Nava

زینب جلالیان هستم با حکم ابد. قدیمی‌ترین زندانی سیاسی زن در ایران. صدایم باشید!

همزمان با اذان صبح نحسشان در روز دوشنبه ۱۷ فروردین علی فهیم، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی ۱۴۰۴، را هم به قتل رساندند! کی این کابوس جمعی به پایان میرسد؟ #علی_فهمیم

من ابوالفضل کریمی هستم و محکوم به اعدام. صدایم باشید!

اینها با این همه نفرت از کورد کوردستان اگر به قدرت برسند که دیگه احتمالش نزدیک به صفره، فکر کنم ده برابر خمینی کشتار کنند، اصلا نمیدونم این حجم نفرت از کجا میاد! طرف رفته بود مکه داشت خیلی با نفرت سنگ میزد به شیطان یکی رسید گفت حاجی ای شیطون گول زده کونت که نذاشته:)

آقای کریمی به نظرم شما فعلا صلاحیت اخلاقی ندارید که بخواهید به موضوع اعدام ورود کنید. با مواضع پیشین شما نیز سازگار نیست. چه طور ممکن است در یک پست هم زندگی را تهدید کنید و هم از آن دفاع کنید؟! #زن_زندگی_آزادی #نه_به_اعدام #نه_به_جنگ #nowarcrimesiniran

خودت رو به خواب نزن! بگو اسلحه‌ها کجاست؟

تمرکز بر هدف(سرنگونی) چطوری باید انجام‌بشه ؟! راهکاری که ارائه دادی چیه ؟ همینطوری فقط مثل جغد دقت کنن ؟ بعد کاری که مشخص نیست چطوری باید انجام بشه و یک حرف کلی و بی برنامه و نامشخص است، چطوری نباید از ان منحرف شد ؟! اصلا روی چی باید تمرکز بشه که از اون منحرف نشه توجه شما ؟! #شعار_ورزشگاهی

@HajizadehMoloud #سطلی_سپاهی بی‌شرف تویی و رهبر اولدنگت رعیت دوزاری! از رهبر کم‌هوشت بپرس ۱۶۰ هزار نفر ریزشی کدوم گوری هستند دون‌پایه!!!! #فرقه_پهلوی

اولا احزاب دزد فاشیست کُردتون همونقدر راست می‌گن که جمهوری اسلامی راست می‌گه. دوما نمی‌تونستن از مرز وارد کنن، غلط کردند پذیرفتن. سوما وقتی نمی‌توانستن معترضان را شماسایی کنند بازم غلط کردن پذیرفتن. خائن‌های بی‌شرف.

تا این لحظه، مجموع اظهارات و حملات صورت‌گرفته نشان داده است که تنها اپوزیسیونی که رژیم جمهوری اسلامی از آن هراس دارد، کردها هستند. این واقعیتی است که آمریکا و دیگر کشورها نیز از آن آگاه‌اند. #IranWar‌

به زبان‌های مختلف بنویسیم: زیرساخت‌های ایران متعلق به مردم ایران است. #NoWarCrimesInIran

من ابوالفضل کریمی هستم و محکوم به اعدام. صدایم باشید!

لطفا کمک کنید خطر جدی اعدام پدری که پناه دخترش بود، خود به اعدام محکوم شده و دخترش به ۲۵ سال حبس. نگذاریم ناشناس بمانند، نامشان را رسانه‌ای کنیم. #محمد_عباسی #فاطمه_عباسی #Mohammad_Abbasi #FreePoliticalPrisonersinIran @IranDetainee

اینکه گفته می‌شود «ما همه راه‌ها را نرفته‌ایم»، واقعیت مسئله نیست؛ مشکل جای دیگری‌ست: جامعه ما همه راه‌ها را رفته، اما اغلب دیر و نابهنگام! زمانی که باید در برابر اجباری شدن حجاب اعتراض می‌کرد، سکوت و حتی تأیید کرد. زمانی که باید اعدام و کشتار دگراندیشان را محکوم می‌کرد، سکوت یا همراهی کرد. زمانی که باید نافرمانی مدنی می‌کرد، بدفرمانی کرد تا نه سیخ بسوزد و نه کباب، اما در نهایت هر دو سوخت. زمانی که جامعه نباید رأی می‌داد، رأی داد. زمانی تصمیم گرفت رأی ندهد که دیگر رأی ندادن برای رژیم اسلامی هزینه جدی نداشت. زمانی که باید خیابان‌ها تسخیر می‌شد، خیابان‌ها خالی ماند، چون رهبران سیاسی از خیابان می‌ترسیدند. زمانی که باید عدم همکاری و بایکوت مراسم‌های حکومتی انجام می‌شد، مراسم‌ها رونق یافت. زمانی که باید با جنگ‌افروزی رژیم مخالفت می‌شد و «نه به جنگ» گفته می‌شد، امپریالیسم‌ستیزی و اسرائیل‌ستیزی در اولویت بود. زمانی که باید از تحریم سپاه و مقامات رژیم اسلامی استقبال می‌شد، مخالفت با تحریم مد بود. زمانی که باید در برابر جنگ‌افروزی، خونریزی و ویرانی سرداران جنایتکار سپاه در سوریه موضع‌گیری می‌شد، از سلیمانی جلاد قهرمان ملی ساخته شد و درباره اینکه او با داعش می‌جنگد افسانه‌پردازی شد! زمانی که باید شواهد و ارقام جدی گرفته می‌شد، گفتند این‌ها «آمار الکی» است. زمانی که باید از شکل‌گیری شورای همبستگی و منشور مهسا حمایت می‌شد، نیروهای مختلف، از چپ و راست، به جان آن افتادند. زمانی که چپ باید می‌پذیرفت پهلوی در ایران پایگاه دارد، واقعیت را انکار کرد و راست را تحقیر کرد. زمانی که طرفداران پهلوی باید می‌پذیرفتند جامعه ایران متکثر و شامل چپ و فدرالیست و غیرپادشاهی‌خواه است، توهم پایگاه ۸۰ درصدی ایجاد شد؛ تصور کردند به‌تنهایی می‌توانند جامعه جهانی را با خود همراه کنند و به همین دلیل نیز جدی گرفته نشدند. زمانی که باید نیرویی متشکل و منسجم از جمهوری‌خواهان شکل داده می‌شد، آنها مشغول درگیری با جریان پهلوی شدند. زمانی که باید پایگاه ده درصدی طرفداران رادیکال حکومت جدی گرفته می‌شد، گفتند خامنه‌ای فقط ۱۸۰ هزار نفر طرفدار دارد و حذف او کار رژیم را تمام می‌کند. واقعیت این است که همه راه‌ها رفته شد و بسیاری از واقعیت‌ها عیان شد، اما همه با تأخیر و دیرهنگام. به همین دلیل، از هیچ‌یک نتیجه گرفته نشد و به وضعیت امروز رسیدیم. اگر امروز در میانه جنگی هستیم که اساساً اراده فردی و حتی جمعی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در آن نداشته، باز هم به‌جای یافتن راه درست امروز، به دنبال رفتن راه‌هایی هستیم که زمانشان گذشته است یا از واقعیت به‌دور است. تا زمانی که واقعیت‌ها را نپذیریم و به‌جای آن با رؤیاپردازی درباره «آزمودن راه‌ها» تصمیم بگیریم، هیچ راهی ما را به رهایی نمی‌رساند؛ نه به این دلیل که راهی را نرفته‌ایم، بلکه به این دلیل که هیچ راهی را در زمان درست خود نرفته‌ایم. راهی که نابهنگام پیموده شود، بیراهه است. حالا نیز به‌جای آنکه بر سر دوگانه «نه به جنگ» و «آری به مداخله نظامی» درگیر شویم، می‌توانیم بر سر این توافق کنیم که در این جنگ، کدام اهداف مشروع و کدام اهداف نامشروع‌اند تا شاید حداقل صدای واحدی در محکوم کردن «نابودی ایران» و حمایت از «نابودی رژیم سرکوب» از جامعه شنیده شود. اما ترجیح ما همچنان درگیری بر سر دوگانه‌هایی است که اساساً بلاموضوع‌اند؛ یعنی گام نهادن در بیراهه‌ای دیگر!

الان، پس از شکست "ریزش‌یافته‌های سپاه"، به حمله به احزاب کرد رسیده‌اند و مدعی‌اند که این احزاب سلاح دریافت کرده‌اند اما آن را در اختیار معترضان نگذاشته‌اند تا بجنگند، آمار کشته‌ها بالا برود و جنگ داخلی آغاز شود! واقعا این گروه چگونه فکر می‌کنند؟ احزاب کرد در جریان این اعتراضات هیچ سلاحی دریافت نکردند؛ اما حتی اگر هم دریافت می‌کردند، قرار بود این سلاح‌ها به چه کسی در تهران تحویل داده شود تا بجنگد؟ یک ارتش خیالی؟ یا جوانان معترضی که ابتدا باید حتی نحوه استفاده از سلاح را یاد بگیرند؟ واقعا با گروهی از افراد عجیب و غریب طرف هستیم. #IranWar‌

در یک جهان موازی: اپوزیسیون آنقدرمحترم، فراگیر و متمرکز روی منافع مردم بود که میتوانست همین امروز از آمریکا تقاضای فرصت کند،‌ با فشار منطقی افکار عمومی و هماهنگی با فعالین داخل - حتی عناصر درون حکومت که ذره‌ای نگران عواقب جنگ هستند- یک راه جایگزین ارايه دهد و نمایندگانی واقعی از مردم را برای نهایی کردن صلح و واگذاری قدرت به دوطرف پیشنهاد بدهند. در جهان موازی اپوزیسیون الان باید در حال گفتگو با حکومت و کشورهای خارجی میبود نه ناتوان از پذیرش واقعیت تکثر! در جهان واقعی اما برای بازیگران «قدرت» مهم تر از «ایران» است و «گفتگو» را آنقدر یاد نگرفتیم تا دیر شد.

نفوذ گسترده سپاه در بخشی از اپوزیسیون، با هدف جلوگیری از شکل‌گیری یک جبهه متکثر و متحد علیه رژیم، برای اسرائیل آشکار بود؛ اسرائیلی که خود تا بیت رهبر نظام نیز نفوذ کرده بود. با این آگاهی، اسرائیل بر سفره‌ای نشست که سپاه آن را آماده کرده بود و از آن به نفع خود بهره برد. نتیجه این شد که حتی پرچم اسرائیل نیز به‌نوعی در زمره مقدسات ملی قرار گرفت. این را می‌توان یک استراتژی موفق از سوی اسرائیل دانست؛ هم‌راستا با برنامه سپاه در برجسته‌سازی یک جریان خاص در اپوزیسیون. اکنون اما نشانه‌هایی از عقب‌نشینی سپاه از این پروژه و فاصله‌گیری از همان جریان قابل مشاهده است. وظیفه دولت اسرائیل دفاع از منافع مردم و کشورش است و در همین چارچوب سیاست‌گذاری می‌کند. #IranWar‌

جمهوری اسلامی در جمعهٔ خونین زاهدان، ۱۲۰ انسان بیگناه رو در مسجد به گلوله بست وکشت و بیش از ۳۰۰ نفر رو هم زخمی کرد، وبعد مدعی شد که آن‌ها «تجزیه‌طلب» بوده‌اند. وحالا گروهی در خیابانهای اروپا هم با همین برچسب«تجزیه‌طلبی»، مشابه جمهوری اسلامی، به هر کسی که مخالف تفکرشان هست؛ حمله می‌کنند. من میخواستم بدونم تفاوت این افراد با جمهوری اسلامی چیه واقعا؟

@Fahimehkhezr @negin_behkam 👌👌👌

تا دیروز ما را که می‌گفتیم «جمهوری اسلامی و ایران دو تا هستند؛ نه یکی» و «ویرانی ایران راه نجاتش نیست» متهم کردند که شما اصلا خودِ جمهوری اسلامی هستید! پرچم اسرائیل به خودشان پیچیدند و در خیابان‌های واشینگتن دی سی از «بی‌بی گُل» تشکر کردند و به هر کس که مثل خودشان فکر نمی‌کرد گفتند «ملا، چپی، مجاهد»! به ائتلاف کُرد انگ تجزیه‌طلبی و به کنگره‌ی آزادی ایران برچسب جمهوری اسلامی چسباندند، «زن، زندگی، آزادی» را نفی و برای حذف آن تلاش کردند. تئوریسین‌های خطرناکِ «دفترچه‌ی اضطرار» کشته شدنِ غیرنظامیان را نادیده گرفتند، نشانیِ زیرساخت‌ها و تأسیسات ایران را به اسرائیل دادند و گفتند بزن تا مردم بی‌سامان‌تر و کلافه‌تر شوند و ما به آرزوهای ناکجاآبادی خود، نزدیک‌تر! آقای پهلوی در حالی که برای کشته شدنِ «هموطنان عزیزم» تسلیتی نگفت؛ مبادا که «ناامیدی تولید شود» با این خیال خام که دولت آمریکا قرار است ایران را تحویل او بدهد؛ برای کشته شدن سربازان آمریکایی تسلیت نوشت! اسم حملات را گذاشتند «اقدام نظامی بشردوستانه در حمایت از مردم ایران» و هیچ خجالت نکشیدند. به هر کس که پرسید «آیا همه‌ی راه‌ها را رفته‌ایم؟ آیا این تنها راه است؟ آیا راه سومی نیست؟» زامبی‌وار حمله کردند. با این همه اگر امروز، نه از روی فرصت‌طلبی و هنگامه‌سنجیِ دوباره، که از روی فکر و بازاندیشی و مشاهده و فروتنی است که دارند کم کم حرف و عملِ نابسوده‌ی پیشین خود را نقض می‌کنند، باید از آن استقبال کرد. ما ایرانیان باید همه با هم برای ایران، چاره‌ای بیاندیشیم؛ ما نباید ملتی «بی چاره» باشیم.

این روزها باید با احتیاط بیشتری نوشت چون ما گرچه عاملیت خاصی نداریم ولی بزودی مسوول گفته‌های خود حداقل پیش وجدان خود خواهیم بود حمله به تمام مسوولان رژیم/پادگانها/مراکز سرکوب، آری آری آری حمله به پالایشگاه، نیروگاه، تاسیسات آب و فاضلاب، کارخانجات سیمان، فولاد، آلومینیوم؛ نه نه نه