OPTIMUS_PRIME

“เจ้าลองดูได้นะ” “มาๆ เดี๋ยวข้าพ่นสีให้”

“หึๆ มาตนแรกเลยนะบี เอาสิ” เขาวางลูกอมเอนเนอร์จอร์นจำนวนหนึ่งลงบนมือของอีกฝ่ายพร้อมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“แฮปปี้ฮาโลวีนนะพวกเด็กน้อย” “อยากได้ลูกอมกันรึเปล่าละ”

科学者時代すかふぁすた、社員食堂(社員食堂!?)で翼持ち専用の大きなテーブルに資料広げて堂々と陣取ってる新人スタちゃんにこれまた堂々と近付く同期のスカファさんの妄想話描きたい…

“ดาราคู่จันทรา ประดับสกาวบนฟ้ากว้าง” “ก็พอได้นะเรา ฮะๆๆ”

“กระต่ายเหรอ? ฮะๆ อะไรละนั่น”

혹시 공주님이에요?

" หาคอนเทนต์เล่นหลังจากกลับมาจากหลุมครับ✨ " #จะแลกของกับคนที่มารีทวิต

“วันนี้ก็ มาพยายามไปอีกวันนึงกันเถอะนะ”

“อะไรละเนี่ย เมกกะทรอนแต่ละตน” มองข้อความที่ปรากฎต่างๆแล้วหัวเราะออกมาทันที

“อ้ะ ฮะๆ นี่ เดี๋ยวเถอะเมกกะทรอน” เขาหัวเราะขึ้นมาพลางยกมือขึ้นตีอีกฝ่ายเบาๆ

“ข้ายังไม่อยากจากกับเจ้าหรอกนะ” “เราจะอยู่ด้วยกันไม่ใช่รึ เพราะฉะนั้น หากมีเรื่องละก็ ข้าจะเป็นคนปรามเจ้าเอง”

“หืม? ฮะๆ เรื่องนั้นเองเหรอ” “ข้าไม่โกรธหรอกน่าเมกกะทรอน” เขาหัวเราะออกมาพลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ “ข้ารู้นิสัยเจ้าดี แค่เจ้าไม่ได้พาลไปหาคนอื่นก็ดีแล้ว” “ไม่งั้นเด็กๆจะตกใจเอา”

“ใจเย็นก่อน เมกกะทรอน นะ”

อากาศยามค่ำคืนนี้นับว่าเย็นไม่น้อย เขาหันมองยังเมคสีเทาข้างๆที่ยังคงรีชาร์จ ก่อนจะพลิกตัวแล้วสวมกอดเอาไว้

“เหนื่อยจังเลยนะ” ว่าแล้วจึงใช้กำปั้นทุบๆไหล่ตัวเองเบาๆคล้ายข้อต่อที่ติดขัด “ท่าทางจะแก่แล้วจริงๆ ฮะๆ”

あすすた、脱獄囚と元科学者という組み合わせだけでご飯がすすむ

“อาา..สงสัยต้องเชคสภาพจริงจัง เหมือนข้อต่อจะติดขัดเลยแฮะ”