Önder İnce

Numan Kurtulmuş: “Büyük Ortadoğu Projesi’nin ne anlama geldiğini görmeden İsrail’in bu saldırgan hedeflerini anlamak mümkün değildir. Eğer Ortadoğu’da siyaset yapıyorsanız Büyük Ortadoğu Projesi’nin bütün teferruatını da çok iyi anlamak durumundasınız”

Hizmetlerimize hız kesmeden, ara vermeden devam ediyoruz. Şişli Kuştepe Spor Tesisi ve Zemin Altı Otoparkımızı, yarın saat 15.00’da, Genel Başkanımız Sayın Özgür Özel ile birlikte açıyoruz. Tüm İstanbullular davetlimizdir.

LÜTFEN OKUYUN! Bugünkü yayınıma gelen bu yorumu okuyunca çok duygulandım... Bir dönem Yılmaz Özdil ile çalışan bir meslektaşımız anlatıyor: "Türkiye'de gazetecilik her zaman zordu ama asıl üstün konumunda Yılmaz Özdil gibiler varsa zordu! Bugünkü gazeteciler bize göre şanslı: Ne YouTube, X, Twitter gibi imkanların olduğu, internet denen "şey"in Türkiye'de henüz emeklediği dönemde Yılmaz Özdil'in astı konumunda çalışmış ve evet, aynen sizler gibi yine Yılmaz Özdil ve avanesi tarafından kovulmuş bir gazeteci olarak siz gerçekten şanslısınız çünkü sesinizi duyurabileceğiniz mecralar var. Eşim de gazeteci olduğu için onun tanık olduğu bir yaşanmışlığı aktarayım: Kovulan gazeteci olarak o kadar bir başınızasınız ki, sesinizi duyurabileceğiniz bir imkan o kadar yok ki, TEM otoyoluna çıkıp, kendinizi elinizde bir pankartla zincirleyip sessiz ama çığlık çığlığa bağırabilirsiniz ancak! Patronun adamları emniyete şikayet eder, polis gelir, coplayarak karga tulumba sizi kenara sürükler ve siz her gün aynı şeyleri yine tekrarlar yine coplanır, yine kenara sürüklenirsiniz. Oysa elinizdeki pankartta tek bir cümle vardır: "Beni, tazminatımı vermeden kovdular! Tazminatımı istiyorum!" Kaç para bir gazetecinin tazminatı? İş bulana kadar idare etmeye yeter anca, yetmez bile... Bizim neslin gazetecileri bunlara tanık oldu işte. Yani sözün özü, Yılmaz Özdil gibiler hep vardı. Sorun, Yılmaz Özdil'in hiç ama hiç değişmemiş olması. Gazetecilik yaptığım süre içinde iki ayrı gazeteden iki kez işten ayrılma sebebimdir kendisi! Öyle hak hukuk adalet cart curt lafları ettiğine bakmayın, o adam adaletten, haktan filan zerre anlamaz. Ha, en ama en büyük sorun şu ki, yaptığın işe de bakmaz. Yani yaptığın işi kaale almaz. Sen ne iş yapıyorsun bilmez, işini iyi mi yapıyorsun hiiiiiç umursamaz bile. Ben, o sıralar çalıştığım gazetenin dış haberler sayfasını hazırlıyordum. Bütün bir sayfayı hem de! Haberlerimin hiç biri AA'dan veya başka bir yerli ajanstan alınma değildi, o yavaş internetle günde en az 10-12 yabancı gazete ve ajansı tarardım. Fotoğrafları ben bulur seçerdim. Gerisini grafiker arkadaş hallederdi. Vaktim kalırsa veya arada bir sayfaya ilan filan gelir de işim erken biterse eli sıkışık diğer arkadaşlara da yardım ederdim. Sağlık haberinden 3. sayfa haberlerine, magazinden spora kadar hemen her sayfaya emek verirdim. Vee... bir de köşe yazarıydım, iyi mi? Dış gelişmeler üzerine yazardım. Sene kaç? 2002... O gazetelerin hiçbirini internette bulamazsınız. Bizimki mütevazı bir gazeteydi, internete filan yüklemek için uğraşmaya değer bulmazlardı. Hani diyeceğim o ki, ben dahil tüm elemanları atom karınca gibi her işe koşturan bir ekibi bir günde kapının önüne koydu bu herif! Zor bela başka bir gazetede iş bulduk ekip halinde. Sonradan adı Habertürk oldu, o sıralar Yarın gazetesiydi. Sahibi de Ufuk Güldemir'di. Aynı tempo, aynı emek... Star'dan bunları kovmuş Cem Uzan, kalkıp o gazeteye yani bizim tepemize geldiler! Bu kez biz ekip halinde reddettik kendisiyle çalışmayı çünkü tıyneti belli, yine aynı naneyi yiyecek! Biz ayrıldık, bunun böyle kankaları vardır birkaç tane, hepsini bıraktık, çıktık gittik binadan! Bizden sonra 3-4 gün dayandılar, onlar da yürütemedi tabii ekip olmayınca. Ta taaa. O günden beri de tek tabanca takılıp ortalık karıştırır işte kendisi! Seneler geçti hiiiç ama hiç değişmedi. Sayesinde hayatımda neler kayboldu, ne eziyetler çekildi anlatmam mümkün değil. Ailemi ilgilendiren çok özel meseleler de var aralarında; çok özel hayal kırıklıkları, maddi yıkımlar... Küçük bir tüyo sadece: İkinci kez sayesinde bu kez karı-koca işten ayrıldığımızda hamileliğimin 5. ayındaydım!.. Neyse, onlar bana kalsın. Ama bizim hayatımızı altüst eden o yıkımların ta en başında tetiği çeken kişi, bu sözüm ona Atatürkçü zattı. İnsanlar onu yeni yeni öğreniyor daha... Çok geç oldu ama neyse... Hiç öğrenmemelerinden iyidir..."

2 yıl önce, Şişli halkının iradesiyle mazbatamızı aldığımız o gün… Elimizi titreten sorumluluk duygusu, bize güç veren millet desteğiyle birleşti. Bu inançla 11 ay durmadan hizmet ettik. Bu kent için dertlendik. 350 günde 150 projeyi hayata geçirdik. Bugün ne yazık ki tutukluluk sürem, görevde geçirdiğim süreyi aştı. Hatırlatmak isterim: Ben Şişli’de her 10 seçmenden yaklaşık 7’sinin oyunu alarak seçilmiş bir belediye başkanıyım. Bu tutuklama, şahsi bir mesele değildir. Bana oy veren ya da vermeyen tüm yurttaşların anayasal hakkına müdahaledir. Yurttaşa “sen seçsen de seni yöneteni ben belirlerim” diyen anlayış her geçen gün büyüyor. Dün İstanbul, Şişli; bugün Bursa. Milli iradenin üzerindeki gölge genişliyor. Projeler yarım kalıyor. Sokaklarda çocuk sesi azalıyor. Gençlerin umudu, emeklilerin nefesi daralıyor. Adalete olan güven zedeleniyor. Bugün de gücümü milletimizden alıyorum. Elimde bir kâğıt, bir kalem ve yüreğimdeki memleket sevgisiyle sesleniyorum: Bırakın işimizi yapalım! Kaldığımız yerden daha güçlü devam ederiz. Ve şenlikle, türküyle, gençliğimizle geri döneriz. 🌿