จาบิเบ๋อ

การที่องคมนตรีตรี 9คนลงมาให้คำแนะนำรัฐบาลอนุทินอย่างเป็นทางการ เป็นการแสดงสัญญะทางการเมืองอย่างเข้มข้นและเป็นรูปธรรมที่สุดในรอบหลายทศวรรษที่ผ่านมา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านี่ทำให้เส้นแบ่งระหว่างสถาบันพระมหากษัตริย์กับสถาบันทางการเมืองพร่าเบลอเลือนลางลงและยิ่งเพิ่มความเป็นเนื้อเดียวกัน

[ รัฐบาลกำลังกระทำการมิบังควร เสี่ยงละเมิดหลักการประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข ]  . ในการประชุมกองบัญชาการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ (บกปภ.ช.) เพื่อเตรียมรับมือภัยแล้งปี 2569 เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคมที่ผ่านมา ถือเป็นกลไกปกติของรัฐบาลในฐานะฝ่ายบริหารที่มีหน้าที่กำหนดนโยบายและมาตรการรับมือวิกฤตตามฤดูกาล . แต่สิ่งที่ไม่ปกติและแทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน คือการปรากฏตัวของคณะองคมนตรีหลายท่าน ได้แก่ พลากร สุวรรณรัฐ, พลอากาศเอก ชลิต พุกผาสุข, พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา, พลเอก ดาว์พงษ์ รัตนสุวรรณ, พลเอก ไพบูลย์ คุ้มฉายา, พลเรือเอก พงษ์เทพ หนูเทพ, พลเอก เฉลิมชัย สิทธิสาท, พลอากาศเอก จอม รุ่งสว่าง และเศรษฐพุฒิ สุทธิวาทนฤพุฒิ ได้เข้าร่วมประชุมเพื่อ “ให้กำลังใจและคำแนะนำ” ในการรับมือภัยแล้งครั้งนี้ . มองเผินๆ นี่อาจดูเหมือนความห่วงใยต่อประชาชนในยามวิกฤต แต่ในอีกด้านหนึ่ง การที่องคมนตรีเข้า "คลุกวงใน" กับการทำงานของฝ่ายบริหารอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ชวนให้ตั้งคำถามสำคัญถึงความเหมาะสมในทางหลักการ . ตามหลักการพื้นฐานของระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข พระมหากษัตริย์ทรงดำรงสถานะอยู่เหนือการเมือง เพื่อรักษาความเป็นกลางและเสถียรภาพของสถาบันโดยไม่ทรงเข้ามาข้องเกี่ยวโดยตรงกับอำนาจบริหาร . ขณะที่องคมนตรี ซึ่งมีขอบเขตหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญชัดเจนว่าเป็นผู้ถวายคำปรึกษาต่อพระมหากษัตริย์ ย่อมต้องวางตัวเป็นกลางเพื่อรักษาดุลยภาพนั้น และต้องไม่มีบทบาททางการเมืองเด่นชัดต่อสาธารณะอันอาจถูกตีความได้ว่าเป็นการแทรกแซงฝ่ายบริหาร . ในความเป็นจริง เส้นแบ่งระหว่างการ “ให้คำแนะนำ” กับ “การมีอิทธิพลต่อการบริหารราชการแผ่นดิน” นั้นบางเบาอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในบริบทสังคมไทย “คำแนะนำ” จากผู้สวมหัวโขนที่ปรึกษาของพระมหากษัตริย์ ย่อมถูกปฏิเสธได้ยาก และมักได้รับน้ำหนักเหนือกว่าข้อสั่งการหรือแนวนโยบายของผู้ปฏิบัติงานจริงที่หน้างาน . คำถามสำคัญคือ รัฐบาลและข้าราชการในที่ประชุม บกปภ.ช. จะสามารถปฏิเสธหรือตั้งคำถามต่อ “คำแนะนำ” เหล่านั้นได้จริงหรือ? ในทางปฏิบัติคงเป็นไปได้ยากยิ่ง และนี่คือเหตุผลว่าทำไมองคมนตรีจึงไม่ควรเข้าร่วมประชุมสำคัญของฝ่ายบริหาร เพราะหน่วยงานรัฐจำเป็นต้องรับคำแนะนำเหล่านั้นแทบทั้งหมดไปปฏิบัติโดยอัตโนมัติ . และที่สำคัญที่สุดคือหลักความรับผิดรับชอบ (Accountability) ในระบอบประชาธิปไตย รัฐบาลคือฝ่ายที่ประชาชนเลือกเข้ามา มีหน้าที่ใช้อำนาจบริหารและต้องรับผิดชอบต่อความสำเร็จหรือล้มเหลวผ่านกลไกตรวจสอบของรัฐสภา ต่างจากองคมนตรีที่มีที่มาจากการแต่งตั้งตามพระราชอัธยาศัย และไม่มีกลไกที่จะต้องรับผิดชอบทางการเมืองหรือกฎหมายต่อสาธารณะ . หาก “คำแนะนำ” เหล่านั้นถูกนำไปปฏิบัติแล้วเกิดความล้มเหลว สังคมจะสามารถเรียกหาความรับผิดชอบจากผู้ให้คำแนะนำได้หรือไม่? หรือสุดท้ายรัฐบาลต้องเป็นผู้แบกรับแทน?  . พรรคประชาชนเห็นว่ารัฐบาลกำลังกระทำการมิบังควร เสี่ยงละเมิดหลักการประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข การปล่อยให้เกิดสภาวะเช่นนี้รังแต่จะสร้างความสับสนว่า ใครคือผู้บริหารประเทศตัวจริง ระหว่างผู้ที่ประชาชนเลือกเข้ามา หรือผู้ที่ไม่มีสถานะทางการเมืองโดยตรงแต่มีบทบาทในกระบวนการบริหารอย่างต่อเนื่อง . ไม่มีใครปฏิเสธความปรารถนาดีต่อประชาชน แต่ในระบอบประชาธิปไตย “ความหวังดี” ต้องอยู่บนฐานของความถูกต้องตามหลักการ . องคมนตรีจึงต้องวางตัวอย่างระมัดระวังที่สุด ไม่ให้ “คำแนะนำ” กลายสภาพเป็น “ข้อสั่งการ” โดยเฉพาะในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับประชาชนนับล้าน ซึ่งสมควรเป็นหน้าที่และการตัดสินใจของฝ่ายบริหารที่จะต้องรับผิดชอบต่อประชาชนผู้เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตย

คนไทยจะก้าวผ่าน beauty standard ได้ยังไง ในเมื่อ………

คิดอีกมุมหนึ่ง กุเป็นคนขับ กุจะชนให้หมด เอาให้เข็ด เอาให้จำว่า รถไฟ ไม่ได้มีหน้าที่หยุดให้รถยนต์ เอาเหอะ ทางก็ทางของกุ กุมาขนาดนี้ มึงยังไม่หยุด ชัดจะไปอย่างเดียว ไม่ได้กลัวตายอยู่แล้ว

ตระกูลคนรวยที่ช่วยทราย ต่อไปฉันจะกินช้างไม่กินสิงห์ #ทรายสก๊อต

นี่ค่อนข้างอึ้งที่ กสทช. เลือกประกาศออก พรบ. ในเคสของ #ทรายสก๊อต ให้ระมัดระวังในการนำเสนอ เพราะเคสชาวบ้านทั่วไปนี่นำเสนอได้ไม่มีขอบเขตเลย แต่กรณีของทรายคือ กสทช.ร่อนจดหมายถึงทุกรายการเลยให้ระมัดระวังในการนำเสนอเนื้อหา ทำให้ในวันนี้ในรายการ #โหนกระแส อาจจะถามเจาะลึกไม่ได้มาก 1. ต้องนำเสนอ รายงานข่าวต้องเป็นไปเพื่อประโยชนส์สาธารณะ โดยต้องไม่ละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง อันเป็นไปตามกฏหมาย 2. เคารพสิทธิมนุษยชน ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ความเป็นส่วนตัวและสิทธิส่วนบุคคลของผู้ที่เป็นข่าวและผู้ที่เกี่ยวข้อง โดยหลีกเลี่ยฃการนำเสนอเนื้อหาที่ซ้ำเติมความทุกข์ สร้างตราบาปทางสังคมหรือกระทบจิตใจต่อผู้เสียหายหรือครอบครัว 3. ต้องไปเปิดเผยอัตลักษณ์ของผู้ตกเป็นข่าว สมาชิกในครอบครัวหรือบุคคลใกล้ชิดที่เกี่ยวข้อง ในลักษณะที่สามารถบ่งชี้หรือระบุตัวบุคคลได้ ไม่ว่าจะเป็น ชื่อ ภาพ ใบหน้า เสียง ที่อยู่ สถานศึกษา สถานที่ทำงาน อันทำให้เกิดความเสียหายต่อจิตใจหรือเกียรติคุณ หรือสิทธิประโยชน์ของบุคคลดังกล่าว 4. การใช้หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ต้องกระทำเท่าที่จำเป็น