Tabnak

یه نفره نمیشه جنگید.

وقتی بچه بودم و از چیزی می‌ترسیدم یا ناراحت بودم؛ می‌رفتم توی کمد گود ته اتاق می‌نشستم و می‌گفتم: لولو! بیا منو بخور. الان دلم می‌خواد بگم: لولو بیا منو بخور!

چون این هر چی باشه، زندگی نیست! این حقیقتی است که همه می‌دونیم و سرش اتفاق نظر داریم.

یا مرگ یا واقعا زندگی کردن!

دوست ندارم هیچی ببینم دوست ندارم هیچی بخونم یه خواب عمیق می‌خواهم که غرقش شم و بعد که بیدار شدم دنیامون عوض شده باشه.

خدا قرار نیست نجاتمون بده. دنیا همیشه پر از جنایت بوده!

حالم از تمام ایدئولوژی‌ها ب ه ه م م ی خ و ر د.

از میان مشت‌های‌ گره‌خورده‌ام، فرو می‌ریزی و برای هر چکه‌ از تو سوگوارم... وطن!

اصلا زامبی‌ها بیان! باز هم قابل‌تحمل‌تره.

عمر ما در صف‌ها طی شد. صف مدرسه، صف جنس کوپنی، صف نان، صف پذیرش، صف آزمایش، صف مردن، صف کانفیگ! حالا انگار زنده‌هامون توی یه صف طولانی ایستادیم و نمی‌دونیم ته صف مرگه یا زندگی... بهشته یا جهنم! ولی باز هم مصمم و امیدوار، پشت‌به‌پشت، آرزومند آزادی منتظریم! که انتظار گاهی مقدسست.

اخبار که می‌بینم، انگار دارند با چاقو خط‌خطی‌ام می‌کنند!

من از آفرینندگان دیکتاتوری بیشتر از خود سیستم دیکتاتوری بیزارم!

هر چی دارید و ندارید، مال ماست!

بیتو دو شقه می‌کنیم بشه دو‌بیتی!

کنار ما باش که محزون به انتظار بهاریم.

اسم جدید کوچه‌ها و میدون‌ها با من!

بچه‌ها مراقب خودتون و همدیگه باشید. زنده بمونید که قراره تازه زندگی واقعیمون شروع شه!

میشه از خشم‌ و کینه های شخصی ما از این سیستم فشل حقیر، هزاران قصه نوشت.

بعدها یه فیلم ساخته می‌شود با مضمون: Sandis khoran VS Berenj pashan

تو قلب تاریخیم همین الانش هم!