دو سال پیش یه چیزی تو بازار دیدم خیلی خوشم اومد ولی حسابم طوری نبود که این هزینه رو بدم. پارسال شدیدا مد شده بود. پول تو حسابم هم عالی بود ولی دیگه نمیخواستمش. ذوقم که کور بشه، دیگه نمیخوام.
یه پسر مضحک تو دانشگاه بود، وقتی مانتو گرون میپوشیدم به من زنگ میزد. چشمش همیشه دنبال دخترای پولدار بود. آدم خیلی بدی بود. ازش خبر ندارم. کاش فوت کرده باشه.
همیشه میگم آدم باید حرف دو طرف رو بشنوه بعد قضاوت کنه و این طرز فکر باعث شده هم شبکه خبر ببینم هم اینترنشنال و سهم من از این قضاوت فقط استرسه و فشار روحی. کاش دنیا آروم بشه. پای برهنه برم لب ساحل راه برم...
