Louis Chukiat (ตอบช้า+ทยอยฟอล)

“ขอโทษด้วยครับ พอดีผมพูดอังกฤษไม่เก่งสักเท่าไหร่“ • ”เอ๋? ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นล่ะ? มันรู้สึกไม่ดีเหรอครับ?“ • [CW:: ตัวละครทำให้ทุกคนที่ใกล้ชิดเห็นวิญญาณ] Louis/Rueang rong Chukiat | Yr. 1 | 15-16 Yrs. | Mediumship Doc: url-shortener.me/3EHY Roleplay | Co-relationship 24/7

@NVMA_Eleanor “จ จริงเหรอ?! ด ดีจัง!” “พ่อรบกวนด้วยนะครับ!!” คุณพ่อกล่าวก่อนที่จะหันไปแปลเป็นภาษาไทยสำเนียงฝรั่งให้ผู้ใหญ่อีกสองคนฟังก่อนที่จะเริ่มเดินตามเอลี่ไป “จริงสิ? หนูชื่ออะไรเหรอลูก?”

@NVMA_Louis " หลุยส์หรอคะ? เอ..คิดว่าเหมือนเห็นแวบๆอยู่นะ... " หญิงสาวก้มหน้างุดด้วยสีหน้ากำลังครุ่นคิดก่อนจะเงยขึ้นมาอีกครั้ง รวบรวมความกล้าที่จะสบตาคู่สนทนา " ถ ถ้างั้นพวกคุณพ่อตามหนูมาได้นะคะ..! " เธอโค้งเล็กน้อยให้เหล่าผู้ใหญ่อย่างสุภาพก่อนจะเริ่มเดินนำไปก่อนโดยไม่ลืมที่จะหยุดรอ

#NVMAS3_PMeet 11:30 [โกงเวลา] “สายแล้ว สายแล้วๆ!” “โถ่…ไอ้ฝรั่ง เดินช้าๆหน่อย เดี๋ยวก็ล้มหรอก” เสียงของชายอังกฤษคนหนึ่งดังขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลนขณะที่ตนรีบเดินเข้าสถาบันมาก่อนจะมีเสียงตักเตือนจากชายแก่เตือนขึ้นมาเป็นภาษไทย “ข…ขอโทษนะครับ!! คุณเห็นลูกชายผมไหมครับ?“ +

@Arthxr_brrgn “อย่างนี้นี่เอง!” “ฟังดูดีจัง!” “ลูกชายคุณน้ามีคนในครอบครัวมาหาเยอะแยะเลย ต้องดีใจมากแน่ๆ” ตนกล่าวออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มบางๆ มองอีกฝ่ายพลางใช้มือท้าวคางของตน

@NVMA_Louis คนสูงประมาณ180เลิกคิ้วอย่างใคร่สงสัยเพราะไม่คิดว่าจะมีคนกล้าเข้ามาหาทั้งๆ ที่บอดี้การ์ดของตนเริ่มแสดงท่าทีระมัดระวัง แต่ถึงงั้นก็ปัดป่ายมือให้ทุกคนถอย "อ่า เด็กน้อย" "ข้าคิดว่าพวกเขาคงเป็นห่วงกลัวข้ามาหาลูกชายเหงาๆ น่ะ" คำพูดและน้ำเสียงดูเป็นมิตร ต่างจากบรรยากาศ

#NVMAS3_PMeet รถลีมูซีนคันหรูจอดเทียบและถูกรายล้อมด้วยบอดี้การ์ด คนที่ลงมาคือแวมไพร์ผู้อาวุโสที่เหล่าแวมไพร์ด้วยกันต่างรู้จักกันดี โลกเบื้องบนและใต้ดินนั้นไม่มีใครกล้าหืออือ ‘วลาดิเมียร์’ “ที่นี่เปลี่ยนไปมากโข” “แล้ว...เด็กดีของฉันไปไหน?” (มา+ได้นะคับ แวมไพร์เนียนรู้จักได้)

@Zoey_NVMA (5656&555 พี่เห็นหลุยส์เก็บไฟแช็คให้แม่แบบใสๆ น้าสาวทำของตกนะครับ 🥺)

@NVMA_Louis (เหนภาพเปนเงาโซอี้ยืนเท้าเอว55555555555555 นี้นาย…)

#NVMAS3_PMeet 8:50 AM / TW : บุหรี่ ตั้งแต่เรือนผมยันอาภรณ์ ทุกอย่างถูกอาบย้อมด้วยนิลกาฬ ประดับประดาด้วยเครื่องเงินบริสุทธิ์อันเป็นฝันร้ายของพวกแวมไพร์ เครื่องหน้านางดูงามแปลกตา ทว่าก็มีเศษเสี้ยวที่คล้ายคลึงกับหลานสาว -- ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกันทาง ‘สายเลือด’ อย่างน่าประหลาด นางแม่มดลดกายลงนั่ง หวังจะสูบบุหรี่ระหว่างรอหลานคนดังกล่าว ก่อนที่ความวุ่นวายจะรุมรั้งด้วยความคาดหวังของคนที่อยากจุดมวนยาสูบบนริมฝีปากสีดำนั้น “นี่พ่อใครบ้าง?? มาเก็บผู้ปกครองของตัวเองไปด้วยนะคะ” …… “แล้วไอเด็กบ้านั่นมันหายหัวไปไหน..” หล่อนสบถด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก เขย่าขา กระทืบปลายส้นสูงอยู่กับที่ภายใต้โต๊ะหน้าเก้าอี้ที่ตนนั่ง

@Zoey_NVMA (ได้ครับ มาเป็นด่วนๆ น้องขาดแม่ฮะ 😔🥹💖✨)

@NVMA_Louis (จิง เปนแม่ของนายได้เพราะมีเสี้ยวไทยหน่อยๆ😍🖤)

@Arthxr_brrgn ความรู้สึกน่าผวาเช่นนี้กลับทำให้เด็กหนุ่มตื่นเต้นขึ้นมา ความรู้สึกที่แปลกใหม่และความสงสัยจึงทำให้ตนเอ่ยถามกลับไป “นี่ๆ น้าชายครับ ทำไมถึงมากันเยอะจังล่ะครับ??” มีหลากหลายคำถามมากมายในหัว อีกฝ่ายจะเป็นวิญญาณหรือเปล่านะ? หรือเป็นบุคคลที่มีตัวตนกันแน่?

@NVMA_Louis เรียวขาก้าวเดินอย่างภูมิฐาน ร่างกายเหยียดตรงมุ่งหน้าเข้าสู่รั้วโรงเรียนของลูกชายก่อนที่สายตาจะไปพบเข้ากับคนที่จ้องเขา แน่นอนว่าเขายกยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่มันกลับดูเสียงสันหลังวาบแปลกๆ อาจจะเพราะคนที่ดูหน้ากลัวรายล้อมเขา หรืออาจเป็นเขาเองก็ได้...

@NVMA_VICTORIA หลุยส์ฉีกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นบนกางเกงของตน “ลูกสาวเหรอ? หว๋า~ ดีจัง!” “พ่อผมก็จะมาด้วย แต่ลูกคุณใช่เพื่อนผมไหมนะ?~” เขาเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัยก่อนจะส่ายหน้าไปมา “ยังครับ! ยังไม่มาท่านทวดออกไปเดินเล่น ผมก็เลยรอตรงนี้!”

@NVMA_Louis ชายหนุ่มชะลอฝีเท้าและมองเด็กชาย คิ้วที่มุ่นเข้าหากันยิ่งขมวดราวกับเจอบางอย่างขวางทาง “ผมมาเจอลูกสาว” “ผู้ปกครองของเธอยังไม่มา?” เขาคาดเดาจากการนั่งคนเดียวของเด็กในวันที่ส่วนใหญ่จะอยู่กับพ่อแม่หรือญาติพี่น้อง

#NVMAS3_PMeet ตอนเช้าตรู่ | บวกได้จ้า เสียงของรถเบรกหน้าโรงเรียนพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง ร่างของชายวัยกลางคนเดินเข้ามาประตูโรงเรียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดปนไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ฟังจากโทรศัพท์ที่เขาถืออยู่ตลอดเวลาแล้วดูเหมือนเขาออกมาจากการประชุม “โอเค เข้าใจแล้ว อีกเดี๋ยวส่งผลตรวจทั้งหมดมาที่ข้อความผมได้เลย เดี๋ยวผมจะตรวจดูระหว่างทำธุระข้างนอกนี่แหละ ถ้าค่ายังสวิงอยู่แบบนั้น ให้เตรียมเซ็ตห้องผ่าตัดสำรองไว้ก่อน “ “ เดี๋ยวผมรีบกลับไปดู ” ขณะที่พูดโทรศัพท์เขาก็กวาดมองไปรอบๆด้วยสายตาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

@NVMA_Eleanor ให้หัวใจผมเป็นทาสพี่สีดา…ถึงทุกอย่างสลายผมก็คงมีสุขแล้วล่ะ

@NVMA_Eleanor “ต่อให้พี่ปฏิเสธ หรือจะหยิบยกหัวใจผมมาบดขยี้เบียดชังใดๆ” “จะเฆี่ยนตีเป็นร้อยครั้ง หรือเหยียบย้ำผม ผมก็คงยอม…“ เรืองค่อยๆกล่าวออกมาอย่างสะอึกสะอื้น เพราะเขารู้อยู่สาแก่ใจว่าเขาได้มอบหัวใจดวงนี้กับอีกฝ่ายไปแล้วเรียบร้อย +

#NVMAS3_CAMPoutcast [ย้อนหลัง] [แจมได้ แยกรูท | 22:34] ในเวลาค่ำ ณ ริมหาดทราย เหมาะแก่การเดินรับลมเย็นเพื่อความผ่อนคลายก่อนนอน ทว่าสำหรับหลุยส์คงไม่ใช่เช่นนั้น เขานอนไม่หลับจึงตัดสินใจที่จะออกมารับลมเย็น ดวงตาที่ปวดระบมจากการคร่ำครวญเหม่อมองไปยันสุดลูกหูลูกตาของทะเล

@NVMA_VICTORIA (ได้คับ มาเจอเด็กน้อยนั่งรอ) หลุยส์นั่งท้าวคางมองตรงบันไดทางเข้าไม่ละสายตาจากอีกฝ่าย สนใจอยู่ชั่วครู่ว่าบุคคลนี้คือใครกัน มาตั้งแต่เช้าตรู่ ”สวัสดีครับ!“ ”มาทำอะไรงั้นเหรอครับ??“ ตนเอ่ยถาม

@NVMA_Louis (มาช้าแต่มานะ-)

@NVMA_Eleanor “เพื่อนหลุยส์เหรอ?! ดีจัง! ฮะๆ พ่อกังวลสุดๆเลยล่ะว่าจะเข้ากับเพื่อนไม่ได้” “ยินดีที่ได้รู้จักนะเอลี่! พ่อชื่อสตีฟนะ!” ได้ยินเช่นนั้นตนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะกล่าวออกมาด้วยคามดีใจ ส่วนชายชราอีกสองท่าก็ทำได้แต่เพียงยืนงุงงงเนื่องจากฟังอังกฤษไม่ออก “พอจะเห็นหลุยส์ไหม?”

@NVMA_Louis จากที่กำลังดูหวาดกลัวเป็นลูกนกตกน้ำ พอได้ยินชื่อที่คุ้นหูดีก็ถึงกับอ้าปากหวอตาเบิกโพลงเล็กน้อย " อ๊ะ! ที่บ้านของหลุยส์หรอคะ ร รู้จักค่ะ! " " ส สวัสดีค่ะ หนูชื่อเอเลนอร์ เบลฟอร์ท เรียกว่าเอลี่ก็พอค่ะ... " ว่าแล้วเธอก็น้อมตัวโค้งอย่างสุภาพให้ผู้ใหญ่ทั้งสามไป แม้จะยังประหม่าก็ตาม

@WQC_NVMA “อู่หลงนี่เอง!” “ฮะๆ รสชาติดีเยี่ยมเลยล่ะครับ!” ตนเอ่ยชมก่อนจะจิบชาต่อแล้วนั่งครุ่นคิด “ก็สนุกดีนะ!! ผมเพิ่งเคยมาทะเลครั้งแรกเลยล่ะ!! เนอะๆท่านทวด” “แต่น่าเสียดายที่ผมลงเล่นน้ำไม่ได้ ท่านเป็นห่วง” “แต่น้ำมะพร้าวที่นี่อร่อยมากเลยล่ะครับ!! สดชื่นสุดๆไปเลย คุณได้ลองหรือยัง?”

“ ชาอู่หลง คนที่บ้านส่งมาให้ฉันเลยเอามาด้วย ” ว่าแล้วก็ยกถ้วยโกโก้ร้อนในมือขึ้นจิบอีกครั้ง ครานี้เขาเงียบไปอยู่ครู่หนึ่งเพราะไม่แน่ใจว่าเรื่องไหนบ้างที่เขาสามารถชวนคุยได้ ศีรษะหันตามทิศที่ได้ยินเสียงของคนด้านข้าง พิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา “ เข้าค่ายครั้งนี้เจอเรื่องที่เธอพึงพอใจ .. หรือสนุกบ้างไหม ” เพราะถนัดรับฟังมากกว่าเลยไม่แน่ใจว่าเขาจะชวนคุยได้ดีไหม เลยตัดสินใจจะถามคำถามที่ดูง่ายดายออกไป

#NVMAS3_CAMPoutcast 【 โรลเปิด — แยกรูท 】 Day 2 — หน้ากองไฟ 10 : 00 PM. ปลายนิ้วกอบกุมถ้วยโกโก้ไว้ในมือ เพื่อเพิ่มความอบอุ่น ... ที่ไม่แน่ใจว่าทำไปทำไม แก้วโกโก้นี้เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าใครกันที่มาวางไว้บนมือของเขา แต่เมื่อลองชิมดูก็พบว่าไม่เป็นอันตรายจึงได้ตัดสินใจค่อย ๆ ดื่มอย่างละเมียดละไม มีเสียงพูดคุยของคนอื่นอยู่รอบข้าง ในขณะที่เขาทำเพียงแค่เหม่อมองไปที่กองไฟตรงหน้าพร้อมกับพิงเก้าอี้สนามพับของตัวเอง โดยที่เก้าอี้อีกตัวด้านข้างยังคงว่างอยู่ เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ และดูเหมือนจะไม่ได้มีเจตนาร้ายเขาจึงไม่ได้ตื่นตัวและปล่อยกาย ก่อนที่จะมีปลายนิ้วมาสะกิดที่ไหล่ เขาหันศีรษะไปตามทิศทางที่เขาคาดว่าผู้มาเยือนนั้นยืนอยู่ “ มีอะไรรึเปล่า ? ” เสียงทุ้มถาม เพียงแค่สงสัยเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาจะขับไล่แต่อย่างใด

@NVMA_Eleanor มันคงทรมานกว่าตอนที่ตนโดนเฆี่ยนตีต่างๆนาๆเป็นแน่

@NVMA_Eleanor แต่หลุยส์เองก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตนที่มีต่ออีกฝ่ายได้เช่นกัน อยากจะดูแลรักษาและเอาใจใส่ แม้ตนจะไม่ได้เป็นคนที่ดีนัก “แต่…” “ผมขอแค่…” ”อย่าทิ้งผมได้ไหม?“ เด็กหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ถ้าตนต้องเสียคนรักอีกครา ก็เท่ากับว่าตนตายไปทั้งเป็น +

@NVMA_Eleanor “ใช่ๆ! ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ” คนเป็นพ่อยิ้มร่าออกมาก่อนที่จะนึกคิดพยายามหาคำอธิบาย แม้ตนก็รู้สึกตกใจกลัวอยู่เหมือนกัน- “อ…อ่า…เป็นเด็กผู้ชายผิวแทนน่ะ! ผมสีน้ำตาล ตาสีฟ้าข้างสีน้ำตาลข้าง” “ล หลุยส์น่ะ รู้จักไหม??” “โอ้ยยยย ลูกมึงชื่อเรือง ไอ้ฝรั่ง” คุณตาข้างๆบ่น

@NVMA_Louis สาวน้อยคนนึงสะดุ้งโหยงจนตัวโยนเมื่อถูกทัก ถึงกับตัวสั่นห่อตัวถอยไปตั้งหลักสองสามก้าวและกุมมือเก็บไว้ตรงอก " อ-เอ๊ะ!? อ เอ่อ— ค คุยกับหนูหรอคะ? " ยิ่งพูดก็ยิ่งสั่นเป็นเจ้าเข้ากว่าเดิม ดูท่านิสัยตื่นคนก็ยังคงไม่หายไปไหน " ล ลูกชาย?... " เธอพึมพำ มองหน้าผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างพิจารณา

@NVMA_Citrine ชายเป็นพ่อหันไปยิ้มให้ลูกชายก่อนจะลูบหัวให้แล้วลุกขึ้น เขารู้ดีว่าไม่ควรไปจุ้นจ้านเรื่องครอบครัวอื่น แต่ก็อดที่จะสงสารเด็กหญิงคนนั้นไม่ได้ “ข-ขอโทษนะครับ” เขาทักเด็กสาวด้วยความอ่อนโยน “ให้พ่อช่วยไหม? ดูท่าจะหกเลอะเทอะเลย” “พ่อมีทิชชู่กับผู้เช็ดหน้านะ!”

@NVMA_Citrine “ตายจริง…” “นางจะใจดำอะไรขนาดนั้น” “น นั้นสินะครับ…ลูกสาวแท้ๆ…” ไม่ห่างไม่ไกล สายตาจากครอบครัวหนึ่งจดจ้องไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เว้นเสียแต่หลุยส์มิได้กล่าวอะไร แม้จะพูดคุยเป็นภาษาไทย ก็จะมีฝรั่งหนึ่งคนที่พูดไม่ชัดและสลับภาษาไปมา “เดี๋ยวพ่อมานะ!” +

#NVMAS3_PMeet โรลเปิด | ณ ลานจัตุรัส [12:30pm] ช่วงเวลารับประทานอาหารมาถึงซิทรินในปีนี้ดูแตกต่างไปจากทุกปี จากที่เคยนั่งทานอาหารคนเดียวโดยมีพ่อบ้านหรือแม่บ้านคอยตักอาหารให้ ปีนี้กลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้หญิงแปลกหน้าคนนึง +

@NVMA_Eleanor “ผมสิ…ผมขอโทษที่ทำร้ายความรู้สึกของพี่สีดา…” รู้เช่นนี้…เขาไม่น่าเข้าไปใกล้ชิด ไม่น่าเข้าไปใฝ่หาแต่มันก็อดที่จะเป็นห่วงอีกฝ่ายไม่ได้เลย

@NVMA_Eleanor “ไม่…” ”คือ…คือ ผม…“ ยิ่งเห็นน้ำตาเหล่านั้นก็ทำให้ตนช้ำใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่เขาควรหัวเราะขบขันกับความตลกเหล่านี้แท้ๆ แต่มันกลับแตกต่างออกไป แบบนี้หรือเปล่านะ? ที่เขาเรียกว่าน้ำตา… ก็คงใช่…ตั้งแต่กิจกรรมเดือนตุลาแล้วล่ะ+