Midol.13

สวัสดีจากชั้น 30 โยกแรงจนตอนนั้นคิดว่ายังไงก็ถล่มแน่ ๆ กลัวจนถึงขั้รคิดว่าจะหมอบท่าไหนให้ตึกถล่มแล้วมีโอกาสรอดมากสุด พอได้ยินเสียงเด็กห้องข้าง ๆ ร้องเลยได้สติ วิ่งไปอุ้มน้องและพาแม่ของน้องกับลูกเขาอีก 2 คนพุ่งลงบันไดหนีไฟให้เร็วที่สุด ความตายแม่งใกล้เรามาก 🥲 #แผ่นดินไหว

@KhaosodOnline น่าสงสารความทรงจำที่ไปต่อกับใครก็ไม่ได้ เหมือนทุกอย่างหยุดอยู่ที่เวลาตรงที่ทรมานตรงนั้นทุกครั้งที่เริ่มรักใครใหม่

𝘠𝘰𝘶𝘳 𝘥𝘦𝘢𝘵𝘩 𝘸𝘪𝘭𝘭 𝘤𝘰𝘮𝘦 𝘰𝘯 𝘢𝘯 𝘰𝘳𝘥𝘪𝘯𝘢𝘳𝘺 𝘥𝘢𝘺, 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘪𝘥𝘥𝘭𝘦 𝘰𝘧 𝘶𝘯𝘧𝘪𝘯𝘪𝘴𝘩𝘦𝘥 𝘱𝘭𝘢𝘯𝘴, 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘪𝘯𝘶𝘦 𝘸𝘪𝘵𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘺𝘰𝘶.

ในกฎแรงดึงดูด

มีใครชอบเข้าร้านหนังสือ เพราะชอบกลิ่นหนังสือมั้ย ตอนเด็กๆชอบไปนอนในห้องหนังสือ รู้สึกได้กลิ่นแล้วสบายใจ ชอบดม 555555

ชอบการเข้าร้านหนังสือ ต่อให้ไม่ได้ซื้อเล่มไหนเลย แต่การดั้นด้นเดินด๊อกแด๊กไปจับ ๆ มอง ๆ ก็มีความสุข

A gentle reminder from the book 📖: “ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งเดียวที่อยู่กับคุณตลอดไปในชีวิตนี้ก็คือตัวคุณเอง เพราะฉะนั้นมันจึงสมเหตุสมผลที่สุดแล้วที่คุณควรจะให้ความสำคัญกับตัวเองเป็นอันดับแรก และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับตัวเองนั้นดีที่สุดเท่าที่จะทำได้” – จากหนังสือ Addicted to Anxiety | Owen Ó Kane

โรคขี้นอยกลับมาอีกแล้ว อะไรหน่อยก็นอย อะไรหน่อยก็น้อยใจ 🥲

.

𝘐𝘯 𝘌𝘯𝘨𝘭𝘪𝘴𝘩, 𝘸𝘦 𝘴𝘢𝘺, “𝘐’𝘮 𝘭𝘰𝘴𝘵 𝘪𝘯 𝘮𝘺 𝘵𝘩𝘰𝘶𝘨𝘩𝘵𝘴.” 𝘉𝘶𝘵 𝘪𝘯 𝘱𝘰𝘦𝘵𝘳𝘺, 𝘸𝘦 𝘴𝘢𝘺, “𝘔𝘺 𝘮𝘪𝘯𝘥 𝘪𝘴 𝘢𝘯 𝘰𝘤𝘦𝘢𝘯, 𝘢𝘯𝘥 𝘐 𝘢𝘮 𝘥𝘳𝘪𝘧𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘸𝘪𝘵𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘢 𝘴𝘩𝘰𝘳𝘦.”

“𝘐𝘯𝘴𝘵𝘦𝘢𝘥 𝘰𝘧 𝘧𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘴𝘰𝘮𝘦𝘰𝘯𝘦 𝘸𝘩𝘰 𝘴𝘩𝘢𝘳𝘦𝘴 𝘮𝘺 𝘵𝘢𝘴𝘵𝘦𝘴, 𝘐 𝘱𝘳𝘦𝘧𝘦𝘳 𝘵𝘰 𝘧𝘪𝘯𝘥 𝘴𝘰𝘮𝘦𝘰𝘯𝘦 𝘸𝘩𝘰 𝘵𝘦𝘢𝘤𝘩𝘦𝘴 𝘮𝘦 𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨𝘴 𝘐 𝘥𝘪𝘥𝘯’𝘵 𝘬𝘯𝘰𝘸 𝘐 𝘭𝘪𝘬𝘦𝘥.” — 𝘍𝘳𝘪𝘦𝘥𝘳𝘪𝘤𝘩 𝘕𝘪𝘦𝘵𝘻𝘴𝘤𝘩𝘦

จริงที่เคยมีคนบอกว่า

#เมษาลาตะวัน อ่านจบแล้ว จะขอเขียนความรู้สึกอย่างยาวสักหน่อย และจะมีสปอยล์นะคะ เมษาฯ เป็นหนังสือเล่มเล็ก ที่เมสเสจของเรื่องไม่เล็กตาม บรรจุความเหงาเท่าโลกของเหล่าเด็กน้อย เสียดสีสังคมและตีแผ่ความใจร้ายของโลก…ที่ผลักให้เราทุกคนกลายเป็นคนนอกมาตลอดชีวิต มันเล่าผ่านชีวิตของเมษา ตะวัน และไนท์ เหล่าเด็กน้อยที่มีสิ่งขาดหายกันคนละนิด แม่ที่ไม่สนใจใยดี พ่อที่ไม่รัก บ้านที่ไม่ใช่บ้าน เกิดเป็นกลุ่ม ‘คนนอก’ ที่รวมไว้ซึ่งสมาชิกผู้แปลกแยก มันน่ารักและอบอุ่น…เมื่อได้เห็นเด็กน้อยรวมตัวกันเป่าเทียนวันเกิด เขียนสมุดฉีกถึงความฝันของตัวเอง นอนเบียดก่ายคุยเล่นกันจนเผลอหลับไปในคืนเงียบเหงา แต่มันก็น่าเศร้า…เมื่อได้รู้ว่าเด็กพวกนี้กำลังแบกรับอะไร และน่าเศร้ายิ่งกว่าที่ได้เห็นความไร้กำลังเพราะยังเป็นเด็ก สุดท้ายก็ได้แต่มองเด็กน้อยจมสู่มรสุมหัวใจที่หาทางออกไม่ได้ และแตกสลายอย่างน่าสงสาร เราอ่านจบด้วยความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับคำว่าใจสลาย มันเศร้าและหดหู่ไปหมด เสียใจที่สุดท้ายแล้วเมษาต้องลาตะวัน… แต่ในอีกแง่มุม เมษาก็คือตัวแทนของเหล่าคนนอกทั้งหลายบนโลกใบนี้ ปลอบประโลมเราอย่างน่าประหลาดว่ามันไม่เป็นไรเลยที่จะรู้สึกไม่เป็นส่วนหนึ่ง ไม่เป็นไรที่จะแปลกแยกบ้าง เพราะในขณะที่ใจเราแปลกแยก ทุกคนก็รู้สึกไม่ต่างกัน เมษายังเป็นหนังสือที่เหมือนพาเรากลับไปสู่วัยเด็ก ในแง่มุมที่ต้องบอกว่าอาจไม่สวยงามไปทั้งหมด แต่ก็เกี่ยวเอาตะกอนบางอย่างที่ถูกหลงลืมให้ฟุ้งกลับขึ้นมาในความทรงจำ การเรียกกูมึงเพื่อให้รู้สึกสนิท, การตั้งชื่อกลุ่มแก๊งเพื่อสร้างอัตลักษณ์บางอย่าง, การเริ่มขยาดสายตาตัดสินของคนอื่น, การไม่เป็นส่วนหนึ่งของที่ไหนเลย… อะไรพวกนี้ดันมารีเลทกับตัวเราอย่างน่าประหลาด ชวนให้นึกย้อนกลับไปว่าเราผ่านมาได้ยังไงกัน รู้ตัวอีกทีความทรงจำตอนยังเด็กก็ฟุ้งกระจาย พออ่านจบถึงได้เข้าใจ—เมษาลาตะวันคือหนังสือที่กระตุ้นให้คุณออกเดินทาง เราเริ่มอ่านในวันเกิดเมษา - อ่านจบในวันเกิดตะวัน และนับจากนี้ เดือนเมษาจะมีความหมายพิเศษเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง แด่ความทรงจำ แด่เมษา แด่ตะวัน แด่พวกเราทุกคน ‘แด่คนนอก’

ชอบคำพูดจากเรื่อง Forrest Gump ที่ว่า ชีวิตมันไม่ได้มีคำตอบล่วงหน้า แต่บางที ความไม่รู้ก็ทำให้มันน่าจดจำมากขึ้น ความรู้สึกของการยอมเดินต่อทั้งที่ยังไม่รู้ปลายทาง และกลับพบว่าความไม่รู้นั้นทำให้ทุกช่วงเวลามีความหมายมากขึ้น บางทีสิ่งที่น่าจดจำที่สุดก็เกิดขึ้นระหว่างทางนี่เอง

เก็บห้องแล้วไปเจอของสิ่งนึง ที่เมื่อก่อนเคยชอบมาก แต่ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว เลยเข้าใจว่าความชอบมันมีวันหมดอายุนะ

โตขึ้นจึงรู้ว่า 1. ฝึกยิ้มบ่อย ๆ กล้ามเนื้อของเราจะเคยชินกับการมีความสุข ให้สิ่งที่เราแสดงออกกำหนดอารมณ์ของเรา ไม่ใช่ให้อารมณ์ของเรา กำหนดสิ่งที่เราแสดงออกมา 2. ความสัมพันธ์ที่ดี คนสองคนต้องเป็นฝ่ายรับฟังและบอกเล่าเท่าๆ กัน ไม่มีใครควรเป็นศูนย์กลางจักรวาลของใครฝ่ายเดียว 3. สิ่งที่เคยทำได้ยาก เมื่อเราทำไปเรื่อยๆ จะง่ายขึ้น ถ้าคิดว่าอะไรยาก อย่าถอดใจ แต่โปรดฝึกหัดทำบ่อยๆ จนมันง่ายขึ้นมา 4. คนเราควรย้อนกลับไปอดีตบ้าง ฟังเพลงเก่า ดูหนังที่เคยชอบ อ่านนิยายที่เป็นความสบายใจ ชีวิตควรมีหลุมหลบภัยให้ตัวเอง 5. ลองกินอาหารใหม่ๆ บ้าง นอกจากจะได้ลองกินของที่ไม่เคยกิน นั่นอาจเป็นหนึ่งในวิธีการฝึกใจกว้างที่ง่ายที่สุด 6. เดินให้ช้าลง แล้วมองไปรอบข้างบ้าง เราจะพบเจอว่า บางทีบนเส้นทางเดิม เราแค่ต้องชะลอความเร็วลง และสังเกตให้มากขึ้น เราอาจได้พบสิ่งสวยงาม 7. เห็นคุณค่าคนที่ดีกับเรา คนมีมากมายบนโลกใบนี้ และเขามีวิธีการแสดงออกมากมาย แต่เขาเลือกดีกับเรา อย่ามองว่าสิ่งนั้นเป็นความธรรมดา 8. ก่อนที่จะให้คำสัญญากับใคร คิดไตร่ตรองให้ดีอย่างน้อยสามรอบ ว่าเราทำได้อย่างที่พูดไหม เพราะคำมั่นสัญญาคือเครดิตในคำพูดของเรา 9. อย่ากลัวการกินข้าวคนเดียว หรือทำอะไรคนเดียว จงเรียนรู้ที่จะอยู่ลำพังให้เป็น และเป็นเจ้าของความสุขให้กับตัวเองให้ได้ 10. การอิจฉา เป็นสิ่งที่กัดกินพลังงานของเราได้มากที่สุด ฝึกยินดีกับคนอื่นได้อย่างเต็มหัวใจ แล้วเราจะรู้สึกมีความสุขกับชีวิตได้ง่ายขึ้น

ได้ข้อสรุปว่า ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ โปรดได้มีชีวิตในแบบที่อยากใช้เถอะนะ จะอยู่บ้านตลอด หรือไปปีนเขาไปทะเลออกทริปตลอด ได้ตกหลุมรักหรือไม่รู้สึกรักใคร พวกคุณก็ได้ใช้ชีวิตที่ชอบแล้ว เพราะถ้าให้เลือกใหม่ ก็คงเลือกแบบเดิม ดังนั้นอย่าเสียดายการไม่ได้เลือกและทางเลือกอื่นๆที่คนเขาเลือกกันเลย

ชอบคำพูดจากเรื่อง Notting Hill ที่ว่า “บางคนเข้ามาในชีวิตเราอย่างเงียบๆ แล้วสุดท้ายกลับกลายเป็นทุกอย่าง” ใครบางคนที่ค่อยๆเข้ามาโดยไม่ทันรู้ตัว ไม่ได้หวือหวาไม่ได้ตั้งใจให้สำคัญขนาดนั้น แต่กลับกลายเป็นคนที่อยู่ในทุกช่วงของชีวิตเรา เป็นความอบอุ่นที่รู้ตัวอีกทีก็ขาดเขาไม่ได้แล้ว

“บางคนไม่ได้หายไปจากชีวิตเรา เขาแค่เปลี่ยนขบวนรถไฟของตัวเอง“ มีทฤษฎีหนึ่ง ที่ฉันชอบมาก เขาเรียกมันว่า The Train Station Theory ทฤษฎีสถานีรถไฟของชีวิต ทฤษฎีนี้บอกว่า ชีวิตของเรา ก็เหมือนการเดินทางด้วยรถไฟ เราแต่ละคน คือผู้โดยสารคนหนึ่ง ที่ขึ้นรถไฟมาตั้งแต่วันที่เกิด ระหว่างทาง รถไฟขบวนนี้ จะจอดตามสถานีต่างๆ และในทุกสถานี จะมีผู้โดยสารบางคน ก้าวขึ้นมาในชีวิตเรา บางคน ขึ้นมานั่งข้างเรา พูดคุยกับเรา หัวเราะกับเรา อยู่เป็นเพื่อนเรา ในช่วงเวลาหนึ่งของการเดินทาง แต่ใช่ไหมว่า ไม่ใช่ทุกคน ที่จะนั่งไปกับเราจนถึงสถานีสุดท้าย บางคน นั่งไปกับเราไกลมาก เหมือนจะไปถึงปลายทางเดียวกัน แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อรถไฟจอดที่สถานีหนึ่ง เขาก็ลุกขึ้น ยิ้มให้เรา แล้วเดินลงไป โดยที่เรา ไม่มีสิทธิ์ดึงเขาไว้ บางครั้ง สิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดที่สุด ไม่ใช่การที่ใครสักคนลงจากรถไฟ แต่คือการที่เรา พยายามรั้งคนที่ถึงเวลาต้องลงแล้ว ให้อยู่ต่อไป ทั้งที่ลึกๆ เราก็รู้ว่า นี่ไม่ใช่สถานีของเขาอีกต่อไปแล้ว The Train Station Theory ไม่ได้สอนให้เราเฉยชากับการจากลา แต่มันสอนให้เราเข้าใจว่า การพบกัน ไม่ได้แปลว่าต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป คนบางคน เข้ามาในชีวิตเรา เพื่อสอนบางอย่าง สอนให้เรารู้จักรัก สอนให้เรารู้จักระวัง สอนให้เรารู้จักคุณค่าของตัวเอง หรือบางครั้ง สอนให้เรารู้ว่า เราไม่ควรยอมให้ใครทำร้ายหัวใจอีก แม้เขาจะอยู่แค่ไม่กี่สถานี แต่บทเรียนที่เขาทิ้งไว้ อาจอยู่กับเราตลอดชีวิต บางทีนะ บางที เราอาจเคยเสียใจ กับการที่ใครบางคนลงจากรถไฟของเรา เราถามตัวเองว่า ทำไมเขาไม่ไปต่อกับเรา ทำไมเขาไม่เลือกปลายทางเดียวกัน แต่ความจริงข้อหนึ่งคือ ไม่จำเป็นที่ผู้โดยสารทุกคน จะต้องลงเอยที่สถานีเดียวกัน เขามีเส้นทางของเขา เราก็มีเส้นทางของเรา และสิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่การทำให้ทุกคนอยู่กับเราให้นานที่สุด แต่คือ การเรียนรู้จากทุกคน ที่เคยขึ้นมานั่งข้างเรา เรียนรู้จากคนที่รักเรา ว่าเราคู่ควรกับความรักแบบไหน เรียนรู้จากคนที่ทำร้ายเรา ว่าเราควรปกป้องหัวใจตัวเองอย่างไร เรียนรู้จากคนที่จากไป ว่าไม่มีอะไรในชีวิต เป็นของเราตลอดไป โตขึ้นจึงรู้ว่า ความสัมพันธ์ที่ดี ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีการจากลา แต่คือความสัมพันธ์ ที่แม้ต้องแยกจาก เราก็ยังขอบคุณได้ ที่ครั้งหนึ่ง เคยได้นั่งรถไฟขบวนเดียวกัน เพราะที่สุดแล้ว ชีวิตไม่ใช่การแข่งขัน ว่าใครจะมีคนอยู่ข้างๆ นานที่สุด แต่คือการเดินทาง ที่เรารู้จักเคารพเส้นทางของคนอื่น ในขณะที่ไม่ลืม เส้นทางของตัวเอง หากวันนี้ มีใครบางคน กำลังเดินลงจากรถไฟของชีวิตคุณ อย่ารีบโทษตัวเอง อย่ารีบคิดว่า การจากลานั้นคือความล้มเหลว บางครั้ง มันแค่หมายความว่า ถึงเวลาที่เขาต้องไปต่อ ในเส้นทางของเขา และถึงเวลาที่เรา ต้องเดินทางต่อ ในเส้นทางของเราเช่นกัน จำไว้นะ ไม่ใช่ทุกคน ที่ถูกส่งมา เพื่ออยู่กับเราตลอดทาง แต่ทุกคน ถูกส่งมา เพื่อสอนบางอย่างกับเรา และเมื่อถึงสถานีหนึ่ง ที่ใครบางคนต้องลง สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด ไม่ใช่การร้องขอให้เขาอยู่ แต่คือ การยิ้มให้เขาเบาๆ แล้วพูดกับตัวเองในใจว่า ขอบคุณนะ ที่ครั้งหนึ่ง เราเคยนั่งรถไฟขบวนเดียวกัน #TheBlackBookofMANIFEST #คิดมาก #หนังสือขายดี

Quando la gatta randagia, a cui dai da mangiare quasi ogni giorno, partorisce il suo unico cucciolo e ti chiede gentilmente di adottarlo. 🥹♥️