‌ ‌ 변‌ ‌.‌

FUCK ISLAMIC REPUBLIC FUCK IRGC FUCK HAMAS FUCK PALESTINE FUCK PAKISTAN FUCK UK FUCK FRANCE

Cheap fuel isn’t cheap, It’s Iranian blood in your tank. Go on, enjoy your freedom.

این آقا از آن تیپ موجوداتی‌ست که اگر دو دقیقه کنار درِ یک ساختمان فدرال بایستد، برمی‌گردد و می‌گوید با رئیس FBI قهوه خوردم، پول قهوه را هم خودش داد، بعدش هم یک دست بیلیارد زدیم و درباره آینده جهان به جمع‌بندی رسیدیم. اگر یک عکس از فاصله پنجاه متری با یک مقام آمریکایی بگیرد، فردا چنان روایت می‌کند که انگار در اتاق بحران کاخ سفید، نقشه خاورمیانه را خودش روی میز پهن کرده است. مشکل فقط دروغ‌گویی نیست؛ مشکل توهم اهمیت است. یک عمر با عکس یادگاری، لاف سیاسی، و خاطرات خودنوشته‌ی هالیوودی برای خودش رزومه ساخته، بعد حالا رسیده به جایی که شکست‌ها و بن‌بست‌های خودش را می‌خواهد بیندازد گردن رضا پهلوی. این دیگر آخر مضحکه است: کسی که تمام هنر سیاسی‌اش در حد «شنیدم، دیدم، عکس گرفتم، قهوه خوردم، فلانی من را می‌شناسد» مانده، حالا نشسته برای تحولات ژئوپلیتیک نسخه می‌پیچد و از «مسبب اصلی» حرف می‌زند. برادر من، تو اگر این‌همه راه به جایی داشتی، حاصلش تا امروز باید چیزی بیشتر از خاطره‌بافی، خودبزرگ‌بینی و دلالی لفظی می‌بود. سیاست، بیلیارد با رئیس FBI نیست. سیاست، عکس قاب‌کردنی کنار رئیس‌جمهور نیست. سیاست، قهوه مفت و لاف مفت‌تر هم نیست. سیاست یعنی اثر واقعی. یعنی وزن سیاسی. یعنی توان جمع‌کردن نیرو. یعنی قدرت اثرگذاری در میدان. چیزی که از این جناب، جز صدا و ادا و اغراق، کمتر دیده‌ایم. این جماعت تا وقتی دوربین روشن است، خودشان را در حد مشاور امنیت ملی می‌بینند؛ اما همین که نوبت کارنامه می‌رسد، می‌مانی با یک مشت ادعا که حتی بار طنز هم به زحمت می‌کشد. خلاصه: از قهوه‌خوری با رئیس FBI تا بیلیارد با پومپئو و عکس یادگاری با پرزیدنت، همه را گفتی؛ فقط نگفتی دقیقاً برای ایران چه غلط مؤثری کردی جز تولید دود، توهم، و دروغ