hayatını baştan sona değiştirmişti. Sümeyra’nın da bir kalbi vardı. İçinde sızlayan bir boşluk, bastırmaya çalıştığı bir korku ve gizli gizli ağladığı bir köşe… Annesinin yokluğu, her geçen gün büyüyen bir yaraydı içinde. Kimseye göstermedi, kardeşlerini korkutmamak için güçlü görünmeye çalıştı. bazen, geceleri herkes uyurken, karanlıkta yorganına sarılıp sessizce ağlardı. İçindeki yük çok ağırdı. Bir de hastalığı vardı Sümeyra’nın. Epilepsi.. Aniden gelen, kontrol edemediği nöbetler… Bazen yere yığılır kalırdı. Ama en çok korktuğu şey, kardeşlerinin onu o hâlde görmesiydi. Onları korkutmamak için her nöbetten sonra gülümsemeye çalıştı, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama vücudu her geçen gün biraz daha yoruluyordu. Kalbi her geçen gün biraz daha kırılıyordu. Ve bir sabah, Sümeyra uyanmadı. Yatağında, uykusunda geçirdiği bir nöbetle hayata veda etti. Arkasında; içinde hiç dinmeyen bir anne özlemi bıraktı. Sümeyra bir çocuktu. Ama ona çocuk olma hakkı tanınmadı. Devletin kararları, onun hayatından annesini aldı. Onun küçük kalbine büyük sorumluluklar yükledi. Onu hasta yatağında bile güçlü olmaya zorladı. Ve sonunda, o sessizce çekip gitti. Kimseye yük olmadan, kimseye şikâyet etmeden, kimseyi incitmeden…