Lady.Nate

#SVCS_commu #SVCS_SS3 🔸𝑵𝒂𝒕𝒉𝒂𝒏 𝑴𝒊𝒍𝒍𝒆𝒓 l 𝑵𝒂𝒕𝒆 🔸29 𝒚𝒓𝒔 l 192 𝒄𝒎 🔸𝒁𝒐𝒏𝒆 9 🔸ชาวประมงฝึกหัด Doc: bit.ly/3UzOXjO “อ๊ากกกก ปลามันดิ้นหลุดไปได้อีกเเล้ว!!” “เจ้าตัวที่เกาะอยู่บนไหล่นี่น่ะหรอ? แม่ทูนหัวของฉันเอง” “บังเอิญจังครับเลย เจอคุณอีกแล้ว”

(สวัสดีค่ะ ผปค.นาเดียนะคะ 🥰 (ที่จูงผปค.เนทมาบ้ายบายด้วยกัน) ขอขอบคุณสำหรับเวลาที่ผ่านมานะคะ! กะพริบตาอีกทีก็…จบมู…อีกแล้ว…ยังรันสตอรี่นาเดียไม่ถึงไหนเลย………ชั้นติดอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ(55555) คิดว่าหลังจากนี้น่าจะไม่ได้มาอัพเดทอะไรหน้าทล.เท่าไร(เพราะไม่ต่อพรีเมี่ยมทวิตแล้วจ๊าก) 🥺 แต่ถ้าเขียนๆตีๆสตอรี่เสร็จแล้วอาจจะมีเข็นๆมาลงเขินๆอยู่บ้างค่ะ! ขอบคุณสำหรับทุกคนที่แวะผ่านไปมา ทั้งที่เคยเล่นด้วยกันที่ชวดกันหรือแค่คุยเล่นกันในวงเล็บ 🥺 ไว้โอกาสหน้ามาพบกันอีกนะคะ สัญญารอบหน้าจะเล่นเยอะๆๆๆให้ได้เลย 😭🌷 สำหรับใครที่ยังอยากแลกคอนแทคอีก หรืออยากเล่นสตอรี่อะไรเก็บตกกับนาเดีย ก็สามารถเคาะเดมมาหาได้เสมอเลยค่ะ! ส่วนใครที่อยากเป็นป้าข้างบ้านของเด็กๆสองคนนี้ก็เวลคั่มที่การแลกคอนแทคค่ะ มีให้ชิมไม่ขาดแน่นอน 🥰🌻🌷)

@Smythe_Svcs (เย้ๆ ขอบคุณที่ยังรอโรลด้วยกันจนจบนะคั้บ🌻💖)

“พูดจาน่าหมั่นเขี้ยวเหมือนเดิม” หล่อนหัวเราะคิกคักเสียงหวานกับคำพูดของอีกฝ่าย ทว่าก็ยังคงมอบรอยยิ้มกว้างเต็มแก้มตอบกลับไปทั้งแบบนั้น “จะตั้งตารอวันพรุ่งนี้เลยค่ะ คุณเพื่อนบ้านที่น่ารัก” “ฝันดีนะคะเนท” จากนั้นจึงจบประโยคด้วยคำบอกลาที่เหมือนดั่งเช่นทุกวัน พวกเขาจากลากันด้วยคำว่าฝันดีจนกลายเป็นความเคยชิน และนาเดียก็รู้สึกยินดีกับความเคยชินที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นนี้ยิ่งนัก เจ้าหล่อนโบกมือลาคนตัวโตที่ยืนหน้ารั้วบ้านอีกหน่อย จากนั้นจึงเป็นฝ่ายหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านตัวเองไปก่อน ในช่วงจังหวะที่ปิดประตูลงไปแล้ว หญิงสาวยังคงยกกำไลที่แขนขวาของตนขึ้นมาจ้องมองด้วยรอยยิ้มจางๆ “ควรจะทำยังไงกับคุณดีนะ…” จิ้มนิ้วลงกับปลายกลีบดอกฟอร์เก็ตมีน็อตสีฟ้าอ่อนนั้นเบาๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเอ็นดู…ไม่รู้ว่าเอ็นดูแค่ดอกไม้ที่ได้รับ หรือเอ็นดูไปจนถึงคนให้กันแน่ “น่ารักแบบนี้ก็ขี้โกงน่ะสิ…” ปลายเสียงติดหัวเราะขบขันให้ตัวเอง คิดไปพลางก็เดินหาอุปกรณ์สำหรับทำดอกไม้แห้งในบ้านไปพลาง หล่อนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เมล็ดพันธุ์ดอกไม้ที่ไม่รู้จักชื่อที่ถูกฝังกลบลงอย่างเงียบงันจนเจ้าของพื้นที่หัวใจได้หลงลืมมันไปนานแล้ว คงจะเป็นเวลาอีกสักพักกว่านาเดียจะรู้ตัว ว่ายอดอ่อนของมันเริ่มแตกใบ เตรียมที่จะผลิดอกไม้ให้บานสะพรั่งเป็นทุ่งกว้างในหัวใจของเธอ แต่นั่นอาจเป็นส่วนของเรื่องราวในอนาคต (จบโรล 🌷 คิกคิก พวกเราหลุดพ้นจากต้นปีแล้ววว 😍)

4 ฤดูใบไม้ผลิ🌸 | 16.00 | โรลปิด @smythe_svcs แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดตัวลงอย่างอ้อยอิ่งคล้ายจะเกรงใจเกลียวคลื่นที่สาดซัดเบาๆอยู่ริมฝั่ง เส้นขอบฟ้าเบื้องหน้าเริ่มถูกย้อมด้วยโทนสีทองเจือส้มอ่อนทีละนิด มันกลืนไปกับเงาสะท้อนบนผิวน้ำทะเลที่ระยิบระยับราวอัญมณีต้องแสง กลีบดอกไม้ยังติดอยู่ตามแขนเสื้อ เส้นผมยุ่งเหยิงนิดๆจากการก้มๆ เงยๆอยู่ในป่าทั้งวันเพื่อเก็บดอกไม้และนั่งอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นเธอ นาเดียกำลังยืนอยู่ริมทะเล แสงสะท้อนบนผืนน้ำทอดเงาบางๆบนผิวแก้มเหมือนทุกครั้งที่เห็นเธออยู่ตรงนี้ รอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งสายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่บางอย่าง ..มงกุฎดอกไม้ สวยกว่าของเขาเยอะเลย มันเรียงดอกเป็นระเบียบ ดูเป็นธรรมชาติราวกับถักจากมือที่คุ้นเคย ชายหนุ่มหยุดเดินกลางทางแบบไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ แผ่วลงอย่างช้าๆ แน่ล่ะ เพื่อนของเธอคงทำให้ ไม่แปลกหรอกก็วันนี้ทั้งเมืองก็มาร่วมเทศกาลกันอยู่แล้ว เขามองมงกุฎในมือของตัวเอง มันดูเหมือนแค่เศษหญ้าเมื่อเทียบกับของเธอ มือที่ถือมันอยู่ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเบาแรงลงช้าๆ ซ่อนมันไว้เบื้องหลังพร้อมกับลมหายใจบางเบาราวกับไม่เคยมีอยู่ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปทักทายรอยยิ้มแบบเดิมที่ใครต่างเห็นทุกวัน ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยเสียงปกติที่สุดที่จะหาได้ “เทศกาลวันนี้สนุกไหมครับ?”

เสียงลมที่พัดผ่านสวนยามค่ำเหมือนเบาลงทันทีเมื่อดอกไดอาเซียสีชมพูเข้มถูกทัดลงที่ใบหูของเขา ความบรรจงที่แฝงอยู่ในการสัมผัสนั้นส่งเป็นความร้อนแล่นวาบขึ้นสู่ใบหน้าจนรู้สึกได้ถึงชีพจรเต้นแผ่วที่ขมับ แต่ไม่ว่าอย่างไรสายตาก็หนีจากใบหน้าของคนตรงหน้าไม่ได้เลย สายตาจับจ้องได้เพียงแต่ใบหน้าที่เงยขึ้นมาใกล้มากพอให้เห็นประกายจากดวงตาคู่สวย ภาพตรงหน้าเจาะทะลุหัวใจอย่างง่ายดายเสียจนเขาแทบตั้งหลักไม่ทัน ในตอนที่ฟังอธิบายความหมายของมันจบ รอยยิ้มอ่อนๆปรากฏขึ้นที่มุมปากราวกับคำอธิบายนั้นไม่ใช่การปฏิเสธแต่เป็นการยืนยันสิ่งที่คาดหวังมานานอยู่แล้วว่าเธอเลือกจะให้ความสำคัญกับสิ่งที่พวกเขามีร่วมกัน ณ ตอนนี้ “ไดอาเซีย...” คำพึมพำแผ่วๆเล็ดรอดออกมาราวกับกลัวว่ามันทำลายช่วงเวลาในตอนนี้ เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อยเพราะความสุขที่ล้นเกินจนจัดวางเป็นคำพูดได้ลำบาก มือหนายกขึ้นลูบกลีบดอกไม้เบาๆประหนึ่งอยากจะเก็บความอุ่นจากปลายนิ้วยังหลงเหลืออยู่ เสมือนร่องรอยหนึ่งของค่ำคืนนี้ที่อีกฝ่ายฝากไว้ให้ “ไม่เลยครับ…ผมดีใจมากต่างหาก”ชายหนุ่มตีหน้ายิ้มกว้างหัวเราะแผ่วๆให้กับคำแซวนั้น ไม่ได้นึกคิดว่ามันจะเป็นคำตอกย้ำอะไรเลยด้วยซ้ำ “ไม่ว่าคุณจะให้ในฐานะอะไร มันก็เป็นครั้งแรกที่คุณให้ดอกไม้นี่กับผม และถ้านั่นคือสิ่งที่คุณให้…ผมก็จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดให้เองครับ” ปลายประโยคมีเสียงสั่นบางๆจากความประหม่า กลีบสีชมพูเข้มบนเส้นผมสีอ่อนมันสวยเกินกว่าที่ควรเป็น เพราะมันคือสิ่งที่คนที่เขาชอบเป็นผู้มอบให้นั่นย่อมต้องสำคัญที่สุดอยู่เเล้ว “ขอบคุณที่คิดถึงผมนะครับ” เขาค่อยเอ่ยเสียงอ่อนลง “ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้อยู่ในความคิดของคุณแบบนั้น” ดวงตาเขาเหลือบขึ้นมองมองทะเลดาวริบหรี่เหนือหมู่บ้าน เหมือนกับกำลังมองอนาคตที่ยังพร่าเลือนแต่ถึงกระนั้นมันก็ไม่ได้หมดหวังไปเสียทีเดียว เมื่อใกล้ถึงเวลาที่จะต้องลากันเเล้วจริงๆในคืนนี้ เขาถอยกลับออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบรับคำพูดในก่อนหน้านี้พร้อมรอยยิ้มเต็มใบแก้ม “สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังครับ ผมเองก็ขอฝากตัวด้วยเช่นกัน” เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่มีแววซุกซนเล็กๆเสริมซ่อนอยู่ “ปีนี้ผมสัญญาจะเป็นเพื่อนบ้านที่น่ารัก และจะพยายามไม่รบกวนคุณมากเกินไปนะครับ” ปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะแผ่วๆเพราะรู้ตัวว่าจากนี้ตนเองคงจะเข้าไปวนเวียนอยู่ข้างกายสาวคนข้างบ้านคนนี้บ่อยขึ้นเป็นแน่ “ฝันดีครับนาเดีย ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ” ชายหนุ่มยังคงยืนยิ้มอยู่อย่างนั้น รอจนกว่าอีกคนจะเดินหายลับเข้าประตูบ้านไปเเล้ว หลังจากที่เสียงคลิกปิดประตูเบาๆดังขึ้นรอยยิ้มที่เขาพยายามเก็บไว้ไม่ให้เกินงาม สุดท้ายก็แตกออกเป็นยิ้มกว้างอย่างไม่อาจห้ามได้ เขายกมือขึ้นแตะกลีบไดอาเซียบนหูตัวเองซ้ำอีกหลายรอบ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะตีกลองประกาศให้ทั้งหุบเขารับรู้ จากนั้นจึงพยายามเดินกลับบ้านอย่างเป็นผู้เป็นคนเท่าที่จะทำได้ กระทั่งเดินเข้ามาในบ้าน เขาปิดประตูตามหลังแล้วพิงมันไว้ สูดลมหายใจลึกๆ “น่ารักอะไรขนาดนี้เนี่ย.. หุบยิ้มได้เเล้วนาธาน”พยายามตั้งสติแต่ไม่สำเร็จก่อนจะเดินวนสองสามรอบเหมือนคนลืมว่ากำลังจะทำอะไร แล้วยกมือแตะดอกไดอาเซียอีกทีด้วยรอยยิ้มไม่รู้จักจบ แต่เจ้าตัวก็ยังยิ้มอยู่แบบนั้นยิ้มจนตาเป็นสระอิ สัมผัสความอบอุ่นที่ถูกฝากไว้ อยากจะขอจดจำทุกวินาทีของช่วงเวลานี้ไปทั้งปี

เจ้าหล่อนหัวเราะเสียงใสให้กับคำทายที่เงอะงะนั้น “ใครเขาให้ขนมกันในเทศกาลนี้กันเล่า” เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธระยะห่างที่ถูกร่นเข้ามาหา และเป็นตัวเธอเองที่ก้าวเข้าไปใกล้กับเขายิ่งขึ้นอีกเล็กน้อย ใบหน้าหวานที่เงยขึ้นมองคนตัวสูงกว่าประดับด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่อยู่เต็มแก้ม “ก้มลงมาอีกหน่อยสิคะ แล้วฉันจะเฉลย” คนตัวเล็กกว่ายิ้มระริกระรี้ไม่รีบร้อนที่จะมอบของ ปล่อยให้เขาเดาต่อในใจไปจนกว่าจะทำตามที่ตนกล่าว เธอดูตั้งตารอให้อีกฝ่ายก้มลงมาหามากเป็นพิเศษในครั้งนี้ บางทีอาจเพราะเธอนั้นเตรียมตัวมาเต็มที่เพื่อสิ่งนี้ จนกระทั่งชายหนุ่มก้มลงมาในระยะที่ต้องการ มือทั้งสองที่หลบไพล่หลังก็เลื่อนออกมาเฉลยของที่ซุกซ่อนอยู่ ดอกไม้ที่มีกลีบสีชมพูเข้มดอกเล็กสองสามดอกทัดกับใบหูซ้ายของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล เจ้าหล่อนเกลี่ยนิ้วของตนเองกับเส้นผมสีอ่อนของอีกฝ่ายอยู่เล็กน้อยเหมือนตั้งอกตั้งใจจัดทรงให้มันเห็นสิ่งที่ตนมอบให้ชัดเจนที่สุด “ไดอาเซียนี้ ฉันให้คุณค่ะ” เอ่ยกระซิบเฉลยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน มุมปากคลี่รอยยิ้มอ่อนโยนให้กับเพื่อนชายตรงหน้าในขณะพูดขยายต่อถึงความหมายของมัน “สำหรับมิตรภาพและความซื่อสัตย์ที่คุณมอบให้ฉันตลอดมา” ดอกไดอาเซียนั้นเป็นที่นิยมที่จะมอบให้เพื่อนคนสำคัญในเทศกาลนี้ เมื่อปีที่แล้วนาเดียก็เลือกมอบมันให้กับแมรี่เจนที่ใกล้ชิดกับหล่อนราวกับเป็นน้องสาวที่พลัดพรากมานาน ดอกไม้ที่แสดงออกถึงความเป็นเพื่อนที่ดีอย่างชัดเจน ในตอนที่ตั้งใจเลือกมันมามอบให้กับชายหนุ่มในปีนี้ไม่ได้ตั้งใจจะตอบย้ำคำปฏิเสธที่เพิ่งกล่าวไปไม่นานนี้ แต่เป็นแค่ความรู้สึกดีๆที่อยากมอบให้เขาเท่านั้น เพราะแม้จะได้รับรู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายที่มากกว่าตนในความสัมพันธ์นี้มาหมาดๆ ทว่ามิตรภาพดีๆที่ทั้งสองเคยมีให้กันทั้งในที่ผ่านมา หรือหลังจากนี้ก็จะยังคงเป็นความจริงอย่างแน่นอน นาเดียเลือกที่จะทะนุถนอมความคิดแสนสำคัญนี้ของตนเข้าไว้ เธอแค่ไม่อยากเสียใจในภายหลังหากไม่เคยได้แสดงออกใจจริงนี้ออกไปเลย แม้จะยังไม่รู้ว่าในอนาคตพวกเขาทั้งสองจะเป็นเช่นไร…เธอจึงขอเลือกตักตวงความสุขในปัจจุบันเข้าไว้ก่อนอย่างไร้แบบแผน “พอดีวันนี้…ฉันลองปรึกษาหลายๆคนมาค่ะ” หลังจากมอบของให้เสร็จสรรพพอใจแล้ว หล่อนจึงขยับเคลื่อนตัวออกจากเขามาในระยะห่างที่ปกติ เอ่ยพูดถึงเรื่องราวเมื่อตอนเช้าที่หล่อนเข้าร่วมเทศกาลร่วมกับเพื่อนๆคนอื่น “พวกเขาบอกกับฉันว่าดอกไม้ที่สองในปีนี้ ฉันควรจะมอบมันให้กับคนที่ฉันเผลอนึกถึงบ่อยๆ” เสียงของหล่อนแผ่วเบา ทว่าพยายามเอ่ยทุกข้อความที่เต็มเปี่ยมด้วยความจริงใจให้คนเบื้องหน้าได้ฟังด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติ “ฉันก็เลยคิดว่าฉันควรจะมอบมันให้เพื่อนคนโปรดของฉัน…ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดีของฉันมาโดยตลอดนะคะเนท” “ฉันน่ะนึกว่าจะให้มันไม่ทันก่อนหมดวันซะแล้ว เพราะคนแถวนี้ดันหายตัวไปคลุกดอกไม้ที่ไหนไม่รู้” หล่อนเอ่ยอย่างกระเซ้าแซวกลั้วเสียงหัวเราะ รู้แหละว่าเขาหายตัวไปทำของมาเซอไพรส์เธอ แต่ก็อดหยอกไปไม่ได้ “หวังว่าไดอาเซียพวกนี้จะไม่ตอกย้ำคำว่ามิตรภาพมากเกินไปสำหรับคุณนะ” “สวัสดีปีใหม่ย้อนหลัง ปีนี้ฉันก็ขอฝากตัวกับคุณนาธานอีกปีนะคะ” เพื่อนบ้านสาวระบายรอยยิ้มพิมพ์ใจมอบให้เสียเต็มแก้ม “ขอบคุณที่มาส่งฉันด้วย วันนี้ก็กลับไปพักผ่อนดีๆซะนะคะ”

มือบางนั้นค่อยๆยกขึ้นในระดับสายตา เผยให้เห็นกำไลดอกไม้ที่ถักร้อยขึ้นจากมือของเขาเอง สีฟ้าอ่อนปนครีมของฟอร์เก็ตมีน็อตยามต้องแสงไฟอ่อนๆที่สาดลอดออกมาจากหน้าต่างบ้าน กลีบดอกไม้เล็กๆเหล่านั้นกลับส่องระยิบระยับแต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มกลับไม่ได้มองที่กำไลดอกไม้จริงๆ สายตาเขามองเธอทั้งคนผ่านกำไลนั้นต่างหาก ราวกับภาพตรงหน้ากำลังบิดหัวใจเขาให้เต้นผิดจังหวะ เมื่อคนตรงหน้าเลื่อนแตะริมฝีปากเข้ากับกลีบดอกเล็กๆนั้น เขานิ่งค้าง รู้สึกถึงเลือดที่แล่นขึ้นสู่ขมับจนใบหน้าร้อนจัด ไม่รู้ว่าเพราะเธอจุมพิตปลายดอกไม้ หรือเพราะมันเป็นดอกไม้ที่ทำเพื่อเธอด้วยมือทั้งสองของตนเองกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นก็หลุดยิ้มออกมาเหมือนคนเพ้อเสียให้ได้ จนเสียงเอ่ยบอกให้รอดึงเรียกสติให้กลับมา“เอ้ะ…? ให้ผมหรอครับ?” กล่าวพลางเอียงหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงคล้ายทั้งตกใจและทั้งดีใจเพราะจู่ๆก็ได้รับเซอร์ไพรส์โดยไม่ทันตั้งตัวเช่นกัน และทั้งที่ยังไม่ทันได้รับคำตอบว่าจะได้อะไร อีกคนก็วิ่งหายเข้าไปในบ้านเสีย ทิ้งเขาให้ยืนตะลึง งงอยู่หน้ารั้วเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกทิ้งให้อยู่หน้าประตูบ้านรอเจ้าของกลับมา วินาทีที่อีกฝ่ายหายตัวไปดวงตาของเขาเลื่อนมองแผ่นไม้ ผนังกำแพง และหน้าต่างเล็กๆที่แสงไฟจากภายในส่องลอดออกมา คอยฟังเสียงซอกซอนภายในบ้านเหมือนจะฟังว่าหัวใจของเธอเต้นอย่างไรเมื่อเตรียมของให้เขา ระหว่างนั้นก็พยายามหายใจช้าๆ เพื่อกักเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่ให้เด่นชัดจนเกินไป และแล้วประตูบ้านก็เปิดออกอีกครั้ง อีกฝ่ายถือบางสิ่งที่ตั้งใจเตรียมให้เขาไว้หลังแผ่นหลังนั้นด้วยท่าทีที่น่าเอ็นดูเกินบรรยาย “เอ่อ…” เขาเกลี่ยยิ้มเอียงหน้าเล็กน้อยเหมือนพยายามจะอ่านใจคนตรงหน้า “หรือว่าขนมสูตรใหม่เหรอครับ?” น้ำเสียงที่ออกมาฟังดูเหมือนคนกำลังตั้งความหวังเล็กๆ ทั้งที่ความจริงไม่ได้สนใจว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ เขาสนใจเพียงว่าเธอตั้งใจเอามาให้เขาเพียงเท่านั้น ปลายเท้าค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีฟ้าอ่อนสะท้อนเงาคนตรงหน้าชัดเจนจนแทบไม่เห็นอย่างอื่น “อืม…คุณจะให้อะไรผมกันนะ..“

หญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆอย่างระอาให้กับคนเสนอเองตกลงเอง ทว่าก็ไม่ได้ทั้งตอบรับหรือปฏิเสธคำพูดของเขา เพียงแค่กระชับความแน่นของมือข้างนั้นที่กุมกันไว้อีกนิด เผื่อว่าการตั้งใจเดินมากขึ้นจะทำให้ทางพื้นหินนี้ใจดีกับรองเท้าเสริมส้นของหล่อนมากอีกสักนิด เจ้าตัวไม่เคยคิดจะปล่อยให้ชายหนุ่มสมหวังที่จะได้อุ้มโดยง่าย หล่อนยังคงยึดมั่นในศักดิ์ศรีเล็กๆน้อยๆของวัยผู้ใหญ่ที่เชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมเรื่องการดูแลตัวเอง ย่างก้าวที่มั่นคงตลอดการเดินบนพื้นขรุขระครั้งนี้เสมือนการประท้วงน้อยๆต่อคนตัวโตที่มักเป็นห่วงเกินควรราวกับหล่อนเป็นเด็กน้อยที่ไม่ประสา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักน้อยๆกับท่าทางย้ำคิดย้ำทำของอีกฝ่ายที่ระแวดระวังเสียใหญ่โตทั้งๆที่เป็นแค่ระยะการเดินสั้นๆเท่านี้เองแท้ๆ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอวางใจว่าต่อให้รองเท้าคู่สวยนี้จะทรยศเธอ ก็จะยังมีคนตัวโตทั้งท่าคอยจะรับอยู่ข้างๆแน่นอน โชคดีที่วันนี้นาเดียอาจจะยังรักกันดีกับรองเท้าเสริมส้น การเดินกลับใช้เวลาสั้นเพียงอึดใจเดียว ไม่นานมือที่เคยกุมกันแน่นของทั้งสองก็ถูกปล่อยเป็นอิสระแต่โดยดี “คิกคิก แน่นอนซีคะ” สาวเจ้ายืดอกภูมิใจกับผลงานของตน ประดับรอยยิ้มเย้าแหย่บนใบหน้าที่พูดจากึ่งหยอกกึ่งจะเอ็ดใส่คำชมที่ราวกับชมเด็กน้อยตัวเล็ก “ฉันไม่ล้มง่ายๆหรอกค่ะ ฉันน่ะเป็นสาวตัวโตแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็กหญิง” “อืม นั่นซี น่ารักมาก คุณทำให้ฉันลำบากใจที่จะถอดมันออกเลยนะ” สังเกตเห็นว่าเขาเลื่อนสายตาลงมองกำไลน่ารักที่ถักให้ตนบนข้อมือ หญิงสาวจึงยกแขนขวาขึ้นมาให้เขาได้มองโดยง่าย ดวงตาสีกุหลาบนั้นหลุบลงมองเจ้าดอกไม้สีฟ้าน่ารักในกำไลนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเลื่อนยกให้กลีบนุ่มของฟอร์เก็ตมีน็อตดอกเล็กนั้นสัมผัสกับริมฝีปากของตนเบาๆอย่างทะนุถนอม “ขอบคุณนะคะ ฉันจะเก็บมันไว้อย่างดีเลยล่ะ” แพขนตาหนาสีเข้มหยีลงเมื่อมีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า สองมือคู่เล็กประสานกันไว้ที่อกด้วยท่าทีที่นุ่มนวล หล่อนคงอยากจะกล่าวผ่านท่าทางว่าสิ่งที่ได้รับมาจากเขามีความสำคัญต่อหล่อนมากถึงเพียงนั้น “จริงด้วย คุณอย่าเพิ่งไปนะคะ” ด้วยท่าทีที่เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดจึงวุ่นวายออกปากขอให้เขาเดินมาส่งถึงบ้าน หญิงสาวชี้นิ้วไปเบื้องหน้าชายหนุ่มคล้ายจะเป็นการสั่งสุนัขให้นั่งรอเจ้าของอยู่ที่นี่ “รอตรงนี้อย่าหนีไปไหนนะ ฉันเองก็มีของจะให้คุณค่ะ” เจ้าของบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะคิกคัก แล้วจึงรีบหมุนตัววิ่งเหยาะๆเข้าบ้านตนเองไปอย่างปุบปับ ทิ้งอีกคนให้ยืนเคว้งรออยู่หน้ารั้วบ้านไปอย่างนั้น ผ่านไปแค่ช่วงไม่กี่อึดใจรอ หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีหยดหมึกก็เปิดประตูบ้านออกมาพร้อมรอยยิ้มซุกซนอีกครั้ง หล่อนไพล่มือซ่อนของที่จะมอบให้อีกฝ่ายไว้ที่ด้านหลัง เอ่ยหยอกแซวด้วยเสียงอ่อนหวาน “เดาออกมั้ยคะว่าฉันจะให้อะไรคุณ” มุมปากนั้นยกยิ้มกว้างจนตาหยีเหมือนทุกครั้ง “ลองทายดูซิคะ”

เอียงหน้าไปเล็กน้อยตามแรงเคาะที่จมูกสั่งห้ามการอุ้มในคราวนี้ก่อนจะยอมจำนนด้วยรอยยิ้มที่อ่อนลง แต่กลับยิ่งดูเจ้าเล่ห์กว่าเดิมเสียอย่างนั้นราวกับเด็กชายที่ถูกยึดของหวานแล้วตั้งใจจะหาทางแอบชิมอยู่ดี “ครับๆ…ไม่ได้อุ้มก็ได้ แต่ถ้าคุณลื่นขึ้นมานิดเดียวล่ะก็ผมจะถือว่าเป็นโอกาสของผมนะครับ” รับคำเสียงเรียบ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับบอกความคิดอีกอย่างชัดเจนยิ่งกว่า “ได้ครับ งั้นเรารีบไปกัน” การก้าวเดินลงเขาเริ่มขึ้นท่ามกลางดวงดาวและคลื่นตั้งรับเป็นท่วงทำนองให้การเดินครั้งนี้ไม่ต้องรีบร้อนนัก เงาของสองชีวิตเดินอยู่เคียงข้างกันทอดยาวไปตามทางหินที่คลุมด้วยรอยเท้าจางๆของดอกไม้ป่า เมื่อเริ่มเห็นไฟหมู่บ้านจากที่ไกลๆทางลงเขาเริ่มชันขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ฟ้าค่อยๆเปลี่ยนจากสีส้มเป็นม่วงเข้มก่อนจะละลายเป็นน้ำเงินดำสนิท แต่ถึงทางจะแคบและลาดเอียงเพียงใดแต่คนตัวโตก็นำทางได้อย่างราบรื่น ราวกับว่าคุ้นเคยกับเส้นทางนี้มานาน ทั้งที่จริงเขายังจำได้ไม่หมดด้วยซ้ำ แต่เพียงเพราะมีคนสำคัญเดินอยู่ข้างกายที่ทำให้ก้าวเท้าของเขามั่นคงขึ้นอย่างประหลาด เขาก้มมองเท้าคนข้างๆเป็นระยะ “ตรงนี้ทางชันหน่อยระวังด้วยนะครับ” ในตอนที่พื้นเอียงหรือหินที่มีตะไคร่น้ำบางๆก็จะแอบกระชับที่มือที่กุมกันแน่นขึ้นอีก ยามเช่นนี้ เขาเองยังแปลกใจว่าประสาทสัมผัสของตัวเองไวขึ้นเพียงใด ไม่ว่ากับเรื่องที่เล็กน้อยก็ไม่อยากประมาทอีกเเล้ว ดูไปแล้วก็คงไม่ต่างกับสุนัขตัวใหญ่ที่แอบเป็นห่วงทั้งที่เก็บอาการไว้ไม่ค่อยอยู่ ถึงแม้ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายจะบอกว่าเดินไหวแต่เขายังกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ สายตาติดกับอยู่กับปลายเท้าของอีกคนแทบมากกว่ามองทางตัวเองเสียอีก กระทั่งเดินออกมาจนแสงดาวเหนือศีรษะเริ่มสว่างด้วยตัวมันเองแทนที่แสงของพระอาทิตย์ พอได้เห็นแสงโคมเล็กๆของถนนสายหลักที่สว่างกว่า จึงค่อยผ่อนมือจากการกุมให้อีกฝ่ายได้รู้สึกถึงความเป็นอิสระเล็กๆแต่ก็ยังไม่ปล่อยพ้นจนไกล เขาชะลอฝีเท้าอีกครั้งเพื่อมองทางข้างหน้าแม้ว่าจะพ้นทางขรุขระออกมาแล้ว ก็ยังจัดท่ากายให้พร้อมรับถ้าจำเป็นจะได้ประคองได้ทันทีท่วงที จนในที่สุดมือที่กุมกันมาตลอดทางค่อยๆปลดออกจากกัน “ถึงบ้านแล้วนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่รู้ว่าเพราะเสียดายเวลาที่ใกล้จะหมดลงหรือเพราะไม่ได้อุ้มกันแน่ “คุณไม่ล้มเลยจริงด้วย…เก่งมาก” เขายิ้มประกายเอ็นดู ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปมองกำไลดอกไม้บนข้อมือบางนั้นอีกครั้ง “…ดีใจจังครับที่มันอยู่บนแขนคุณแล้วดูดีกว่าที่ผมคิดไว้มาก” ยิ่งพอได้เห็นมันชัดๆเช่นนี้เเล้วก็ยิ่งภูมิใจ เหมือนคนที่ทำอะไรบางอย่างให้ใครสักคนแล้วเพิ่งรู้ว่าตนเองผูกติดความหวังไว้กับมันมากแค่ไหน

น่าหยิกนัก ด้วยท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยที่ยื่นหน้ามาใกล้ชิด ด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ฟังแล้วชวนจักจี้ในหู ด้วยสัมผัสเล็กๆทดแทนคำพูดที่มากเกินจะเอ่ย นาเดียจึงหัวเราะเสียงใสเป็นการตอบรับ มันคงเป็นดั่งคำอนุญาตให้อีกฝ่ายได้ทำตามที่หัวใจของเขาปราถนา—อนุญาตให้ยังอยู่ข้างๆเธอแบบนี้ “ทุกวันเลยรึคะ” แสร้งทำสีหน้าตกใจน้อยๆ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ดั่งเช่นทุกครั้งที่พูดหยอกเอิน “ถ้าอย่างนั้น ฉันคงจะเป็นสาวบาปหนาน่าดู” ทว่าก็ไม่ได้ปฏิเสธคำเหล่านั้นแต่อย่างใด หญิงสาวไล้ปลายนิ้วลงกับกลีบดอกไม้ในทุ่งกว้างเบาๆอีกครั้งเป็นการบอกลาเจ้าดอกไม้น่ารักในวันนี้ สายตาของหล่อนทอดมองไปที่แสงระยิบสุดท้ายบนผืนน้ำสีเข้มราวกับยังเสียดายที่จะต้องกลับแม้เป็นคนเอ่ยทักเรื่องเวลามาเอง แต่สุดท้ายก็หันกลับไปวางมือตอบรับคนที่ยืนขึ้นก่อนตนอย่างอ้อยอิ่ง ส่งมอบยิ้มหวานแตะแต้มบนใบหน้าให้อีกฝ่ายแทนคำขอบคุณ “อื้อ กลับกันเถอะ” หล่อนกระชับมือที่จับกันไว้แน่นขึ้น ออกแรงดึงร่างของตนให้ลุกยืนโดยใช้มือของชายหนุ่มต่างที่ค้ำจุนให้มั่นคง ในช่วงเวลาหนึ่งสายตาของหล่อนก็หยุดอยู่ที่กำไลข้อมือแสนสำคัญบนแขนขวาของตน แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆแต่ก็ส่งผลให้มุมปากที่แย้มยิ้มนั้นดูนุ่มนวลลงกว่าเดิมไม่น้อย “แน่ะ ได้คืบจะเอาศอกนะพ่อหนุ่ม” เห็นแววความซุกซนที่ฉายชัดในดวงตาสีฟ้าคู่สวยนั้น เจ้าหล่อนที่รู้ทันจึงเคาะนิ้วลงกับปลายจมูกของคนที่โน้มใบหน้ามาหาอีกคราเบาๆ พร้อมด้วยเสียงหัวเราะคิกคักอย่างเอ็นดู “แต่คราวนี้ฉันไม่ใจอ่อนให้อุ้มหรอกค่ะ เสียใจด้วย” “แขนขาร่างกายฉันยังแข็งแรงดี พื้นชันแค่นี้ฉันเดินเองก็ได้หรอกค่ะ” คนตัวเล็กกว่าโคลงศีรษะตัวเองนิดๆอย่างดื้อรั้น คราวที่แล้วที่เธอยอมเขานักเพราะตัวเองขาเจ็บหรอกเถอะ แต่ตอนที่ยังสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ เธอก็อยากจะเดินเองมากกว่าโดนเอาอกเอาใจเกินควรแบบนั้น …คิดยืดยาวไปก็เท่านั้นแหละ ใจจริงแล้วเธอแค่ไม่อยากโดนอุ้มเฉยๆ “ถ้ากลัวฉันลื่น…ก็จับมือฉันไว้แน่นๆซิคะ” เสสายตาหลุบลงมองสองมือที่ยังกุมกันไว้ไม่ปล่อยแม้เธอจะลุกขึ้นยืนได้ตั้งนานแล้ว หล่อนกระชับจับกันให้แน่นถนัดขึ้นน้อยๆแล้วแกว่งมันไปมาเบาๆอย่างขี้เล่น พลางเอ่ยกระเซ้าแซวหนุ่มน้อยข้างกายด้วยน้ำเสียงร่าเริง “จะฉวยโอกาสกันก็ทำให้มันเนียนๆหน่อยซี” “ไปกันค่ะ เดี๋ยวจะมืดเกินจริงๆ ฉันไม่ได้พกไฟฉายมา” เสียงหวานหัวเราะอย่างสบายอารมณ์ หญิงสาวออกตัวเดินนำจูงมือให้อีกฝ่ายเดินกลับบ้านไปด้วยกัน ก่อนที่แสงยามเย็นจะมืดครึ้มเกินไปจนเข้าทางที่เขาออดอ้อนอยากจะอุ้มเธอนักหนา

“ครับ ผมสัญญาครับ” คำพูดนั้นร่วงออกมาพร้อมการพยักหน้าเบาๆที่แฝงความภูมิใจ ดุจเด็กชายที่เพิ่งได้รับมอบหมายหน้าที่ที่สำคัญที่สุดในจักรวาล รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าเขาทำให้มันหนักแน่นกว่าคำสัญญาใดๆที่เคยมีให้ใครมาก่อน สายตาหล่นลงไปที่ปลายนิ้วเล็กๆที่จิ้มลงบนอกตนเบาๆ เป็นการหยอกล้อที่อ่อนหวานเกินกว่าจะท้วง เขาหลุดหัวเราะออกมาในลำคอที่ดูยังไงก็เป็นเสียงของคนที่ถูกเอาเปรียบ แต่ก็ยังยินดีให้เอาเปรียบอีกเป็นพันครั้งหากคนใจร้ายยอมมอบรอยยิ้มแบบนี้กลับมาให้ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้แต่ยังคงเว้นระยะไว้ระมัดระวังไม่ให้ความใกล้ชิดกลายเป็นความกดดัน แม้ว่าหัวใจของชายหนุ่มจะอยากขยับเข้าไปจนชิดกว่านี้อีกเพียงนิดก็ตาม “..หัวใจของผม” เสียงทุ้มนั้นกดต่ำลงเหมือนกลัวลมจะมาพัดพาไป “มันปรารถนาแค่ได้อยู่ข้างๆคุณ เท่านั้นก็พอแล้วครับ” พูดไปพลางขยับนิ้วหัวแม่มือไล้ผ่านหลังมือที่เรียบเนียนช้าๆ ราวกับต้องการฝากถ้อยคำอีกนับพันที่ไม่รู้จะเอ่ยออกมาอย่างไรให้หมดได้จึงขอฝากมักไว้ใต้ผิวสัมผัสแทน ยังไม่ทันได้ตอบประโยคที่ชวนทำให้หน้าแดงแผ่วๆอีกคนก็เอื้อมมือขึ้นมาลูบผมของเขา ครั้งนี้ก็ยังก้มลงไปให้ลูบจนพอใจเช่นเดิม แม้ว่าความใกล้ชิดนี้จะทำให้เขาต้องเก็บอาการเขินอย่างยากลำบาก แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายส่งเสียงหัวเราะคิกคัก จึงถอนหายใจออกมาเบาๆเป็นการปลดเปลื้องยิ่งกว่าอะไร แสงสุดท้ายจางหายไปแล้วจริงๆดังที่อีกฝ่ายว่า ท้องฟ้าค่อยๆดำสนิทขึ้นทีละน้อย แม้ทะเลยังกระพริบประกายระยิบจากไกลๆ เห็นพ้องว่าถึงเวลาเเล้วที่ต้องบอกลาทุ่งดอกไม้ที่สวยงามนี้ “ก็ถ้าเป็นคุณ..ผมก็เต็มใจถูกล่อลวงทุกวันครับ” ชายหนุ่มส่งรอยยิ้มตอบกลับไปราวกับว่ารับรู้เเล้วในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ “งั้นเรากลับกันเลยนะครับ” พูดจบเเล้วจึงลุกขึ้นก่อนอย่างระมัดระวัง มือยื่นลงมาหา ฝ่ามือนั้นหนาอบอุ่นยื่นเชื้อเชิญให้จับมันไว้ ช่วงเวลานั้นไม่รีบร้อนไม่รีบเร่ง แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความเงียบกลายเป็นระยะห่าง เขาตั้งใจจะเดินเคียงข้างคนๆนี้ไปทีละก้าวแม้เส้นทางข้างหน้าจะยังไม่ชัดเจน “เอาล่ะครับคุณผู้หญิง”เขาโน้มใบหน้าลงสู่ระดับสายตา “ถ้าไม่ว่าอะไร…หนุ่มน้อยคนนี้ขออุ้มคุณลงเขาได้ไหมครับ” พูดจบเเล้วก็ผงกศีรษะไปทางทางชันที่ค่อยๆจางหายไปในเงามืดของค่ำคืน สีหน้าดูจริงจังแต่แววตาแอบซุกซนอย่างปิดไม่มิด “ตอนนี้มันมืดมากแล้ว.. ทางก็ชันด้วย ผมไม่อยากให้คุณลื่น” เขาเอียงคอนิดหนึ่งเหมือนให้อีกฝ่ายเป็นคนตัดสินใจ แต่ก็แอบส่งสายตาออดอ้อนไปยังคนตรงหน้าด้วยในระหว่างที่รอคำตอบ

หญิงสาวรับฟังคำพูดตอบรับที่แสนจริงใจนั้นอย่างเงียบงัน จดจ่อสังเกตท่าทีของเขาอย่างตั้งใจ และอดไม่ได้ที่จะมอบรอยยิ้มอย่างนึกเอ็นดูตอบกลับไปกับสัมผัสอบอุ่นที่กุมมือของตนไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป ทั้งเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยถ้อยคำที่ชวนให้หัวใจโอนอ่อน การกระทำที่ไม่เร่งรัดจะครอบครองแม้จะมีเค้าลางของความปราถนา เพียงแค่ได้รับรู้ถึงการอ้อนวอนเล็กๆที่อยากจะคอยอยู่ข้างๆเธอไปแบบนี้แอบแฝงอย่างแนบเนียนในคำพูดที่น่ารักของเขา การสารภาพรักครั้งนี้ก็ราวกับเขาได้แต้มต่อในใจของหญิงสาวโดยไม่ต้องใช้ความพยายามเพิ่มเติม นาเดียไม่เคยได้รับการปฏิบัติด้วยเช่นนี้มาก่อน คำสารภาพรักที่เคยผ่านมาในชีวิตหลายครั้ง ในทุกครั้งที่พวกเขาผิดหวัง บางคนก็เต็มไปด้วยความโกรธเคือง บ้างก็ทำร้ายเธออย่างรุนแรง ทุกคนต่างคิดผิดหวังและเสียใจให้กับตนเอง ไม่เคยมีใครที่ถนอมความรู้สึกของหล่อนมากเฉกเช่นเขา เจ้าหล่อนหลุบสายตาลงเล็กน้อยเมื่อมีระลอกสายลมพัดผ่าน ในขณะที่คิดจะยกมือขึ้นมากันเส้นผมของตนที่สะบัดปลิวก็มีมือของคนข้างกายที่ชิงทำให้ก่อนเสียแล้ว หล่อนลอบหัวเราะคิกคักเสียงแผ่วเบายามเห็นรอยยิ้มที่ระบายอยู่เต็มแก้มชายหนุ่มเมื่อคราวได้สบตากัน มันเห็นได้ชัดเจนด้วยระยะห่างที่ใกล้เพียงเท่านี้แม้แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มจะอ่อนจางลงทุกทีแล้วก็ตาม อีกฝ่ายถนัดนักในการดูแลเธอ แม้เธอจะไม่ได้ร้องขออะไรเลยก็ตาม และนาเดียเลือกจะปล่อยผ่านให้ชายหนุ่มทำไปเช่นนั้น เหมือนกับที่ปล่อยให้เขากอบกุมมือของตนเอาไว้อยู่เนิ่นนานอย่างไม่คิดถอนหนี “จะยอมฉันขนาดนั้นเลยเชียว…” เสียงหล่อนที่เอ่ยถามคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบนั้นถึงจะติดแซวอยู่น้อยๆ ทว่าก็ดูชอบใจอยู่มากนัก “แต่ถ้าคนที่มาวุ่นวายกับฉันเป็นเพื่อนบ้านที่น่ารักแบบพวกคุณ ฉันคิดว่ามันก็น่าสนใจดีนะคะ” แค่นึกภาพเด็กสาวน่ารักคนนั้นที่มาพร้อมเจ้าตัวซนสีขาว ร่วมกับหนุ่มผมทองคนนี้ที่มายิ้มแป้นให้กันตลอด หากมีพวกเขาเข้ามาเติมแต่งสีสันกับชีวิตประจำวัน มองอย่างไรก็มีแต่กำไรนักสำหรับสาวขี้เบื่อตรงนี้ “คุณสัญญาแล้วนะ” ในครั้งนี้น้ำเสียงของหล่อนมีความคาดหวังสอดแทรกอยู่อย่างไม่คิดปิดบัง—เธอเองก็หวังที่จะได้รู้จักกับนาธานคนนี้ หวังที่จะได้ใช้เวลาร่วมกันกับเขาอย่างเนิบนาบจนกว่าจะรู้ใจตัวเอง และหวังว่าตนเองจะได้ยินคำพูดน่ารักจากปากของเขาอีกครั้งในวันที่เหมาะสม ยามเมื่อเขาลดเสียงลงอย่างละมุนละไม เจ้าของเรือนผมสีหยดหมึกก็ค่อยๆเอนกายไปใกล้ชายตัวโตข้างๆกันมากขึ้นอีกนิดเพื่อเงี่ยหูฟัง พลางกระซิบกระซาบถามไปด้วยน้ำเสียงหวานที่แผ่วเบาลง “รู้ตัวใช่มั้ยคะว่ากำลังโดนฉันเอาเปรียบอยู่” ที่มุมปากนั้นยังคงประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ปลายนิ้วมืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกกอบกุมเอาไว้ยกขึ้นแตะบนอกกว้างของคนตัวใหญ่เบาๆสองสามครั้งคล้ายจะตักเตือน “ฉันกำลังจะเอาเปรียบหัวใจของคุณมากๆอยู่เชียวนะ” ทั้งๆที่รู้ว่าเขาชอบเธอมากนัก ทั้งๆที่เธอเองก็ดูมีความรู้สึกดีๆมอบให้ แต่ก็ยังไม่คิดจะตอบกลับให้ชัดเจน หล่อนทราบดีว่าการกระทำนี้ของตนเห็นแก่ตัวนัก และคงไม่อาจนึกเข้าใจได้เลยว่ามันมีเหตุผลอะไรมารองรับให้ชายหนุ่มตรงหน้าเลือกจะมอบความรู้สึกแสนสำคัญนี้ให้กับเธอ “ใจร้ายขนาดนี้ ยังจะชอบลงอีก” แววตาสีกุหลาบที่สบตอบไปนั้นมีความอ่อนใจอยู่ในที เอ่ยปรักปรำตนเองว่าเป็นคนใจร้ายอย่างนั้นอย่างไม่นึกแก้ตัว ทว่าก็ยังไม่อาจลบเลือนรอยยิ้มที่ดูก็รู้ว่าพึงพอใจกับมันแค่ไหนบนใบหน้าของตนไปได้ หล่อยเอ่ยคำพูดที่หยอกล้อพร้อมเสียงหัวเราะจางๆปิดท้ายไปอีกที “ถ้าอย่างนั้นฉันจะตั้งตารอนะคะ…ตั้งใจจีบฉันให้ติดล่ะ คุณนาธาน” เมื่อเอ่ยจบ หล่อนก็อดใจไม่ไหวที่จะเอื้อมแขนไปลูบเส้นผมสีอ่อนนั้นเบาๆอย่างเอ็นดูยิ่ง มีเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆคลอประกอบสัมผัสที่แผ่วเบานั้น หล่อนคงชอบใจไม่น้อยกับท่าทางที่ราวกับสุนัขตัวโตที่รอกระดิกหางให้เจ้าของอยู่เพียงผู้เดียวของชายเบื้องหน้า นี่อาจเป็นรางวัลสำหรับความรู้สึกดีๆของเขา หรืออาจเป็นเพียงมัดจำเล็กๆให้เขาไม่ห่อเหี่ยวเกินไปนักที่จะทำตามคำพูดที่สัญญาไว้เสียใหญ่โต “พระอาทิตย์ตกเรียบร้อยแล้วซะแล้วค่ะ” มือขาวนวลถอยออกมาจากกลุ่มผมนุ่มนั้นอย่างอ้อยอิ่ง เอ่ยเปรยถึงจุดประสงค์แรกของตนที่สำเร็จสิ้นไปแล้วด้วยท่าทางที่เหมือนเตรียมจะอ้อนขออะไรบางอย่างจากชายหนุ่ม พร้อมด้วยรอยยิ้มซุกซนที่แสดงชัดบนมุมปากของคนตัวเล็กกว่า “…วันนี้คุณก็แสดงเป็นหนุ่มน้อยที่โดนสาวชั่วร้ายล่อลวงไปส่งที่บ้านอีกสิ”

(กลับมาเเล้วคั้บ🥺) ดวงตาของชายหนุ่มกะพริบหนึ่งครั้งช้าๆเมื่อความกลัวแล่นวูบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว คำขอโทษยังคงดังก้องอยู่ในหูแม้เสียงนั้นจะหรี่ลงจนแทบผสานไปกับเสียงลมทะเลแล้วก็ตาม แต่เพียงชั่ววินาทีถัดมาความกลัวทั้งหมดก็ค่อยๆสลายลงไปเหมือนเกลียวคลื่นที่ถูกกลืนโดยผืนน้ำกว้าง เมื่ออีกฝ่ายยื่นปลายนิ้วเล็กๆเข้ามาสัมผัสแทนการผลักไส สัมผัสนั้นอบอุ่นราวกับจะปลอบเขาเสียเอง ม่านตาสีฟ้าอ่อนของเขากะพริบอีกครั้ง และมองไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ มันไหวระริกไปตามแสงสะท้อนของแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ลับฟ้าลงไปเเล้ว เฝ้าดูดวงตาคู่นั้นที่มีทั้งความหวาดกลัวและความกล้าปะปนกันอยู่ และคอยเฝ้ารับฟังสิ่งที่ค่อยๆถูกเผยให้ฟัง ในบางครั้งก็เหมือนกับมีเข็มเล็กๆปักสะกิดในหัวใจนับร้อย แต่น่าแปลกที่มันไม่ได้ทำให้เขาเจ็บจนบิดกระวน หากกลับเหมือนอะไรบางอย่างกำลังค่อยๆคลี่คลายออกจากข้างในใจ เขาไม่ได้นึกเจ็บปวด ไม่นึกเลยแม้แต่น้อย อาจเพราะทั้งหมดนี้คือไม่ได้เหนือไปจากที่คาดไว้ตั้งแต่แรก หรือเพราะทั้งหมดนี้ คือเธอ ความซื่อตรงของนาเดีย คือความกลัวที่คนตรงหน้ากำลังพยายามต่อสู้ คือความจริงใจที่ยื่นมอบให้อย่างสวยงามที่สุดเท่าที่เธอทำได้ในตอนนี้ เมื่ออีกฝ่ายกล่าวจบ มือที่นิ่งงันอยู่พลันกระชับมือตอบกลับ รอยยิ้มของชายหนุ่มพลันผลิบานออกมาโดยไม่รู้ตัว พลางก้มลงมองมือทั้งสองที่กุมกันไว้ มือของเธอขาวนวลในแสงอาทิตย์สุดท้าย และแม้มือของเขาใหญ่และสากกว่า แต่ข้างในกลับกระหายจะกอบเก็บสัมผัสนี้ไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลุบสายตามองปลายนิ้วเล็กที่ยังคงแตะอยู่ตรงนั้นแล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แค่อยากให้คุณรู้…” เขาเอ่ยออกมาช้าๆด้วยน้ำเสียงทุ้มที่อิ่มไปด้วยความจริงใจและความปีติ “…ว่าผมดีใจมากเลยนะที่ได้ยินแบบนั้น” มุมปากของเขายกขึ้นอย่างอ่อนโยน ดวงตาเปล่งประกายราวกับมีเศษทองจากทะเลสะท้อนกลับเข้ามา “ผมไม่ได้หวังว่าจะได้ยินคำว่าชอบกลับมาหรอก แค่ได้รู้ว่าผม…ยังไม่หลุดออกจากตำแหน่งเพื่อนคนโปรดของคุณ มันก็มากเกินพอแล้วครับ” ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะเขย่ามือเธออย่างหยอกล้อเบาๆหวังให้บรรยากาศผ่อนคลายมากขึ้น “ถึงจะฟังดูเศร้านิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรอเก่ง” ความโล่งในอกที่เคยคับแน่นคลี่ออกเป็นความอบอุ่นกว้างขึ้น ปล่อยให้สายตาล่องลอยไปกับเส้นขอบฟ้าที่ค่อยๆกลืนแสงทองสุดท้ายของวันบ้าง ท่ามกลางลมที่พัดพากลีบดอกไม้เป็นละอองรอบๆ ชายหนุ่มกระชับฝ่ามือแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการย้ำเตือนด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด “คุณไม่ต้องรีบเข้าใจมันก็ได้…ผมก็อยากใช้เวลาเหมือนกัน ใช้เวลาอยู่กับคุณ รู้จักคุณมากขึ้นอย่างที่คุณบอก” ชั่วขณะนั้นลมหอบหนึ่งพัดผ่านกลีบดอกไม้ปลิวกระจายเข้ามาเหมือนหิมะฤดูร้อน เขาเอื้อมมือขึ้นหมายช่วยกันเส้นผมของคนข้างกายที่จะปลิวเข้าหน้า เผยให้เห็นดวงตาคู่เดิมที่ทำให้เขาตกหลุมรักไปไม่รู้เเล้วกี่ครั้ง เพียงเท่านั้นรอยยิ้มกว้างก็แผ่ออกมาบนใบหน้าเขาอย่างไร้การควบคุม “…คุณไม่ต้องกลัวหรอกครับว่าผมจะหายไป” เขาว่าพลางขยับตัวกลับมาที่เดิม ก่อนเลื่อนมืออีกข้างมาวางซ้อนทับลงบนมือที่ยังคงกุมไว้แน่น แววตาสีฟ้านั้นฉายความมั่นคง แม้จะเปราะบางแต่แน่วแน่กว่าครั้งไหนๆ “ผมสัญญาว่าจะไม่ไปไหน.. จนกว่าคุณจะบอกว่าให้ผมหยุดรอ” “ผมจะมาหา.. จะชวนคุณไปดูที่ที่ผมชอบ จะพาควินน์มาวุ่นวายที่บ้านคุณบ่อยๆถ้าคุณยังอยากให้เป็นแบบนั้น” เขารู้สึกว่าตัวเองพูดมากขึ้นกว่าที่ตั้งใจ ทว่าทุกคำที่หลุดออกมาล้วนมาจากความปรารถนาที่อยากให้เธอปลอดภัยในความสัมพันธ์นี้ อยากให้เธอไม่ต้องกลัว ไม่ต้องรีบร้อน และอยากเห็นวันที่เธอจะพูดคำยืนยันนั้นด้วยใจจริงไม่ว่ามันจะเป็นคำตอบแบบใด “แล้วก็..” เมื่อนึกถึงคำขอให้เขาพูดคำพูดน่ารักเหล่านี้อีกครั้งในวันที่เธอพร้อมแล้วกลั้นยิ้มไม่ได้อีกต่อไป คนตัวโตเอียงหน้าเล็กๆแล้ววาดยิ้มกว้างขึ้นราวกับเด็กที่ได้ของฝากที่ปรารถนา “คำพูดในวันนี้.. ผมจะพูดให้ฟังอีกครั้งแน่นอนครับ” พยานคำพูดคือแสงทิ้งท้ายและกลีบดอกไม้ที่ไหวไปตามลม เขาจับมือเธอแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับจะตรึงความงดงามของวินาทีนั้นไว้ไม่ให้ลอยหายไป “และครั้งนั้น ผมจะใส่ถ้อยคำทั้งหมดที่ผมเก็บไว้ในใจตั้งแต่วันนี้เข้าไปในคำพูดพวกนั้นด้วย” “ขอบคุณที่ให้โอกาสผมนะครับ” คำพูดสุดท้ายคล้ายกระซิบให้ลมทะเลช่วยพาไป ละมุน ละไม แต่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกล้นทะลักที่เขาไม่กล้าพูดซ้ำอีกครั้งเพราะกลัวว่าความสุขที่มีจะล้นจนเปราะ

แน่สิ—สำหรับนาเดีย ความคิดของมนุษย์นั้นเปรียบดั่งปริศนาที่ซับซ้อนเกินเข้าใจ ทั้งความรู้สึกของผู้อื่น..หรือแม้แต่ของเธอเอง เธอจำได้..มีหลายคำสัญญาเหลือเกินที่พลั้งปากเอ่ยไปกับคนข้างกายโดยที่ไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถเติมเต็มมันไปได้หรือไม่ หล่อนแค่อยากทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีด้วยคำพูดที่ล่องลอยเหล่านั้น ไม่ว่าปีหน้าหรือปีไหนๆก็อยากมาที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง ประโยคสั้นๆนั้นชวนให้นาเดียรู้สึกสั่นไหวอยู่เบาๆในหัวใจ ภาพในอนาคตที่ชายหนุ่มตรงหน้าวาดฝันไว้..มีตัวตนของเธออยู่ที่นั่นด้วยเป็นแน่ แค่สบกับดวงตาสีฟ้าอ่อนที่แสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาความรู้สึกคู่นั้นดู…ก็รู้แล้ว แต่ภายในภาพอนาคตของเธอ…มันมีเขาอยู่ด้วยเหมือนกันบ้างมั้ยนะ… ยิ่งมีความคิดที่ไม่อาจให้ข้อกระจ่างกับตนได้ผุดขึ้นมาเนืองๆ เมื่อเสียงทุ้มที่เรียกชื่อของหล่อนอย่างอ่อนหวานนั้นก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำระส่ายด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน หล่อนไม่อาจนิยามสภาพอารมณ์ที่ก่อเกิดและแปรปรวนราวกับพายุต้นฤดูใบไม้ผลิของตนเองได้ ราวกับคาดเดาได้ว่าฉากถัดไปคำพูดที่จะเอ่ยออกมานั้นคืออะไรจากนับต่อหลายครั้งที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่คลับคล้ายคลับคลานี้ ในมุมหนึ่งของสมองพร่ำบอกให้หล่อนคิดว่าควรจะหลบสายตาที่แน่วแน่นั้น ทว่าอีกแง่มุมของหัวใจ…บอกให้เธอสบตาตอบกลับไปอย่างตั้งใจ ซึมซาบทุกคำพูดที่กลั่นกรองจากความรู้สึกของชายหนุ่มอย่างไม่หลีกหนี ทั้งประโยคที่เอ่ยอย่างเรียบง่ายแต่ไม่คาดคั้น สัมผัสอันแผ่วเบาแสนอ่อนโยน สายตาที่แสนซื่อตรง ท่ามกลางบรรยากาศสลัวของพระอาทิตย์ที่เคลื่อนคล้อยจมลงกับขอบฟ้าที่ยิ่งทำให้คนตรงหน้าดูเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง ทั้งหมดที่ชายหนุ่มแสดงออกล้วนเป็นประสบการณ์ที่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับนาเดีย หล่อนไม่รู้ว่าภายในอกที่เต้นเสียงตึกตักเสียงโครมครามนี้กำลังสื่อถึงความรู้สึกแบบไหน…ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวงแก้มของตนเห่อร้อนขึ้นสีระรื่อมากเพียงใด แต่ส่วนลึกของห้วงความคิดนั้นมีความยินดีซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน นาเดียเงียบลงไปหลายอึดใจหลังจากฟังประโยคเหล่านั้นราวกับกำลังประมวลผลคำพูดที่เอื้อนเอ่ยตอบ หลังจากดูอ้ำอึ้งอยู่สักพัก เสียงหวานนั้นก็ค่อยๆเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาประจวบกับช่วงที่แสงสีอุ่นใกล้จะลาจากไปอย่างอ้อยอิ่ง “ขอโทษนะคะ…” เจ้าหล่อนหลุบดวงตาลงหลังจากไม่ได้หลบตามาเนิ่นนาน จากนั้นก็เสสายตาหนีไปมองริมท้องทะเลที่เริ่มหมดแสงไปอย่างรวดเร็วหลังดวงตะวันลับหาย บนใบหน้าสะสวยนั้นไม่ได้ระบายรอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวเพื่อปกปิดดังเช่นปกติ เพียงแต่เม้มปากอยู่น้อยๆเหมือนใช้ความคิดอย่างมาก ทว่าในชั่วครู่ที่เอ่ยคำพูดกึ่งปฏิเสธนั้นไป นิ้วเรียวของมือที่หล่อนยื่นไปให้สวมกำไลดอกไม้ก็เกี่ยวปลายนิ้วของอีกฝ่ายมากุมเอาไว้อย่างนุ่มนวล หล่อนไม่ได้ออกแรงมากนักด้วยซ้ำราวกับเป็นสัมผัสที่ดูกล้าๆกลัวๆอย่างยิ่ง…ทว่าก็ไม่ได้อยากปล่อยมัน “ฉัน…ไม่ค่อยรู้เรื่องแบบนั้นเท่าไหร่ อย่างที่คุณน่าจะพอรู้ ฉันไม่ค่อยเข้าใจมัน แล้วบางที…ฉันก็รู้สึกว่ามันช่างเป็นความรู้สึกที่สำคัญเกินกว่าที่คนที่ยังสับสนอย่างฉันจะรับมันไว้” เสียงหวานเอ่ยประโยคยาวๆออกมาอย่างไม่เว้นว่าง อาจคล้ายกับเด็กที่พยายามอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟังว่าตนรู้สึกอย่างไร “ฉันไม่คิดว่าตัวเองในตอนนี้คาดหวังอนาคตแบบเดียวกับที่คุณคิด” เพราะไม่เคยมี—เพราะเคยถูกทำร้าย—เพราะเคยหวาดกลัว—หล่อนสับสนอยู่มากนักว่าสิ่งที่นิยามไม่ได้ในหัวใจนี้คือสิ่งใด หญิงสาวยังคงมีภาพที่ตนเองจะอยู่อย่างเดียวดายฉายชัด…แต่กระนั้นแล้วปลายนิ้วที่แตะกันอย่างหละหลวมนั้นก็ไม่ได้ละออกไป “แต่ว่าฉันคงลืมคุณไม่ได้หรอกค่ะ..เพราะที่ฉันมั่นใจอย่างหนึ่งคือคุณก็สำคัญกับฉันมากเหมือนกัน” คนข้างบ้านที่เข้ามาแต่งแต้มสีสัน คุณครูที่ช่างเอาใจใส่ นักเรียนที่น่าเอ็นดู เพื่อนคนโปรดที่คอยเคียงข้างในวันที่ว้าวุ่นใจ…คุณที่ทำให้เธอนั้นมีรอยยิ้มอย่างสุขใจนักจนตนเองยังแปลกใจ ทั้งหมดนั้นทำให้นาเดียไม่อาจปฏิเสธพื้นที่พิเศษที่เขามีในหัวใจของเธอได้ “ดังนั้น…ฉันถึงอยากให้คุณรอ” ดวงตาสีกุหลาบเลื่อนกลับไปสบกับสีน้ำทะเลของเขา เอ่ยทุกคำพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่ก็พยายามประคับประคองตนเองให้ถ่ายทอดสิ่งที่คิดให้ครบถ้วน “ฉันอยากให้พวกเราใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้…ขอให้ฉันรู้จักคุณมากกว่านี้ และให้คุณรู้จักฉันมากกว่านี้” ตัวตนของคุณที่เธออาจไม่เคยรู้จัก ตัวตนของเธอที่อาจไม่ตรงใจกับภาพฝันที่เขาคาดหวัง…เธออยากประคับประคองความรู้สึกที่สำคัญอันไร้รูปร่างนี้ ค่อยๆขัดเกลามันไปกับเขาอย่างทะนุถนอม จนกว่าจะถึงวันที่หญิงสาวกล้าตั้ง 'ชื่อ' ให้กับความสัมพันธ์นี้อีกครั้ง ใบหน้าของหล่อนปรากฏรอยยิ้มอ่อนหวานราวกับกำลังร้องขอบางอย่างที่แสนเอาแต่ใจ ปลายนิ้วที่เคยแตะต้องอย่างลังเลนั้นกระชับให้หนักแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย “ในสักวันที่คุณมั่นใจว่าความรู้สึกของพวกเราเป็นแบบเดียวกัน…ช่วยพูดคำพูดน่ารักเหล่านั้นกับฉันอีกครั้งนะคะ แล้วฉันจะให้คำตอบที่แน่ชัดกับคุณเองค่ะ” ทั้งคำพูดที่ยังลังเล ทั้งคำขอที่เอาแต่ได้ เธอรู้ดีว่ามันช่างแตกต่างกับเขาที่ชัดเจนและซื่อตรงมากนัก แต่คงไม่ผิดอะไรใช่มั้ย..หากคนธรรมดาเฉกเช่นเธอก็อยากมีมุมที่เป็นคนเห็นแก่ตัวบ้างสักครั้ง ในตอนที่คิดว่าตนเองพูดทุกอย่างที่อยากบอกไปครบถ้วนแล้ว เจ้าหล่อนเผลอตัวผ่อนลมหายใจออกมาน้อยๆอย่างกับว่าที่พูดไปรวดเดียวนั้นทำให้เธอเผลอเกร็งจนลืมหายใจไปนาน แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมาด้วยท่าทางเงอะงะ “ดูเอาเปรียบมากเกินไปมั้ยคะ…ที่ยังอยากให้คุณยังอยู่ข้างๆฉันไปทั้งๆแบบนี้”

16 Summer ✿✿✿✿✿ ช่วงหัวค่ำหลังจากกลับมาถึงเพอลิแกนได้สักพัก พวกเขาตัดสินใจจะฉลองวันเกิดเล็กๆให้กับนาธานอีกครั้งหนึ่งที่บ้านของพวกเขา มือเล็กสะกิดแผ่นหลังกว้างของเพื่อนชายเบาๆให้หันมาเห็นกับเซอไพรส์ในมือของเจ้าหล่อน ช่อดอกทานตะวันช่อเล็กที่แซมดอกเดซี่สีขาวอย่างน่ารัก กล่องไม้ประณีตที่ดูก็พอทราบว่าคงจะเป็นของสั่งทำอย่างดี และรอยยิ้มแป้นสดใสบนใบหน้าของเจ้าหล่อน ถูกมอบเป็นของขวัญให้กับชายหนุ่มในวันนี้ “สุขสันต์วันเกิดนะคะเนท” หล่อนหัวเราะ “คงไม่คิดว่าของขวัญของฉันมันจบแค่การพาคุณไปเที่ยวหรอกใช่มั้ย” ส่งมอบสิ่งของที่หอบหิ้วให้เขา หญิงสาวยังคงประดับรอยยิ้มหวานเอาไว้บนใบหน้า “ขอให้คุณมีความสุขเสมอเลยนะ”

เมื่อเปิดกล่องไม้เรียบหรูนั้นออกมา ก็มีสร้อยเงินเส้นสวยอวดโฉมให้เห็นในสายตา “คุณใส่ให้ผมได้มั้ยครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยอ้อนขอออกมาเบาๆหลังเห็นของขวัญชิ้นพิเศษนั้น และแน่นอนว่าเจ้าหล่อนก็ตอบตกลงพร้อมกับรอยยิ้มหวาน “ได้ซี ก้มลงหน่อยน้า” หล่อนเอ่ยอย่างร่าเริง พลางหยิบสร้อยเส้นสวยขึ้นมาเตรียมสวมใส่ให้กับเขา “จริงๆสร้อยนี้สลักข้อความลงไปได้ด้วยนะคะ” ระหว่างง่วนอยู่กับการเลือกปรับความยาวของเส้นสร้อย นาเดียก็เอ่ยแนะนำเพิ่มเติมด้วยเสียงแผ่วเบา “แต่ฉัน…ไม่อยากเลือกข้อความอะไรให้คุณ ถ้าคุณคิดออกว่าอยากสลักคำอะไรลงไปก็บอกฉันได้นะคะ ฉันรู้จักช่างดีๆอยู่ค่ะ” หลังจากสวมของขวัญชิ้นนั้นให้กับเจ้าของวันเกิดเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็เอนตัวขยับไปมองชื่นชมผลงานของตนด้วยท่าทางที่เปี่ยมสุข บางที…แค่รอยยิ้มที่ดูดีอกดีใจที่ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่มที่เห็นอยู่ตรงหน้า ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หล่อนรู้สึกคุ้มค่ากับการเตรียมตัวเพื่อวันนี้

“เดี๋ยวผมถือกระเป๋าให้ครับ” “คิกคิก งั้นเดี๋ยวฉันขับรถเองแล้วกันค่ะ” (วันที่15-16 นาธานกับนาเดียไปเที่ยวกันค่ะ จะไม่อยู่ที่เพอลิแกนแปปหนึ่ง และเค้ายังไม่ได้หายไปไหน…แค่…ป ปป ปั่น สตอรี่ กับรุป อย่างมาก………✌️)

15 summer ในช่วงเช้าที่ควรจะเตรียมวัตถุดิบไปเข้าร่วมกับเทศกาล ทว่าเจ้าของบ้านสองหลังกลับวางแผนจะทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่การเดินไปที่ชายหาด —แม้จะน่าเสียดายไปบ้างที่อดเข้าร่วมเทศกาลลูอาวในปีนี้ แต่ก็แค่หนึ่งงานเท่านั้นเอง…คงไม่เป็นไรกระมัง? ✧✧ ✧✧ ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 12 ฤดูร้อน นาเดียเคยเอ่ยถามกับนาธานเอาไว้ “ช่วงวันที่ 15 วางแผนจะเข้าเมืองอีกแล้วรึเปล่าคะ?” หล่อนนึกย้อนไปเมื่อปีที่แล้ว ด้วยใกล้ถึงวันเกิดคนข้างกายมากขึ้นทุกที คงไม่ดีนักหากเซอไพรส์ในเวลากระชั้นมากเกินไปแบบรอบที่แล้ว ชายหนุ่มนิ่งคิดไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ครับ ปีนี้ก็คิดว่าจะไปเหมือนเดิม” เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพึงพอใจ ใบหน้าหวานนั้นก็ระบายรอยยิ้มอย่างซุกซนประดับไว้ “แล้วรอบนี้อยากมีเพื่อนร่วมทางมั้ยคะ?” สาวขี้เล่นเอ่ยพร้อมกับยกกุญแจรถ(ยืมพี่ชาย)ขึ้นมาโอ้อวดในมือ “วันเกิดปีนี้ ไปเที่ยวด้วยกันเนอะ” แน่นอนว่าด้วยรอยยิ้มแป้นที่เปี่ยมสุขบนใบหน้าของเจ้าลูกหมาตัวโตผมทอง คำตอบที่เธอได้รับจากเขาก็เป็นคำตกลงอย่างแทบไม่ต้องหยุดคิด ✧✧ ✧✧ “เตรียมตัวเรียบร้อยรึยังเอ่ย?” หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีหยดหมึกในชุดที่เตรียมพร้อมเรียบร้อยเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมทางที่ดูเหมือนว่าจะยังทำข้อตกลงกับสัตว์เลี้ยงไม่เสร็จดีด้วยรอยยิ้มร่าเริง “ครับ เรียบร้อยแล้วครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบเสียงกลั้วหัวเราะ แม้เจ้าตัวน้อยในมือจะยังโวยวายไม่เลิกราก็ตาม กดเสียงลงต่ำกระซิบบอกก้อนชนงอแง “เดี๋ยวซื้อของมาฝากน่า อยู่กับควินน์ก็อย่าพากันไปซนนักนะ” มีเสียงฟึดฟัดประท้วงน้อยๆดังออกมา แต่ดูเหมือนว่าเลดี้จะต้องยอมตกลงแต่โดยดีหลังจากถูกเอาตัวไปวางแหมะไว้บนรั้ว นาเดียหัวเราะเสียงใสกับภาพตรงหน้า มันเรียบร้อยดีตรงไหนกันหนอ “พร้อมแล้วเนอะ รถฉันจอดไว้แถวๆป้ายรถเมล์ค่ะ” ว่าไปพลางก็ยกมือยื่นให้อีกฝ่ายเป็นการเชื้อเชิญพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใส “ไปกันเถอะค่ะ” ชายหนุ่มตัวใหญ่แก้มขึ้นสีนิดหน่อยให้กับมือนั้นที่ยื่นมา แต่ก็กุมมือเล็กของหญิงสาวไว้อย่างเต็มใจ “ไปกันครับ”

@Smythe_Svcs (กัดเยยแง่งๆๆๆ มือข้างนั้น บังอาจมาก! แต่งือ ปลอบๆๆแมวเหมียวจึม)

@NateMiller_SVCS (55555 อย่ากัดจิๆๆ ปลอบๆโอ๋ๆแมวจึมไม่สบายไปก่อนน้า 🥺🫳)

01 summer ☀️ Daydream Life feels like a daydream And I just wish that I could wake up I just wish that I could wake up 𝒩𝑜𝓌 𝓅𝓁𝒶𝓎𝒾𝓃𝑔 — 𝒮𝒶𝒹 𝐹𝑜𝓇𝑒𝓋𝑒𝓇 docs.google.com/document/d/10K…

@Smythe_Svcs (งืออๆๆฮือ ส่งหม๋าเด็กไป กัด... เอ้ย ไปปลอบๆๆน้องนาเดียนะครับ🥺🤲)

(ในวันที่1ฤดูร้อน เริ่มต้นด้วยป่วยประจำปีเหมือนเคย เพิ่มเติมคือปีนี้มีคนมาเฝ้า เพราะอยากรีบหายป่วยแง้นเรือไปเที่ยวเทศกาลบ้างสักที แหะแหะ 🥹)

PART XXXIII #SVCS_Commu👾 𝘼 𝘿𝙖𝙣𝙘𝙚🌹 [ วันขอบคุณฤดูใบไม้ผลิ ] #FlowerDanceSVCS3🌺 รายละเอียดเทศกาล💃 [Highly recommend to read] docs.google.com/presentation/d… now playing : CITY OF STARS - LALA LAND✨

@svcs_lucas (ง้างอะไย! คุณนั่นแหยะโดนเค้าแนรรรร๊!!🫵)

ภายในบ้านนั้นมีของตกแต่งอย่างธงแขวนหลากสีและลูกโป่งประดับตกแต่ง ตรงกลางบ้านมีของขวัญอยู่สองสามกล่องวางอยู่พร้อมตุ๊กตากระต่ายตัวใหญ่ “!!!” เรเชลเดินไปดู และอุ้มตุ๊กตาขึ้น “..” และจากนั้น ก็มีเสียงคนร้องเพลงขึ้นมา “Happy birthday to you”

#FlowerDanceSVCS3 | เช้าถึงเที่ยงคืน ฟรานซิสก้าเลือกเดรสเขียวเข้มแหวกสูง คู่ถุงมือยาวและส้นสูงเรียบ ๆ เติมลิปสติกเบอร์กันดีสีโปรด ไม่รู้ว่าแต่งถูกเดรสโค้ดไหม อย่างน้อยก็ยังกลมกลืนธรรมชาติดี เธอยืนอยู่ ดูเก้กังสักหน่อยไม่รู้จะเริ่มจากอะไร ฤดูแรกก็ยังไม่ได้รู้จักใครมากขนาดนั้น