Sebastian

“ทะเลดาวยามค่ำคืนจะคอยอยู่เป็นเพื่อนกล่อม รอให้บทกวีที่ไม่มีตอนจบหายใจรดต้นคอ” เซบาสเตียน เเวลเลอเริส (เซบ) Y.3 Caliban hall Psychics-Lycan Co/Role DM 24/7 Doc in Bio #NVMA_Commu #NVMAS3

@Tulip_NVMA (ทิวลิปพูดด้วยเสียงตัวเองหรือ (´⊙ω⊙`)！)

@NVMA_Sebastian เธอแฝงตัวไปกับฝูงชน ก่อนจะลอบไปด้านหลังชายหนุ่มที่เธอนัดหมาย ปลายนิ้วเรียวสะกิดไหล่ขวาของเขา ขณะที่เธอแอบเดินหลบไปโผล่ทางด้านซ้าย เมื่อเขาเผลอเธอก็โน้มเข้าไปหา ป้องมือขึ้นข้างหูของเขาพร้อมกระซิบเสียงหวาน “พี่เซบาส~” เธอถอยออกมาพร้อมกับยิ้มร่าท่าทางภูมิใจที่ได้แกล้งหยอกรุ่นพี่

#NVMAS3_RaveN Role ปิด W/@Tulip_NVMA (เวลางานเริ่ม 16:30 แต่มาก่อนเวลาหน่อย)

(ขอบคุณมากคับตลอด 6 เดือน เด็กๆที่เรามาลงเล่นด้วย เป็นคอมมูที่อยู่กันมานานที่สุดเลย กระผมขอควงสาวน้อยไปงานเรเวนก่อนปิดอย่างเป็นทางการ ^^ )

@Tulip_NVMA (เดี๋ยวเราเคลียโรลที่ค้างไว้เเล้ว สักวันสองวันจะก๊อกๆไปหา คริๆ)

@NVMA_Sebastian (หิ้วน้อนเผือกไปได้นะคะถ้ายังว่าง)

(มีใครอยากไปด้วยกันไหมคับ U…U )

(โรลปิด W/ @NVMA_RAIZEL ) เสียงบรรเลงของเครื่องสายดังละเมียดละไมมาจากห้องดนตรีของเนเวอร์มอร์​ บทบรรเลงที่ขับขานยากที่จะบอกว่าผู้เล่นนั้นนึกคิดเช่นไร ว่ากันว่าการบรรเลงไวโอลิน 100 คน 100 อารมณ์ที่แตกต่าง จนกระทั้งโน๊ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง เรียวนิ้วค่อยๆผละออกจากสายไวโอลิน พอๆกับคันสีไวโอลินที่จบบทเพลงอย่างนุ่มนวล แสงแดดอ่อนยามเย็นเริ่มเรือนหาย พอๆกับรัตติกาลที่กำลังคืบคลานเข้ามาเยือน แสงไฟทอกระทบครึ่งหน้าของเเวมไพร์หนุ่ม ดวงตาสีชาดแดงก่ำที่คุ้นเคย เซบาสเตียนเลิกคิ้วเล็กๆเป็นคำถาม “ปรกติเเวมไพร์ไปที่ไหนในยามวิกาลแบบนี้หรือครับ” ตามที่เขาเข้าใจ เเวมไพร์มักจะท่องโลกในยามราตรี ไม่แน่อีกฝ่ายอาจจะมีที่แนะนำ

@WQC_NVMA (2/2)

【 โรลเปิด — แยกรูท — STORY 】 〈 ทะเลสาบ — 11.45 PM. 〉 ตามที่เขาได้ให้คำมั่นกับตนเอง บัดนี้จึงได้พาตัวเองมาไกลถึงทะเลสาบ เพื่อที่จะได้เพลิดเพลินกับสุราเลิศรสที่เขานั้นไม่เคยลืมรสชาติ คนเราจะยอมออกมาไกลเพื่อดื่มเหล้าเลยหรือ ? เวินชิงเสิ่นก็ขอตอบว่า ใช่ ลมเย็นพัดผ่านทะเลสาบซึ่งกลายเป็นน้ำแข็ง มีลูกครึ่งแวมไพร์และไลแคนนั่งอยู่บนโขดหินริมทะเลสาบ พร้อมกับชุดจอกกระเบื้องสีขาววางอยู่ใกล้มือ กองไฟขนาดเล็กถูกจุดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดราวกับไม่ได้กลัวเลยว่าจะถูกใครเข้ามาพบเห็นขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับสุรา คราแรกก็เพลิดเพลินกับการดื่มอยู่คนเดียว ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้เขาต้องหยุดการกระทำของตัวเองและหันศีรษะไปตามทิศของเสียงที่ได้ยิน ผู้มาเยือนในยามนี้ ? ทว่าเหมือนจะไม่ได้มาร้าย “ มาดื่มด้วยกันไหม ” เช่นนั้นจึงได้ถามออกไป

@WQC_NVMA (เค้ามาแย้ว่า)

“ .. วันเกิด ” กล่าวออกมาอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก แม้หูจะยังคงสดับฟังในสิ่งที่คนข้างกายกำลังพูดอยู่ก็ตาม แม้ตัวเขาจะไม่ต้องการความอบอุ่นทว่าการที่ได้นั่งยกจอกเหล้าในบรรยากาศเช่นนี้พร้อมกับสหายข้างกายที่ได้พูดคุยกันก็ไม่ใช่เรื่องแย่แต่อย่างใด ที่คนข้างกายได้พูดมานั้นถูกต้อง เมื่อได้ยินข้อเสนอจึงได้หันตามเสียงของคนข้างกายพร้อมกับหัวคิ้วที่เลิกขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ นั่งฟังข้อเสนออยู่อย่างเงียบเชียบ แม้ตัวเขานั้นจะบอกกับตัวเองเสมอว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกลับมามองเห็นอีกแล้ว ... ปลง ใช้คำนี้น่าจะได้ ทว่าข้อเสนอที่ถูกกล่าวขึ้นโดยคนข้างกายนั้นก็ ... น่าสนใจ เพราะในความเป็นจริงเขาก็หลงลืมไปแล้วเช่นกันว่าท้องฟ้าในยามค่ำคืนพร้อมกับดวงจันทร์ลอยเด่นเป็นสง่านั้น ... หน้าตาเป็นอย่างไร หลังจากเงียบไปชั่วอึดใจ เสียงทุ้มต่ำก็กล่าวขึ้นมาอีกครั้ง “ เธอจะทำยังไง แล้วมัน .. ไม่ส่งผลกระทบกับการใช้พลังของเธอหรือ ? ” ราวกับกำลังตอบรับข้อเสนอและสนใจ อยากรู้จริงว่าผู้มีพลังจิตนั้นจะมีความสามารถที่น่าทึ่งมากเช่นไร ทว่าอีกใจก็ยังเป็นห่วง—หากว่าพลังที่ใช้ส่งผลตอบรับที่แย่กลับมาล่ะ ? เช่นนั้นเขาคงคิดผิดที่ตอบรับข้อเสนอนี้

@NVMA_RAIZEL (ช่วงนี้เราก็ติดทำ World building เลยคริๆๆ ช้าพอกัน)

ไรเซลก้มหน้าลงมองลูกอมแปลงกายที่อยู่ในมือของเขา พลางมองหาสิ่งกำบังที่ใหญ่พอจะสามารถใช้มันบดบังร่างกายของเขาขณะแปลงกายได้ แวมไพร์ไม่มั่นใจนักว่าร่างกายของเขาขณะกลายสภาพเป็นก้อนขนสี่ขาเดินได้จะดูอุจาดตาเหมือนกับภาพยนตร์แนวดาร์คแฟนตาซี หรือดูมหัศจรรย์พันลึก มีผงพิกซี่รายล้อมประดุจเจ้าหญิงเหมือนกับภาพยนตร์แฟนตาซีโลกสวย แต่เขามั่นใจว่าเขาชอบแบบแรกมากกว่า "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด จะยอมให้จับก็ได้" นัยย์ตาคู่เหลือบมองสองแขนที่ยกขึ้นเหมือนกำลังโอบประคองอะไรบางอย่าง เรียวคิ้วได้รูปเลิกขึ้น ก่อนจะปรายตามองต้นไม้ยืนต้นตายที่คาดคะเนผ่านสายตาอาจจะใหญ่ได้ประมาณ 2 คนโอบ "เดี๋ยวฉันมา" เขารีบเดินไปหลบหลังต้นไม้ยืนต้นตายต้นนั้น ริมฝีปากกระจับอ้าพอประมาณ รับลูกอมประหลาดเข้าสู่ร่างกายโดยคิดไตร่ตรองมาอย่างดี เวลาผ่านไปไม่นานนักจากร่างสูงสง่าของแวมไพร์หนุ่มในครานี้กลับกลายเป็นก้อนขนฟู่ฟ่องสี่ขาสีดำสนิทเดินนวยนาดโผล่พ้นออกมาจากหลังต้นไม้ "..มุ.." ไรเซลหยุดกับที่ ก้มมองมือเรียวที่ถูกแทนที่ด้วยอุ้งมือนุ่ม แก้วตาใสสีชาดจ้องมองเรียวหางยาวของตนด้วยความฉงน เขาเดินเป็นวงกลมเพื่อพินิจมันให้เต็มตาแต่ไม่ว่าจะเดินวนเท่าไหร่ก็ไปไม่ถึงหางของตัวเองเสียที จนแวมไพร์ในร่างแมวน้อยเริ่มเหนื่อย "...มู...มะ..." ขนาดจะเปล่งเสียงพูด ยังไม่สามารถทำได้ สภาพเขาในตอนเหมือนแมวเคี้ยวลมส่งเสียง ' แจ่บ ๆ ' เรียวหางยาวตบพื้นดัง ปุ ๆ อย่างไม่ชอบใจ "ม้าว" "ม้าวๆๆๆๆๆๆๆๆ" แวมไพร์ในคราบของแมวดำเริ่มบ่นอย่างไม่พึงใจ อยู่ในร่างแมวไม่เห็นจะสบายตรงไหน..? (แหะ ขอโทษที่ตอบช้าค้าบ)

#NVMAS3_PoeCup พิธีมอบโล่รางวัลให้ผู้ชนะ Time : 15.00 📍ลานอเนกประสงค์ “โพคัพครั้งแรกถูกจัดขึ้นในปี 1897 การจัดโพคัพ ไม่ใช่เพื่อเป็นการให้เกียรติศิษย์เก่าเนเวอร์มอร์ที่โด่งดังที่สุดเท่านั้น แต่เพื่อฉลองค่านิยมที่เอาท์แคสทุกคนมีร่วมกันนั่นคือ… " “ความเป็นกลุ่ม ความอุตสาหะ และความมุ่งมั่นตั้งใจ" “และแน่นอนว่าเราเห็นค่านิยมเหล่านั้นแสดงออกมาวันนี้” ผอ.มอบถ้วยรางวัลให้แก่ผู้นำแข่งบ้านที่ชนะและยิ้มให้อย่างภาคภูมิ “น่าเสียดายที่หอ PUCK ไม่ประสงค์ร่วมงานในครั้งนี้.. แต่ในระหว่างการแข่งขัน หอ CALIBAN นั้นได้ปะทะกับหอ OPHELIA อย่างสูสี อีกทั้งหอTHISBIE แม้จะมีผู้เข้าแข่งเพียงสอง แต่ก็ทำผลงานได้ดีไม่แพ้ทีมอื่นๆเลย” “แต่ในที่สุด..หอ CALIBAN ก็ได้ผงาดขึ้นมาเป็นผู้ชนะในปีนี้!! ขอแสดงความยินดี ให้กับทีม RAVENS ที่นำชัยชนะมามอบเป็นเกียรติแก่หอพัก CALIBAN!!” ผอ.ได้มอบถ้วยรางวัลให้แก่ทีมผู้ชนะ “ส่วนสิทธิพิเศษอื่นๆ ที่ต้องการ.. พวกเธอสามารถแจ้งกับอาจารย์ประจำบ้านได้เลย และอย่าลืมส่งยิ้มสวยๆ ให้กล้องด้วยนะ”

@NVMA_RAIZEL (พรีเมี่ยมมมหมดดดดแล้ว ต้องกดที่ภาพถึงจะเห็นข้อความทั้งหมดนะคะ)

"อาฮะ?" ถ้าอีกฝ่ายเลือกที่จะเบี่ยงประเด็นเขาก็ไม่คิดจะซักไซร้ให้มากความ ไรเซลเหลือบมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของคนอายุน้อยกว่าสองศตวรรษด้วยสีหน้าราบเรียบแต่ทว่ากลับจับสังเกตุสีแดงระเรื่อบนใบหน้าเกลี่ยงเกลาและปลายใบหูของเสี้ยวไลแคนข้างกาย นี่น่ะเหรอ คนที่บอกว่าจะกัดเขาน่ะ.. "หูแดงขนาดนั้น จะกัดได้จริงเหรอ?" ร่างสูงก้าวเดินไปตามเส้นทางจนถึงประตูรั้วเหล็กฝั่งทางออกอีกด้าน ดูเหมือนทริปท่องสุสานเจริโค่จะจบลงเพียงเท่านี้ "สุดทางแล้ว กลับเลยมั้ย หรืออยากดูอะไรต่อรึเปล่า" เขากวาดสายตามองเหล่าแผ่นหินสลักชื่อของผู้วายชนม์ ก่อนจะหยิบลูกอมประหลาดนั่นขึ้นมาพินิจอีกครั้ง นัยย์ตาสีโลหิตจะเลื่อนสายตามามองสบเข้ากับแก้วใสสีอำพันของร่างสูงตรงหน้า พลางแบมือคล้ายกับให้แสงจันทร์ทอแสงนวลให้สามารถมองเห็นลูกอมในมือของเขา "....." ถึงจะไม่สบอารมณ์กับสีหน้ากลั้นยิ้มจนแก้มแตกนั่นเท่าไหร่นัก (อารมณ์หมั่นไส้ที่เห็นว่าอีกฝ่ายดูดี้ด้าเป็นพิเศษตอนไรเซลกลายเป็นแงว) แต่ในเมื่อรับคำแล้ว เขาไม่มีทางคืนคำหรอก "จะให้กินเลยมั้ย?" "แต่ถ้ากินแล้ว นายต้องอุ้มฉันกลับรถนะ"

#NVMAS3_PoeCup Event Start-End : Feb. 6th (การแต่งเริ่มตั้งแต่วันนี้ - จนกว่าจะได้ผู้ชนะ) Doc event : docs.google.com/document/d/1_Q… ————————————————————————— 6 กุมภาพันธ์ เวลา 11 โมงเช้า “ขอบคุณ คุณจอห์นที่มาช่วยพูดเพื่อสร้างบรรยายและขวัญกำลังใจที่ดี และใช่~ หลังจากสิ้นสุดอีเว้นนี้ พวกเธอก็จะเริ่มเข้าสู่โค้งสุดท้ายของการเรียนในปีการศึกษานี้ ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเธอจะได้สนุกสนานและเก็บเกี่ยวบรรยายที่ดีจากที่นี่ให้ได้มากที่สุด ฉันที่ได้ขึ้นมาเป็นผอ.ในปีนี้ได้พยายามอย่างสุดความสามารถในการรักษาชื่อเสื่องของโรงเรียน และฉันยังภาคภูมิใจในนร.ทุกคน ปีนี้จะต่างจากปีก่อนเล็กน้อยนะที่รัก เราจะสตาร์ทจากเกาะเรเวน โดยแต่ละทีมต้องพายเรือจากเกาะเรเวนโดยไม่ให้เรือล่มหรือจมน้ำ เมื่อเรือเทียบฝั่งจะต้องยิบธงของทีมตัวเองเพื่อวิ่งไปยังโรงเรียน ทีมแรกที่เข้าสู่เส้นชัยพร้อมกับธงจะได้ถ้วยและสิทธิในการอวดไป 1 ปีเต็ม รวมไปถึงสิทธิพิเศษอย่างอื่นอีกด้วย ฉันภาวนาขอให้พวกเธอรอดปลอดกันทุกคนนะที่รัก เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเริ่มการแข่งขัน ณ บัดนี้!” ทันใดนั้นเสียงปืนให้สัญญาณก็ดังขึ้น พร้อมให้เหล่านักพายออกตัว

หนึ่งคำก็แมว สองคำก็แมว สามคำก็ยังเป็นแมว เซบาสเตียนนับจำนวนคำในใจเงียบๆ กล้ามเนื้อช่วงกรามเกร็งตึง พยายามกลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมาอย่างยากลำบาก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกให้เต็มปอด หวังว่ามันจะช่วยดับความร้อนที่ไล่ขึ้นมาบนผิวหน้าได้บ้าง ดวงตาสีอำพันยกขึ้นสบดวงเนตรสีแดงฉานโดยไม่หลบเลี่ยง “ไม่ใช่ว่าลูกสุนัขเป็นวัยกำลังอยากเรียนรู้หรือครับ” “บางที…การได้ลองงับแมวดูเล่นๆ อาจจะทำให้เรียนรู้อะไรขึ้นมาบ้างก็ได้” คำพูดถูกปล่อยออกไปพร้อมรอยหัวเราะเบาๆ ที่ตั้งใจให้ฟังเป็นเพียงเรื่องขำ แต่ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เซบาสเตียนกลับเป็นฝ่ายขยับหลบสายตานั้นก่อน ในหัวมีเสียงโต้แย้งเล็กๆ ผุดขึ้นมาว่านี่ไม่ใช่การถอยหนี แค่…ถอยหนึ่งก้าวเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเเวลเลอเริสไม่ให้พังทลาย มือเรียวยกขึ้นมาป้องปาก เขากระแอมเบาๆ พลางจัดเสื้อโค้ทตัวยาวให้ดูเรียบร้อยขึ้น ทั้งที่ไม่มีอะไรต้องจัดเป็นพิเศษ “…เอาเป็นว่า” เสียงทุ้มเอ่ยต่อ แผ่วลงเล็กน้อย “เราเดินต่อดีกว่าครับ” ฝีเท้าก้าวต่อไปอย่างเป็นจังหวะ เสียงรองเท้ากระทบพื้นกรวดดังแผ่วในความเงียบของสุสาน แสงจันทร์ทอดเงายาวไปตามทางเดิน ขณะที่ปลายหูและพวงแก้มยังอุ่นอยู่…และดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมเย็นลงง่ายๆ

แวมไพร์สอดมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงพลางใช้ปลายนิ้วโป้งสัมผัสหน้าจอ 2 ครั้งเพื่อดูเวลา ณ ขณะนี้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาของคู่สนทนา นัยย์ตาสีชาดหลุบลงผินหน้ากลับมามองเส้นทางเบื้องหน้าอีกครั้งอย่างเงียบงัน ดูเหมือนว่าเส้นทางเดินคดโค้งของสถานที่แห่งนี้ จะสิ้นสุดตรงประตูทางออกอีกฟากหนึ่งของสุสาน และเป็นอีกหนึ่งวันที่เรียบง่ายและไม่หวือหวา หรือพบเจออะไรต่างจากเดิมมากนัก อาจจะต่างกว่าทุกวันตรงที่มีเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลทองร่วมทางอยู่เคียงข้าง อ่า ใช่...คืนนี้เขาจะกลายเป็นแมวอีก 10 ชม. โอเค นั่นมันบ้ามากๆ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ทำให้ลำบากใจจนไม่อยากทำหรอก "อืม" เขาส่งเสียงในลำคอตอบรับคำกล่าวของเด็กหนุ่ม "ได้ใช้ชีวิตแบบนี้ในทุกวัน ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำมากที่สุดแล้ว" ไอเย็นถูกพ้นออกพร้อมกับลมหายใจที่ถูกผ่อน มุมปากกระตุกยิ้มพริ้มพรายอีกครา ไรเซลไล่สายตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะเคลื่อนสายตามาพินิจใบหน้าอ่อนเยาว์ของเสี้ยวไลแคนน้อยตรงหน้า มองยังไงก็เห็นเพียงแค่ลูกสุนัขตัวน้อยทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมจะยิ้มแหล่ไม่ยิ้มแหล่อยู่อย่างนั้น "ฟันทู่ ๆ ของลูกไลแคนน่ะ ไม่ระคายผิวของฉันหรอก" "อีกอย่าง ชอบแมวมากขนาดนั้น...?" เขาเว้นช่วงรอดูปฏิกิริยาของเด็กหนุ่ม และว่าต่อจนจบประโยค "จะกัดฉันที่เป็นแมวได้ลงจริงๆเหรอ แมวเลยนะเซบาสเตียน?" (ผ้มเค้นออกมาจนได้อ่อค💀 ไม่ย๊อมๆๆๆ🔥)

เซบาสเตียนเงียบไปครู่หนึ่ง รับฟังสิ่งที่แวมไพร์ข้างกายกล่าว หนึ่ง สอง สาม ศตวรรษ ช่วงเวลาที่ฟังดูยาวไกลเกินเอื้อมสำหรับเด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปี ในวันที่เขายังเป็นเด็กน้อย เขาเคยนับวันรอคอยการเติบโต เฝ้าจินตนาการว่าหากถึงช่วงอายุหนึ่ง ชีวิตจะอยู่ตรงจุดไหน จะทำงานอะไร จะเดินทางไปที่ใด หรือจะใช้ชีวิตในรูปแบบไหน จนลืมไปเสียแล้วว่า จุดประสงค์ของการเป็นเด็ก…อาจเป็นเพียงการได้ทำตัวเป็นเด็กเท่านั้นเอง ดวงตาคมทอดมองไปข้างหน้าอย่างสงบ เขาไม่ได้เร่งเร้าให้บทสนทนาเดินต่อ …เวลาที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ… เขาคิดตามในสิ่งที่แวมไพร์พูด ร่างสูงหันสายตากลับมามองคู่สนทนาอย่างเต็มตา ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ “ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ไรเซลอยากทำคืออะไร…” รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก “แต่ผมคิดว่า การที่คุณยังเลือกเดินอยู่ แปลว่ามันต้องมีบางอย่างที่ยังมีความหมายอยู่” “ส่วนสำหรับคืนนี้…แค่ได้เดินอยู่ตรงนี้ก็คงพอแล้วครับ” ไม่ต้องสนใจว่าเดินได้ดีหรือเปล่า ไม่ต้องมีจุดหมายให้ไปถึง ไม่ต้องสะสมระยะทางเพื่อพิสูจน์อะไร แค่เดินไปเรื่อยๆ เพราะการได้เดิน…ทำให้รู้สึกดี แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เสียงลมพัดผ่านต้นไม้แห้งดังแผ่วคล้ายเสียงกระซิบจากอดีต มือหนาสอดเข้าในกระเป๋าเสื้อโค้ต ทางเดินในสุสานคดโค้ง พาพวกเขาค่อยๆ ย้อนกลับไปยังประตูทางออกอีกฟากหนึ่ง …คนเรามักบอกว่า ‘เรามีเวลาจำกัด’ แต่ในอีกนัยหนึ่ง มันอาจหมายถึง ‘เราคือเวลาที่จำกัด’ ในความเงียบนั้น เซบาสเตียนนึกถึงถ้อยคำที่เคยอ่านผ่านตา มนุษย์พยายามสั่งสมความเป็นอมตะ ด้วยการผลักคุณค่าของตัวเองไปไว้ในวันข้างหน้า สร้างชื่อเสียง สร้างเกียรติยศ ให้ถูกเล่าขานจากรุ่นสู่รุ่น ราวกับว่าการทำเช่นนั้นจะฝังความเป็นอมตะไว้ในโลก …แต่ราคาของมันก็สูง เพราะผู้บุกเบิกอาจไม่มีวันได้รักชีวิตที่อยู่ตรงหน้า หากมัวแต่คิดถึงอนาคตตลอดเวลา เขาเงยหน้ามองพระจันทร์ยามค่ำ แสงสีเงินสาดสะท้อนลงในดวงตาสีเข้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะปล่อยให้ความคิดนั้นค่อยๆ จางหายไปเหมือนหมอกบนพื้นหญ้า . . “ส่วนเรื่องกัดให้จมเขี้ยว…” เซบาสเตียนเอ่ยขึ้นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “ขอบอกไว้ก่อนนะครับ ผมนอนหลับยากอยู่แล้ว” “แล้วก็…ผมเองก็เป็นเสี้ยวไลแคนเหมือนกัน” “เรื่องกัดๆ งับๆ น่ะ” เขาเหลือบตามองอีกฝ่ายเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบนสายตากลับไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบาๆ ราวกับกำลังกลั้นรอยยิ้มไว้ “…ถ้าอยากแข่ง ผมไม่แพ้ง่ายๆ หรอกครับ” (🐺 vs 🐈‍⬛ ยกแรก 💪)

"กังวลต่อไปเถอะเซบาสเตียน คืนนี้ฉันจะกัดนายให้จมเขี้ยวเลย" เขาวางแผนเอาไว้หมดแล้ว หลังจากที่ร่างกายนี่กลายเป็นก้อนขนสี่ขาเดินได้เมื่อใด จะไล่กัดไล่ข่วนไล่แทะจนเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลทรายข้างกายนอนไม่ได้ทั้งคืน หลังจากที่ไม่ได้รับการต่อบทสนทนา ร่างสูงจึงเลือกที่ปล่อยผ่านและไม่ได้เริ่มหัวข้อสนทนาใหม่ในทันที เขาเลือกที่จะปล่อยให้ความเงียบสงบของสุสานในยามวิกาลแทรกผ่านระหว่างเขาและเด็กหนุ่มเสี้ยวไลแคน บางทีป้ายสุสานเปื้อนฝุ่นหรือเสียงของสายลมเย็นเยือกอาจทำให้อีกฝ่ายตกตะกอนทางความคิดก็เป็นได้ "อืม" ไรเซลส่งเสียงตอบกลับในลำคอ รับฟังคู่สนทนาพูดจนจบประโยค นัยย์ตาสีโลหิตหลุบลงมองพื้นหญ้าสีเขียวคล้ำราวกับจมอยู่ในห้วงความคิด หลังจากที่ผ่านช่วงชีวิตมาเกือบ 3 ศตวรรษ หากถามถึงตรรกะในเรื่องของการมีชีวิตอยู่ กลับกันแล้วถ้าเลือกได้ ก็คงเลือกที่จะลงนรกกลับไปหาซาตานตั้งแต่ศตวรรษแรกให้รู้แล้วรู้รอด ชีวิตที่เลือกเส้นทางของตัวเองไม่ได้ ถูกวางบทบาท ถูกละเมิดให้ต้องกระทำในสิ่งที่ตัวเองไม่พึงใจที่จะกระทำมัน ถูกตอกลิ้มที่หัวใจจนตายตั้งแต่ตอนนั้นยังดีเสียกว่า หากเทียบกันกับตัวตนของแวมไพร์ในปัจจุบัน หรือ ณ ขณะนี้ ชีวิตที่ไม่ต้องแบกรับความคาดหวังและบทบาทหน้าที่ มันกลับเรียบง่ายและสงบจนนึกไม่ถึงเลยว่าเวลามันช่างผ่านไปเร็วนัก อีกปีเดียว ก็จะครบ 3 ศตวรรษ เวลามันก็เดินเร็วจริง ๆ อย่างที่อีกฝ่ายว่าไว้นั่นแหละ "ใช่ เร็วมาก" ไรเซลเอ่ยขึ้นหลังจากที่จมอยู่กับความคิดของตัวเองนานพอสมควร "แต่บางทีมีเวลาอยู่บนโลกใบนี้นาน ก็ใช่ว่าจะมีความสุข" "แค่ หนึ่ง หรือ สอง ศตวรรษ สำหรับฉันมันเพียงพอแล้ว" "แต่ก็ใช่ว่าฉันจะไม่พอใจที่ตัวเองมีชีวิตที่ยืนยาวแบบนี้ ทุกอย่างมีข้อดีและข้อเสียในตัวของมัน อย่างน้อย ๆ มันก็ให้เวลาฉันได้ทำในสิ่งที่อยากทำ" "ถ้ามีชีวิตอยู่ได้แค่สองศตวรรษ ฉันคงไม่มีโอกาศได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำอีก"

“เหมียววววววว~” เจ้าแมวน้อยส่งเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี คางเล็กขยับถูไถไปมาด้วยความพึงพอใจที่มีมนุษย์หน้าใหม่มาร่วมเดินทาง โชแปงเอียงคอซ้ายที ขวาที ปล่อยให้นิ้วของแจสเปอร์ค่อยๆ นวดผิวใต้คออย่างเนิบนาบ ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง คล้ายจะหลับ แต่ก็ยังไม่ยอมพลาดความสุขตรงหน้า “ไง…” เซบาสเตียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ตอบรับคำทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย สายตาเผลอค้างอยู่กับหมวกไหมพรมสีสดใสที่ตัดกับเสื้อกันหนาวสีเข้มอย่างชัดเจนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนกลับไปมองถนนด้านหน้า มือขยับไปกดปุ่มสตาร์ตรถ รอสักครู่ให้เเจสเปอร์จัดแจงตัวเองให้เข้าที่ รถเก๋งสีดำจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ แสงไฟข้างทางทอดผ่านกระจกหน้าเป็นจังหวะ “เด็กๆ พวกนี้ ผมยืมตัวมาจากร้านคาเฟ่ที่ทำงาน” เขาเอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบ มือหนาเอื้อมไปลูบหลังแมวอีกตัวหนึ่งอย่างคุ้นเคย “ตัวโตนั่นชื่อ ชิฟฟ่อน ส่วนตัวเล็กโชแปง” ชิฟฟ่อนกระดิกหางช้าๆ เธอเป็นแมวพันธ์เมนคูนตัวใหญ่ขนหนายาวฟูพอง ส่วนโชแปง สก๊อตติชโฟลตัวเล็กขนสั้นแบบพอดี กำลังเอนหัวถูฝ่ามือของแจสเปอร์อย่างไม่ถือเนื้อถือตัว ทำหน้าที่ออดอ้อนอย่างเป็นธรรมชาติ สมกับเป็นแมวประจำร้าน Catfe ชื่อดังในเมือง “คุณอเล็กซิสพาเด็กๆ ไปเที่ยวบ่อยครับ” “นอกจากจะนั่งรถเก่งแล้ว…นั่งมอเตอร์ไซค์ก็เก่งด้วย” “อาจจะเพราะเป็นแมวรับใช้ของพ่อมด เลยฉลาดและเข้าใจภาษามนุษย์ก็ได้ครับ” หรืออย่างน้อย เซบาสเตียนก็เลือกจะเชื่อเช่นนั้น พวกมันมีอายุมากกว่าเขาเสียอีก ตั้งแต่ยังจำความได้ เขาก็เห็นแมวสองตัวนี้อยู่เคียงข้างคุณอเล็กซิสเสมอ… “ว่าแต่—หมวกไหมพรมอันนั้น” สายตาสีอำพันเบนไปมองอีกครั้ง “ถักเองหรือครับ” “สวยดีนะ”

หลังได้รับข้อความ แจสเปอร์ก็เดินทอดน่องออกจากอาคารเพื่อไปนั่งยังเบาะข้างคนขับ เขาได้รับคำชวนให้ไปนั่งเล่นกับแมว แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นแมวตัวจริงเสียงจริงถึงสองตัว “ไงแมว... ไงเพื่อน” เขาหย่อนก้นนั่ง ยื่นมือไปเขี่ยปลายคางแมวตัวหนึ่งเล่นเป็นการทักทาย คนผมแดงอยู่ในชุดกันหนาวระดับหนึ่ง เสื้อหนานุ่มสีเกือบดำตัวโคร่งทำให้หมวกไหมพรมสีฉูดฉาดดูเด่นสะดุดตาขึ้นในยามราตรี “เอาล่ะผมพร้อมแล้ว” “ว่าแต่ผมไม่เคยเห็นแมวที่นั่งรถได้... นั่งชิลซะด้วยดิ” “แมวของยายผมน้ำลายยืดทุกทีตอนนั่งรถไปหาหมอ” แจสเปอร์เล่า เขายังมีรอยแผลเล็ก ๆ จากเหตุปะทะอันโด่งดังอยู่ที่ข้างแก้ม แต่โดยร่วมนับว่าร่าเริงดีตามประสา “ชื่อไรบ้างเนี่ย”

โรลปิด w/ @JasperNvma [รถจอดอยู่หน้าประตูโรงเรียน] [ผมรออยู่ที่รถนะครับ] ข้อความถูกส่งออกไปในยามค่ำ แสงจากหน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะมอดลง เหลือเพียงแสงไฟถนนสีส้มอ่อนที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาสีอำพัน เซบาสเตียนอ่านทวนอีกครั้งอย่างเงียบๆคล้ายเป็นนิสัย ก่อนจะกดส่งแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างตัว เสียงเพลง modern pop คลอเบาอยู่ในรถ ไม่ดังพอจะรบกวนความคิดแต่ก็มากพอให้บรรยากาศไม่เงียบเกินไป เด็กหนุ่มเอนหลังพิงเบาะผ่อนลมหายใจยาว มือหนาลูบขนปุกปุยของโนเอลอย่างเคยชิน ด้านหลังเบาะที่นั่งถูกจับจองโดยแขกพิเศษอีกสองชีวิต ชิฟฟ่อน และ โชแปง แมวเหมียวสีขาวจาก Catfe ที่นอนเอกขเนกอยู่ในตระกร้า บางจังหวะก็ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังฝันอะไรสักอย่าง ไออุ่นจากฮีตเตอร์ตัดกับความหนาวเหน็บจากด้านนอก เซบาสเตียนขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตามองผ่านกระจกรถไปยังประตูโรงเรียน เผื่อจะเห็นเงาของคนที่นัดหมายเดินออกมา…