ณุ

ดวงตาหนักอึ้ง พร่าเลือน ล่องลอย พยายามโฟกัสแต่เหมือนถูกแรงดึงจากความง่วงฉุดให้จมหาย เสียงรอบข้างเหมือนถูกกรองให้เบาลง แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบา แยกไม่ออกว่าเกิดขึ้นจริงหรือเพียงความฝัน เผลอยิ้มนิดๆ ในใจ ปล่อยให้ความอบอุ่นนั้นห่อหุ้มแล้วหลับไปอีกครั้ง หากเป็นจริงก็คงดี

รอยยิ้มบางของอีกฝ่าย ทำดวงตาเขาวูบไหว น้อยครั้งที่จะได้เห็นคนยิ้มยากอย่างภาณุแสดงสีหน้าแบบนั้น… เขาเห็นตัวเองสะท้อนลูกแก้วสีอ่อน จึงเบือนหลบก่อนตอบคำถาม “ครับ ผมชอบ” “ก็เลยเป็นเหตุผลที่อยากให้ณุรู้” มือคลายกระดุมสูทตัวสั้น ดึงขยับปกสีเข้ม เนื้อผ้าสีแดงเข้มตรงอกซ้ายเด่นชัด มันถูกทาบทับไปด้วยเครื่องประดับสีทองคุ้นตา “รู้คำตอบที่ขอเอาไว้” การจองตัวเต้นรำของคุณ “ผมตกลงครับ”