NVMA_Mccall(ป่วย)
908 posts
@NVMA_Mccall
Mr. McCall Mullet: https://t.co/MCd5BxByN5 แพทย์ประจำ Nevermore Academy │ มนุษย์ผู้ถูกสาป │ ปากร้าย ขี้บ่น แต่รักษาคนไม่เคยพลาด │ อยู่ได้ด้วยกาแฟ
#NVMAS3_Fullmoon (ย้อนหลัง) เวลา 22:22 | ที่ร้านคาเฟ่ในตัวเมือง ชายร่างสูงผิวกายสีซีดยืนคุยกับหญิงสาววัย25อยู่ ราวกับช่วงเวลายามราตรีนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่ความมืดมิดประกายดวงดาว แต่มีแสงสว่างของดวงตะวันที่เต็มไปด้วยความสดใส กำลังยืนเคียงข้างดวงจันทราบนผืนดินเย็นเยือก (+)
( เหตุจูงใจในการวาดภาพนี้ ไม่มี ) @NVMA_Mccall
“ผมผิดเองครับ…” เขามองชายตรงหน้าที่ดุวิคตอเรียราวกับลูกหลาน รอยยิ้มของเขาก็เริ่มเยือกเย็นลง “บางทีวิคตอเรียก็อาจทำอะไรดูเด็กๆไปบ้าง นั่นเพราะผมตามใจเธอมากไปเองแหละครับ” “ผมเองก็ไม่สามารถอธิบายความกังวลให้เธอเข้าใจได้เลยทำให้เกิดภาพไม่น่าดูต้องขอโทษจริงๆ แต่…” “เรื่องบางเรื่องก็เป็นสิ่งที่เข้าใจกันแค่ในครอบครัว คุณที่เข้ามาแทรกและทำหน้าที่อาจารย์กระทั่งข้างนอกโรงเรียนแบบนี้อาจจะไม่เหมาะสมเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ”
#NVMAS3_Outreach ณ ช่วงเวลาเช้าของวันที่1 ตุลา ชายร่างสูงผิวกายสีขาวเดินทางเข้ามาในตัวเมืองแห่งนี้ พร้อมนั่งลงที่ร้านกาแฟเพื่อคอยสอดส่องความเรียบร้อยของนักเรียนระหว่างทำกิจกรรม และพักผ่อนในเวลาส่วนตัว " คุณ ... " เสียงของเธอที่คุ้นเคยดังขึ้น " คุณก็มาที่นี่ด้วยเหรอคะ " (+)
#NVMAS3_Outreach DAY 1 | คาเฟ่ยามเย็น | Story ⚠️ TW: Eating issues, trauma, dependency “โนอาห์ เรามาแล้วรอนานมั้ย” วิคตอเรียเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งตรงหน้าเขาในยามเย็นก่อนที่จะกลับเนเวอร์มอร์ ในร้านที่ผู้คนเริ่มน้อยลงจนแทบไม่มีลูกค้าแล้ว แสงแดดเริ่มคล้อยจนกลายเป็นแสงสลัวส่องเข้ามาในร้านจนสะท้อนเค้กกับแก้วชาบนโต๊ะ เด็กสาวกลับมาอยู่ในชุดนักเรียน ส่วนเขานั้นยังสวมชุดสูทมีระเบียบและยังมีเนคไทเรียบร้อยจนชวนสงสัยว่าเขารักษาสภาพนั้นตั้งแต่เช้าจรดเย็นได้ยังไง รอยยิ้มบนใบนั้นยังอบอุ่นเช่นเดิม “นั่งสิครับ เรามีเรื่องต้องคุยกัน…ต่อจากเมื่อกลางวัน” เพียงแต่ครั้งนี้มันแฝงความจริงจังกว่าที่เคย ทำให้วิคตอเรียย่นคอด้วยความร้อนตัว ใช่ วีรกรรมที่เธอสร้างมอนสเตอร์จากฟองสบู่ โดดเรียน และประพฤติตัวไม่งามนั้นถึงหูเขากับเรียบร้อยแล้ว จากคำบอกตอนกลางวันของเขา-คุณพ่อค่อนข้างหัวเสียมากทีเดียว แต่ก็เช่นเคย ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากจดจ่อกับงานตัวเอง สายตาที่โนอาห์มองเด็กสาวนั้นไม่ใช่แค่สายตาของคนห่วงใย แต่เหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังจะชวนเด็กคนหนึ่งตัดสินใจเรื่องสำคัญ ทำให้วิคตอเรียอดเกร็งไม่ได้ “คือ เมื่อตอนกลางวัน..” เด็กสาวเกาแก้มตัวเองและยอมรับตามตรง “เราขอโทษนะคะ คุณคงไม่โกรธเรา…ใช่มั้ย?“ แววตาคู่นั้นยังคงจับจ้องที่ตัววิคตอเรีย แต่แทนที่จะเคืองใจกลับมีเพียงประกายปวดหัวอยู่ในนั้น คล้ายคนอยากจะดุ แต่ก็ต้องอ่อนใจจนแทบหมดแรง “…คุณรู้ว่าผมไม่โกรธง่ายๆอยู่แล้ว” เขาตอบด้วยเสียงนิ่งแต่ไม่แข็งกระด้าง “สิ่งที่คุณทำไม่ใช่เรื่องใหญ่ และไม่ใช่เรื่องเล็กๆด้วย” “ ที่ผมมาที่นี่เพราะคุณปล่อยให้ตัวเองเสี่ยง…ถึงแม้คุณจะบอกว่ามีเพื่อนๆคนอื่นอยู่ด้วย แต่สุดท้ายหากเกิดอะไรขึ้น ร่างกายที่เจ็บก็ยังเป็นของ ‘พวกคุณ’ อยู่ดี ถ้าเป็นแบบนั้นผมคง…..” น้ำเสียงของเขามีความสั่นเล็กน้อย ราวกับว่าโนอาห์กำลังห้ามไม่ให้อารมณ์ไหลออกมามากเกินไปต่อหน้าคนอื่น “วิคตอเรีย พอแล้ว…กลับไปกับผมเถอะครับ” ‘วิคตอเรีย’ ถึงกับปวดหัวกับคำพูดของเขาที่เอ่ยคำนี้มาตั้งแต่เมื่อกลางวัน คนตรงหน้าเธอแม้ว่าดูภายนอกจะเป็นคนนุ่มนิ่ม แต่พอคิดและตัดสินใจแล้วจะหัวแข็งยิ่งกว่าเด็กสาวมากทีเดียว ดังนั้นเธอจึงดื้อแพ่งกลับ “ไม่เอา เราโตแล้ว ไม่อยากจะพึ่งพาคุณตลอดไปด้วย! ” ดวงตาสีเขียว-น้ำเงินนั้นจับจ้องที่โนอาห์ด้วยความตั้งใจปนดื้อรั้น “ถึงไม่มีคุณเราก็อยู่ได้ค่ะ เพราะว่าที่นั่นไม่ได้มีแค่เราซักหน่อย ยังมีเพื่อนๆ แล้วก็วาเนสซ่าด้วย!” โนอาห์เงียบไปเมื่อเธอเอาชื่อ ‘วาเนสซ่า’ มาเอี่ยว เขาไม่โต้เถียงกลับในทันทีเพียงแค่มองเธอตรงๆด้วยสายตาของผู้ปกครองที่เจือความภูมิใจ ห่วงใย…และเจ็บปวด “งั้นพิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ….ว่าคุณอยู่ได้” เสียงนุ่มของเขามาพร้อมกับเค้กช็อคโกแลตในจานที่ถูกดันยื่นมาตรงหน้าเด็กสาว “ทานมันต่อหน้าผมให้หมด เพียงหนึ่งชิ้น….แล้วผมจะไม่พูดเรื่องกลับบ้านอีก”
