Negin

تا حالا روی پشت بوم بیمارستان به پایین نگاه کردید و با خودتون بگید اگه بپرم، این شیفت همین الان تموم میشه؟

خیلی ادمو ناامید می‌کنید بخدا. بمیرید.

[تماشای از دست رفتن spark و ذوق و شوق از آدم مورد علاقه‌ات (خودم)]

سال جدید، همان بدبخت‌ فلک‌زده خانه‌خراب.

چه یأس بی‌نهایتی؛

هی می‌رم ویدیوی -الله اکبر -کیرخر مادرجنده رو می‌بینم لبخند می‌زنم.

Those eyes …

بچه‌ها من ارشد ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران دارم و الان ده‌ساله آیلتس و زبان عمومی درس می‌دم اگه نیاز به معلم زبان داشتین بهم دایرکت بدید مرسی

هیچ محتوایی نمی‌تونه عمق و ابعاد این درد رو ادا کنه، هر چه می‌گذره بیشتر دارم مستأصل و دیوونه می‌شم. به اندازه یه استادیوم کشته دادیم چطور هنوز می‌تونیم روی دو پامون بلند بشیم و روزای کثافت رو شب کنیم؟

بعد دیدن عکسای طاها هوشیار دست و دلم به نفس کشیدن نمی‌ره دیگه، نفسه میاد بالا گیر می‌کنه.

«می‌نویسی که جنگ لهت کرده، که دلت می‌خواهد بمیری. نامه‌ات را می‌خوانم و درکت می‌کنم. ما هرگز پیش از این، چنین یکپارچه به دست نابودی سپرده نشده بودیم.» - از میان نامه‌ی آلبر کامو به یک دوست. #ازبه

سی روز و سی سال از یک ماه پیش گذشت.

فیلم جدیدی که وحید انلاین گذاشته که مغز جوون مردم از جمجمه درومده رو دیدم بدو بیا از دموکراسی و کمبود هنر و ادبیات اعتراضی و سانتیمانتالیسم در جریانات اخیر بگو خوارکسده.

فکر کنم به زودی بمیرم. نمی‌شه انقدر بد باشه همه چی.

ما ادامه دادن رو بدهکاریم.

این خون نیست، امضای ابدیِ یک ملت است. پاینده ایران

هوا کیریه آفتاب زشته و برام مهم نیست که گلدونم داره خشک میشه. نمیتونم زندگی رو تو چیزای کوچیک پیدا کنم دیگه. حتی زندگی رو تو آدمای زنده هم نمیبینم.

بابام گفت چه خبر؟ من درحالی که حتی کف آسوشیتدپرس و رویترز رو نون کشیده بودم گفتم نمیدونم. چون آدم نمیدونه

بچه‌ها! هر وقت احساس انزوا و تنهایی کردید، در هر کجای جهان که هستید، به یاد‌ بیاورید که ما یک آرزوی خیلی بزرگ و مشترک داریم و هر بلایی هم که در زندگی به سر‌مان بی‌آید و هر رنجی که طاقت‌فرسا شود، آن آرزو، آنقدر باشکوه است که می‌ارزد ما را سرپا نگه دارد