สิ่งมีชีวิตประเภทหนึ่ง

เห็นว่าเป็นคนจีนไปแดกข้าวร้านดังในจังหวัดแต่ไม่มีที่จอดเลยขับเข้าไปจอดในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้ขออนุญาต เจ้าของบ้านกำลังจะออกไปทำงานมาเห็นตอนแรกถามทางร้าน ร้านบอกไม่ใช่ของรถลูกค้าเจ้าของบ้านเลยล็อคบ้าน ละออกไปทำงานแม่งเลย ตอนหลังร้านถึงโทรมาบอกว่ารถลูกค้า เจ้าของรถโทรมาตอน 9.00 ขอให้มาเปิดให้เจ้าของบ้านบอกไม่ว่าง ทำงาน เลิก 20.00 ให้รอไป มันบอกห๊ะ!!! แต่ตอนนี้เพิ่ง 9.00 นะ ช่วยหาคนมาเปิดให้ได้ไหมแล้วจะให้ 100฿ ค่าจอดรถ 🙄 เจ้าของบ้านไม่รับค่าจอดพร้อมจะดำเนินคดีข้อหาบุกรุก ดัดสันดานไอ้พวกมักง่าย Cr:Phimnaphang Leenasirimakul

ใครเคยมีอาหารที่มีรสเศร้าเป็นของตัวเองไหม ผมมีนะ มันคือข้าวโพดทอด นานมาแล้วเกือบยี่สิบปี ในงานเลี้ยงวันคริสต์มาสของโรงเรียนประถม พ่อแม่ของทุกคนได้รับคำขอให้นำอาหารมากินเลี้ยงด้วยกันกับเด็กๆ เอาให้เด็กๆในห้องตักแบ่งกันทาน บางพ่อก็นำสปาเกตตี้มา บางแม่ก็นำพิซซ่าถาดใหญ่ แม่ของผมนำข้าวโพดทอดเป็นก้อนมาแบ่ง ผมไม่ได้คิดอะไร ข้าวโพดก็คือข้าวโพด จนกระทั่งมันเป็นอาหารที่ธรรมดาที่สุดในบรรดาอาหารของแม่ๆคนอื่น ไม่มีเด็กคนไหนในห้องเดินมาสนใจมองดูข้าวโพด ข้าวโพดของแม่เหงาหงอย แม่ยืนรอที่จะคีบใส่จาน แต่ก็มีเพียงบาวคนเท่านั้นที่มารับมันไป มันผ่านมานานแล้ว นานเท่าที่คนความจำสั้นอย่างผมจะจำได้ แต่ผมไม่เคยลืมรสชาติของข้าวโพดทอดในวันนั้น ข้าวโพดที่ถูกเก็บกลับบ้าน เย็นชืด หงอยเหงา และมีรสเศร้าสร้อยเมื่อผมมองดูมันกองอยู่ในถังขยะ วันก่อนผมไปกินข้าวและสั่งข้าวโพดทอดมาหนึ่งจาน น่าแปลก ยี่สิบปีแล้ว ข้าวโพดทอดสำหรับผมก็ยังเจือรสเศร้าที่ไม่เคยจาง ผมไม่ได้เศร้าเพราะมันเป็นอาหารที่สู้คนอื่นไม่ได้ แต่ผมเศร้าที่แม่อาจคิดว่าแม่เป็นแม่ที่พร้อมเท่าแม่คนอื่นไม่ได้