ned

نزارید این اینترنت عادی شه کره شمالی اینجوری کره شمالی شد.

@Sepehrda آقا....دستت درد نکنه 🖐

آپدیت مهم وقتی شما خواب بودید: مذاکرات شکست خورد. ونس خیلی بدون مقدمه حدود ساعت ۶:۳۰ صبح بوقت پاکستان کنفرانس مطبوعاتی گذاشت، گفت خیلی دیگه لاس میزد ج‌ا، ماهم هرچی سعی کردیم بهشون فرصت بدیم دیدیم اینا خرتر ازین حرفان، لذا توافق مالید، ماهم برمیگردیم که ایشالا صبونه رو واشنگتن باشیم.

@bysamvardani @AmirGiti آقا فارسی بلدی.... ؟میگه خود ونس رفته صحبت کرده و شکست خورده، این بنده خدا این وسط چیکاره ست، آبدارچی مذاکرات بوده... ؟؟🙄

@AmirGiti شما هنوز در توهم جنگ برای آزادی ایرانیان به سر میبری دوست عزیز، همون انبار های موشک هم نبود و الان شاه چمدان به دست ایران هم سر کار بود، اسرائیل همین نقشه را با بهانه ای دیگر پیش میبرد!

جی‌دی ونس جزو کسانی بود که با این جنگ موافق نبود. ترامپ هم او را فرستاد و گفت خودت برو با باقی‌مانده جمهوری اسلامی صحبت کن، اگر می‌شود توافق کن جی‌دی ونس رفت، خودش در مذاکرات حضور پیدا کرد، مستقیم حرف زد و از نزدیک دید با چه طرفی روبه‌روست و در نهایت خودش خبر عدم توافق را اعلام کرد. یادتان باشد جنگ‌طلب آن کسی است که تمام سرمایه ایران و ایرانی را کرده موشک و تونل زیرزمینی

یک درخواست عاجزانه از من کوچکترین در داخل ایران: وضعیت دسترسی ما به نت فاجعه است، حقیقتش شرایط اقتصادیمون حتی بدتر از اینترنت، طوری که رسما همگی به مگابایت شمردن افتادیم. اگه لطف کنید و توییت‌های عکس‌دار نگذارید ممنون میشیم، شاید ۱ روز بیشتر امکان تنفس لحظه‌ای داشته باشیم اینجا.

@SaberBostani @hafezeh_tarikhi @Immortalless ایا این اکانت نوکر پدرتان است؟ یا بدهکار خودتان

@hafezeh_tarikhi @Immortalless همینکه هیچ محتوای اختصاصی درباره جنایتکاری مثل قالیباف کار نکرده‌اید، مشکوک است و جای پرسش دارد!؟ واقعا چرا درباره کسی که از جنایت کوی دانشگاه ۷۸ تاکنون، اسمش در پرونده‌های جنایت و فساد متعددی آمده، چیزی منتشر نکرده‌اید؟

پاسخ به یک شایعه و ابهام: ۱. هیچ پست یا ویدئویی در رابطه با محمدباقر قالیباف از صفحات ما پاک نشده، چرا که اساسا تاکنون محتوای اختصاصی درباره ایشان منتشر نکرده‌ایم. ۲. تمامی ویدئوهای «حافظه تاریخی» با لوگوی ما شناخته می‌شوند. ممکن است محتوای صفحات دیگر با تولیدات ما اشتباه گرفته شده باشند؛ از این رو برای تایید اصالت لطفا به لوگو، تاریخ مندرج و همچنین آدرس صفحات در انتهای ویدئوها توجه کنید. ۳. با توجه به تحولات اخیر، انتشار محتواهای مرتبط با این موضوع را به‌تدریج آغاز خواهیم کرد.

@ANITABAKT دویس ملیون ی ماه داره میگیره... ماشالله چ بازاری راه انداختن

حمایت از نظام بهانه است!صیغه ی یک ماهه،نشانه است:)) بعد ما میگیم اینا صیغه ای و صیغه زاده هستند،بهشون بر میخوره...!!

@realBhnam آقا... خودش نمیخواد، تا کی باید ب طور هلش داد

من هنوز طرفدار رضا پهلوی هستم و اون آدم رو بهترین گزینه برای مردم ایران میدونم. امیدوارم خودش هم بازنگری در شیوه مبارزه اش بکنه. این دو تا به ذهن من میرسه: ۱: اون دو تا گوساله میانمایه رو از خودش دور کنه. ۲: اکیدا از بلوف زدن بپرهیزنه و سعی کنه صرفا نقش رهبر تئوریک رو داشته باشه نه رهبر میدانی.

@Farid777518965 ممنون فرید عزیز 🫶

@Nedoooo00 واویشکای شمالی جغور بغور زنجانی از غذاهای اقوام هستن که بعد از اشپزی ایرانی به اشپزی اقوام ایرانی میرسیم.

به عنوان حسن ختام در باب پخت مرغ ایرانی به نظرم این بحث روبا اکبر جوجه اگر تمام کنیم بهتر هست اگر نظری چیزی دارید بفرمایید تاوارد بحث خورش(خورشت) راهای ایرانی بشیم. اشپزی ایرانی خیلی گسترده هست من سعی دارم غذایی که محبوبیت بالایی داره و نکته هایی رو عرض کنم که شاید به دردخور باشه

@Farid777518965 آقا... اش ها پس چی؟؟

دوستانی که پبش‌بینی حامد و قبول دارید:

در سیر پروژه‌ی پیشین: مقاله‌ای با عنوان «مدرنیته‌ی خودتحقیرگر ایران: به سوی استعمارزدایی از خودانتقادی جمعی» نوشته‌ی مصطفی عابدینی‌فرد و منتشرشده در سال ۲۰۲۱ است. موضوع اصلی آن بررسی وجهی کمتر دیده‌شده از مدرنیته‌ی ایرانی است: سویه‌ی شرم‌زده، تحقیرشده و خودخوارشمار آن. عابدینی‌فرد استدلال می‌کند که بسیاری از روشنفکران ایرانی در قرن نوزدهم فقط اروپا را تحسین نمی‌کردند و فقط به‌طور خنثی و اصلاح‌طلبانه از ایران انتقاد نمی‌کردند، بلکه اغلب این کار را در قالب گفتمانی انجام می‌دادند که سرشار از شرم، تمسخر و خودنظارتی بود؛ گفتمانی که زیر تأثیر نگاه خیالی اروپایی و ترس از این شکل گرفته بود که مبادا اروپاییان به ایران و ایرانیان بخندند. استدلال اصلی مقاله این است که خودانتقادی مدرن در ایران اغلب در قالب چیزی شکل گرفت که نویسنده آن را «مدرنیته‌ی خودتحقیرگر» می‌نامد. منظور او گفتمانی است که در آن برخی متفکران ایرانی جامعه‌ی خود را در مقایسه با اروپا عقب‌مانده، ویران، مضحک و شرم‌آور تصویر می‌کردند، با این امید که این نمایش دردناک از ضعف، کشور را به سوی اصلاح سوق دهد. عابدینی‌فرد تأکید می‌کند که این الگوی عاطفی و بلاغی برای فهم مدرنیته‌ی ایرانی بسیار مهم است، زیرا نشان می‌دهد که نوسازی فقط از دل غرور ملی، میل به پیشرفت یا وطن‌دوستی برنخاست، بلکه از احساساتی چون حقارت، خجالت، شرم و نوعی خودشرق‌شناسی نیز تغذیه می‌کرد؛ یعنی از پذیرش این پیش‌فرض که اروپا معیار اصلی تمدن است. برای بسط این استدلال، مقاله ابتدا این گفتمان را در زمینه‌ی تاریخی شکست‌های نظامی و ضعف سیاسی ایران در قرن نوزدهم، به‌ویژه در رویارویی با اروپا، قرار می‌دهد. این شکست‌ها، از جمله قراردادهای تحقیرآمیز پس از جنگ‌های ایران و روس، در میان بسیاری از نخبگان ایرانی حس عمیقی از حقارت جمعی پدید آورد. نویسنده نشان می‌دهد که این وضعیت چارچوبی عاطفی به وجود آورد که در آن اروپا به صورت ناظر برتر و ایران به صورت موضوع شرمسار نگاه آن تصور می‌شد. در چنین چارچوبی، خودانتقادی به شکلی از انضباط بدل شد: ایرانیان باید خود را اصلاح می‌کردند، چون گویی دائماً زیر نگاه و داوری و تمسخر دیگران بودند. مقاله سپس این ایده را به حوزه‌های مختلف زندگی اجتماعی گسترش می‌دهد. یکی از نمونه‌های مهم، مسئله‌ی جنسیت و اخلاق جنسی است. عابدینی‌فرد با تکیه بر پژوهش‌های پیشین یادآور می‌شود که اضطراب ایرانیان از قضاوت اروپاییان درباره‌ی برخی رسوم جنسی در ایران، بخشی از خودآگاهی اصلاح‌طلبانه‌ی قرن نوزدهم شد. اما مسئله فقط این حوزه نیست. نکته‌ی اصلی آن است که تا اواخر دوره‌ی قاجار، بسیاری از روشنفکران جامعه را چنان تصور می‌کردند که گویی دائماً در برابر چشم بیگانگان قرار دارد. به این ترتیب، نوعی عادت به خودنظارت و خوداصلاحی شکل گرفت که در آن شرم و تمسخر به ابزارهای اصلاح اجتماعی تبدیل شدند. عابدینی‌فرد همچنین نشان می‌دهد که این گفتمان فقط در سطح اندیشه‌ی انتزاعی باقی نماند، و در ادبیات و مطبوعات نیز حضور پررنگ داشت. او به نمونه‌هایی از سفرنامه‌ها، نثرهای اصلاح‌طلبانه و نشریات اشاره می‌کند که در آنها ایران با اروپایی متمدن، منظم و پیشرفته مقایسه می‌شود. در این متون، ایران اغلب به صورت جامعه‌ای بدبخت، خرافی، بی‌سامان و فرو‌افتاده ترسیم می‌شود، در حالی که اروپا چهره‌ی جامعه‌ای منضبط و پیشرفته را به خود می‌گیرد. این مقایسه‌ها قرار بود جامعه را بیدار کنند و به تغییر وادارند، اما این کار را از راه آموختن نوعی نگاه تحقیرآمیز به خود انجام می‌دادند. از همین رو، تمسخر به یکی از سازوکارهای مرکزی ایدئولوژیک مدرنیزاسیون تبدیل شد. بخش مهمی از مقاله به سه چهره‌ی پیشامشروطه اختصاص دارد: میرزا فتحعلی آخوندزاده، میرزا ملکم‌خان و میرزا آقا تبریزی. عابدینی‌فرد این سه تن را برمی‌گزیند، چون آنها نه فقط در شکل‌گیری اندیشه‌ی مدرن ایرانی، بلکه در پیدایش نقد ادبی و کمدی مدرن فارسی نیز نقش داشتند. او استدلال می‌کند که نوشته‌های این افراد، به‌ویژه وجه طنزآمیز و انتقادی آثارشان، عمیقاً تحت تأثیر منطق مدرنیته‌ی خودتحقیرگر بوده است. این آثار فساد، خرافه، ناکارآمدی دیوانی، ریا و عقب‌ماندگی را هدف می‌گرفتند، اما اغلب این کار را از منظری انجام می‌دادند که در آن ایران در برابر اروپای پیشرفته، موضعی فرودست داشت. به بیان دیگر، طنز به یکی از مهم‌ترین ابزارهایی بدل شد که این شیوه‌ی تحقیرآمیز خودانتقادی جمعی را بیان و تثبیت می‌کرد.

او همچنین با تأکید بر نقش تحقیر امپراتوری و مداخله‌ی خارجی، به شکل‌گیری تاریخی ناسیونالیسم ایرانی عمق می‌بخشد. عهدنامه‌های گلستان و ترکمانچای، از دست‌رفتن سرزمین‌های قفقاز، و سپس فشارهای روسیه، بریتانیا و آمریکا، (نوشتن این متن در ۳۰ مارچ، وقتی ایران زیر بمباران آمریکا، نیرومندترین ارتش تاریخ کره‌ی زمین، و اسرائیل است، حس عجیبی دارد) همگی در کتاب به‌مثابه بخشی از زمینه‌ی عاطفی و سیاسی‌ای طرح می‌شوند که ناسیونالیسم مدرن ایرانی در آن شکل گرفت. در این خوانش، ناسیونالیسم ایرانی غروری انتزاعی نیست، و با زخم، حافظه و میل به مقاومت در برابر فرودستی نیز گره خورده است. همین نکته کتاب را برای هر کسی که بخواهد به تاریخ عاطفی دولت‌بودگی ایرانی فکر کند، به‌ویژه سودمند می‌سازد. ادیب‌مقدم در جاهایی صریحاً از فروید مدد می‌گیرد، به‌ویژه آن‌جا که از نارسیسیزم، خصومت با بیگانه و پاداش‌های عاطفی تعلق به گروه سخن می‌گوید. او نشان می‌دهد که روان‌ناسیونالیسم چگونه از رهگذر تولید خیال برتری و تعریف دیگری به‌مثابه موجودی فروتر یا تهدیدآمیز عمل می‌کند. این کتاب نامی می‌گذارد بر چیزی بسیار واقعی: این‌که «ایران» فقط یک تاریخ، یک سرزمین یا یک رژیم نیست، بلکه صورتی عاطفی از بودن نیز هست. نشان می‌دهد دولت چگونه می‌کوشد از راه روایت‌های شکوه، تداوم، تقدس و تعلق، به درون ذهن راه پیدا کند. اما برای من، این کتاب هم‌زمان پرسش دیگری را هم باز می‌گذارد؛ پرسشی که روانکاوی می‌تواند با دقتی بیشتر مطرح کند: چرا سوژه‌ها با چنین شدتی به این روایت‌ها می‌چسبند؟ از آن‌ها چه لذتی می‌برند؟ و چه تعارض‌های ژرف‌تری از جنس فقدان، پرخاشگری، شرم، نارسیسیزم و وابستگی در دل این دلبستگی‌ها سازمان می‌یابد؟ نهایتاً می‌توان گفت این کتاب برای هر کسی که بخواهد ایران را نه یک ذات ثابت، بلکه میدان کشاکش روانی و سیاسی ببیند، بسیار سودمند است. @Adib_Moghaddam

یادم می‌آید برادرم از نوجوانی، اگر حتی دو جفت کفش داشت، یکی را به کسی که نیاز داشت می‌بخشید و آن‌که کهنه‌تر بود را برای خودش نگه می‌داشت. نمی‌خواهم جانش از ما دریغ شود. صدای وحید بنی عامریان و ابوالحسن منتظر باشید. قلب آنها برای یک ایران میتپد. #SAVE_VAHID #SAVE_ABOLHASSAN

هیچ‌وقت یادم نمی‌رود؛ با یک مأمور اطلاعات سپاه که یکی از آشنایان را بازداشت کرده بود، با واسطه و پرداخت پول توانستم صحبت کنم. پس از کمی صحبت و باز شدن فضا، گفتم این ظلمی که می‌کنید عادلانه نیست. جوابش را هنوز فراموش نکرده‌ام: «پیروزی مال کسی است که آن را به هر قیمتی بخواهد. ما ۵۷ از خانه بیرون می‌آمدیم، مردن هم مسئله نبود. زیرساخت، آتش زدن سینما و کاخ، هزینه، هیچ‌کدام مسئله نبود. ما پیروزی را به هر قیمتی می‌خواستیم… و پیروز شدیم. اما شما هنوز حساب می‌کنید؛ این نشود، آن نشود…» مامانتون خونه نگران نشه، برق خونه و سیم کارتم یا تحصیلم چی میشه؟ آن جمله در ذهنم ماند: پیروزی، مال کسی است که حاضر است هزینه‌اش را بپردازد. و شما عرضه پرداخت هزینه به هر قیمتی را ندارید امروز خط‌کشی‌ها دارد مشخص می‌کند چه کسی واقعاً پیروزی را می‌خواهد. امید که هرکس شایسته‌اش است، به آن برسد.

من مادرِ وحیدم… عکسش را در دست گرفته‌ام و فقط یک جمله نوشته‌ام: #نه_به_اعدام اما پشت این ۳ کلمه، هزار حرف، هزار آرزو و هزار زندگی نهفته است وحید من، ۳۳ساله، نخبهٔ دانشگاه خواجه نصیر... آیا سهمش از این همه تلاش طناب دار است؟ در همین هفته، چهار نفر از دوستانش را اعدام کردند. از آن روز، هر بار که تلفن زنگ می‌خورد، قلب من فرو می‌ریزد… آیا نوبت وحید است؟ امروز چشم من به قلم‌ها و قدم‌های شماست… به صدای شما… به تلاشی که شاید جانِ وحیدم را نجات دهد. اعدام نکنید… #وحید_بنی_عامریان #ابوالحسن_منتظر #Save_Vahid #Save_Abolhassan #Vahid_BaniAmrian #Abolhassan_Montazer @UNHumanRights @volker_turk

@aminhgn خیلی عجیبه ک افراد متفاوت نظرات متفاوتی داشته باشن؟؟

بی بُته که نیستیم، پفیوزها، تمام خانواد‌مون اون‌جاست. با شرف حداقل دروغ بگید. ایرانی که تو از اون حرف می‌زنی با ایرانی که ما از خانواده‌مان می‌شنویم زمین تا آسمان فرق دارد. در همان ثانیه‌هایی که به زور و بدبختی و صد تا تماس ناموفق می‌توانیم با خانوادمون حرف بزنیم، به لطف رئیس‌های شما، تمام دغدغه‌شان رفتن آخوند به هر نحوی است. میگن «نکنه جنگ تمام بشه و آخوند بمونه.جنگ را میشه به هر صورتی تحمل کرد تا وقتی بدونیم جمهوری اسلامی تهش میره.»

@Sohrab2l رویت همچین توییت هایی از قبل هشدار داده شده بود... سو برو درت رو بذار

گزارش از کانادا: جامعه ایرانیان کانادا به شدت نگران است، مردم بخاطر این تشتّت ایجاد شده آشفته اند، تقریبا هیچ جمع و مهمانی و دورهمی دوستانه نیست که منجر به بحث و جدل و کدورت نشود. بیزنس ها تحت تاثیر جو ایجاد شده برچسب خورده یا در معرض آسیب شدید هستند، طبقه تحصیل کرده و بخش روشنفکر ایرانیان کانادا با تفکر ها و گرایش های سیاسی مختلف از تند روی و رفتارهای زشت و اوباشگری عده ای ناراحتند و آنها را باعث آسیب به شخصیت ایرانیان کانادا میدانند. ترس و استرس وجود برخی افراد جوگیر را فراگرفته و عکس ها و استوری ها و پست ها و کامنت های خود را پاک می‌کنند.عده ی زیادی احساس می‌کنند توسط سلطنت طلب ها گول خورده اند و بازی داده شده اند و حالا تبعات کیفری و قضایی در تعقیب و آزارشان است ، عده ای متوجه تبعات منفی جنگ بر زندگی اینجا و مهاجرتشان شده اند و اکثریت با دیدن عکس های تخریب منازل مسکونی و کشته شده ها و مشکلات هموطنانشان عذاب وجدان سختی دارند و این عذاب وجدان روحیه شان را نابود کرده. از طرفی با فروکش احساسات و هیجانات این سوال ذهنشان را رها نمیکند ؛ «جمهوری اسلامی ایران با جنگ نخواهد رفت ، حالا تکلیف ما که روی رفتنش قمار کردیم چه می‌شود ؟! #IranWar‌

یه دیوار نوشته سوری بود نوشته بود «از خدا برایت روزی را آرزو میکنم که مرگ را تمنا کنی، اما مرگ سراغت نیاید» همین برای تمام قحبگانی که این ۳۴ روز اینترنت رو روی ۹۰ میلیون آدم قطع کردن آرزو میکنم.

این بچه ۱۸ساله رو امروز صبح اعدام کردند، هرگز، هرگز و هرگز، با ما از پایان چنگ نگید! این جنگ بین ما و اونا با یا بدون امریکا و اسراییل، حتی اگر یکی از ما زنده بمونه تا نابودی اینا رو ببینه، پایان نخواهد یافت. #امیرحسین_حاتمی