Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Για Ένωση και Λευτεριά 🇬🇷

7 Απριλίου 2017: Άλλη μια μαύρη επέτειος στην κυπριακή ιστορία, αφού, σαν σήμερα, ψηφίστηκε από την Κυπριακή Βουλή ο κατάπτυστος «νόμος Ακιντζί». Πρόκειται για την πλήρη αποσιώπηση του Ενωτικού Δημοψηφίσματος της 15ης Ιανουαρίου 1950 και την αφαίρεση οποιασδήποτε αναφοράς του στα σχολεία, πρόταση την οποία εισηγήθηκε ο Δημοκρατικός Συναγερμός κι υπερψηφίστηκε και από τους 30 βουλευτές ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ. Η σημερινή ημερομηνία απομυθοποιεί κάθε προσπάθεια των Συναγερμικών και της νεολαίας τους να παρουσιαστούν ως εκφραστές πατριωτισμού, ιδιαίτερα σε εκλογικές περιόδους. Η απατηλή εικόνα που πλασάρουν δεν συνάδει επουδενί με την πραγματικότητα, εφόσον οι πράξεις τους καταρρίπτουν κάθε φορά τα λόγια τους. Απτό παράδειγμα πατριδοκαπηλείας συνιστά η πρόσφατη επίσκεψη μελών της ΦΠΚ σε τοπικό σχολείο με αφορμή την 1η Απριλίου και τη δράση της ΕΟΚΑ. Αν και η πρωτοβουλία παρουσιάστηκε ως ενημερωτική, εγείρει ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητά της, αφού στη δημοσίευσή σας δεν τολμάτε καν να ονομάσετε τον σκοπό του Αγώνα: την ΕΝΩΣΗ. Μιας και αναφερθήκατε στη «διατήρηση ιστορικής μνήμης» και την «καλλιέργεια εθνικής συνείδησης», διερωτούμαστε: Ενημερώσατε τα παιδιά ότι το κόμμα σας είναι που πρότεινε την απαγόρευση ακόμα και της παραμικρής νύξης στο ενωτικό μας παρελθόν; Είστε οι πρώτοι που ξεχάσατε την ουσία της ΕΟΚΑ, που προδίδετε καθημερινά τις αξίες των ηρώων μας κι έχετε και το περίσσιο θράσος να εκμεταλλευτείτε τις ιστορικές μας επετείους για το θεαθήναι. Δεν σας αρκεί η κατρακύλα σας, κατηγορείτε και τους μοναδικούς που σας φωνάζουν την αλήθεια ευθέως, την αυτόνομη νεολαία· χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη κριτική του κόμματός σας στην ΕΦΕΝ για τα συνθήματα που φώναξε στο «Στάδιο Ελευθερίας». Γιατί άραγε να σας αποκαλεί κάποιος «προδότες»; Η σημερινή μέρα ίσως σας λύσει την περιέργεια. Η επέτειος αυτή λειτουργεί, όχι μόνο ως υπενθύμιση της κατάντιας αυτού του τόπου, αλλά κι ως αφορμή για ευρύτερο προβληματισμό γύρω από τη συνέπεια λόγων και έργων και την ορθή διαχείριση της ιστορικής μνήμης. Η 7η Απριλίου θα αποτελεί πάντα την απάντηση σε κάθε προσπάθεια αλλοίωσης της πραγματικότητας: ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΔΟΤΕΣ!

Αρχίζει, σήμερα, η Εβδομάδα των Παθών. Ακολουθούν μέρες σιωπής, περισυλλογής και ταπείνωσης, που μας καλούν να σταθούμε απέναντι στον εαυτό μας και να θυμηθούμε το βαθύτερο νόημα του Πάσχα. Όπως η ψυχή πορεύεται από τον πόνο προς τη λύτρωση, έτσι κι εμείς, ως λαός, καρτερούμε με πίστη τη δικαίωση της πολύπαθης πατρίδας μας. Παρότι περισσότερο από μισό αιώνα τώρα, η Κύπρος μας κουβαλά τον δικό της Σταυρό, ελπίζουμε με θάρρος στη δική της Ανάσταση, την Απελευθέρωση. Καλή δύναμη κι ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα.

Μόδεστος Παντελή – Ο πρώτος νεκρός του Αγώνα Ο Μόδεστος Παντελή γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1923, στο Λιοπέτρι της επαρχίας Αμμοχώστου. Ήταν ο πρώτος νεκρός Ήρωας του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Ο Ήρωας φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Λιοπετριού μέχρι την τρίτη τάξη και μετά δραστηριοποιήθηκε με τις αγροτικές ασχολίες της οικογένειάς του. Στον αγώνα εντάχθηκε, αφού πρώτα έδωσε τον όρκο για Απελευθέρωση και Ένωση και οργανώθηκε στο Ε.Μ.Α.Κ. (Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης Κύπρου- αρχική ονομασία της Ε.Ο.Κ.Α.), τον Φεβρουάριο του 1955. Το παράδειγμά του ακολούθησαν όλα τα αδέρφια του. Ο Ήρωας εντάχθηκε στην ομάδα του Αυξεντίου μαζί με κάποιους συγχωριανούς του. Έτσι, άρχισαν να ετοιμάζονται για ένοπλη δράση μέχρι την έναρξη του αγώνα. Την 31η Μαρτίου προς 1η Απριλίου 1955, ο Μόδεστος Παντελή μαζί με τον Ανδρέα Κάρυο, κατόπιν οδηγίας της Οργάνωσης, ανέλαβαν να βραχυκυκλώσουν το σύστημα παροχής ρεύματος για την περιοχή Αμμοχώστου. Με ένα χοντρό σκοινί που είχαν ενώσει με μια αλυσίδα και στο οποίο έδεσαν από τη μια άκρη του μία πέτρα, προσπάθησαν να το περάσουν πάνω από τα ηλεκτρικά καλώδια, ούτως ώστε να επιτύχουν τη συσκότιση της περιοχής. Σκοπός της συσκότισης ήταν να μπορέσει η Οργάνωση να ρίξει τις πρώτες βόμβες σημαίνοντας την έναρξη του αγώνα. Ο Μόδεστος Παντελή μετά από μερικές μάταιες προσπάθειες ανέβηκε στους ώμους του Ανδρέα Κάρυου. Τότε, εξαιτίας των αποτυχημένων προσπαθειών τους, το σκοινί είχε ήδη βραχεί από τα βρεγμένα χόρτα, με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Μόδεστου Παντελή από ηλεκτροπληξία. Υπάρχουν μαρτυρίες που ισχυρίζονται μάλιστα ότι τα τελευταία λόγια του ήρωα στον συναγωνιστή του ήταν «τη γυναίκαν τζιαι τα παιθκιά μου». Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία της γυναίκας του Ήρωα, κας. Αποστολούς, η οποία σε ηλικία 25 χρονών έμεινε χήρα με δύο παιδιά στην αγκαλιά για να τα μεγαλώσει: «Την ημέραν που εγίνην η μάχη του αχυρώνα και το Λιοπέτρι εσούζετουν που τις πόμπες και εππέφταν οι σφαίρες σιονωτές, τα μωρά μου ετρέμαν. Μα εγώ που μέσα μου σκεφτόμουνα τον Μόδεστον και έλεγα πως ο σπόρος που έριξε στον αγώνα ήτουν καλός. Τζιαι με τέτοια παλικάρια, θα ερχόταν η ώρα να φύουν οι Εγγλέζοι». Ο Μόδεστος Παντελή με πάσα σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ανέλαβε με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Κάρυο μια επικίνδυνη αποστολή για το καλό του αγώνα και της πατρίδας. Θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, χωρίς να διστάσει ούτε στιγμή, εις το όνομα της Ελευθερίας και της Ένωσης με τη μάνα Ελλάδα. Εμπνεόμενοι από τα λόγια της κας. Αποστολούς, συνεχίζουμε τον αγώνα που ξεκίνησε ο δικός της Μόδεστος για απελευθέρωση της Κύπρου μας και την εκπλήρωση του προαιώνιου πόθου των Ελλήνων του νησιού για Ένωση και μόνο Ένωση.

1η Απριλίου 1955. Οι πρώτες εκρήξεις σηματοδότησαν την αρχή μιας νέας εποχής για τον Ελληνισμό της Κύπρου. Μια χούφτα νέοι ύψωσαν το ανάστημα και αγωνίστηκαν κατά της βρετανικής υπερδύναμης. Ο εκκωφαντικός ήχος των εκρήξεων σήμανε τη λήξη της ανεκτικότητας και της υποταγής. Στο νησί πλέον η ατμόσφαιρα μύριζε για τα καλά μπαρούτι. Την ησυχία και την σιωπή αντικατέστησαν οι μαχητικές διαδηλώσεις σε πόλεις και χωριά, οι μάχες στα βουνά και οι μυστικές μυήσεις νέων στον αγώνα. Αυτά τα τέσσερα χρόνια γράφτηκε στις σελίδες της ιστορίας ένας από τους σημαντικότερους αγώνες του Έθνους για λευτεριά και εθνική αποκατάσταση. Αυτά τα χρόνια ωστόσο, δεν αποτελούν απλά ένα ιστορικό γεγονός. Ο Αυξεντίου, ο Πετράκης και ο Μάτσης δεν είναι απλά μια ανάμνηση από την «ξεχασμένη» ιστορία της Κύπρου. Είναι και πρότυπα αγωνιστικότητας, που με αγνά ιδανικά αφοσιώθηκαν και θυσιάστηκαν στην υπηρεσία της πατρίδας. Παιδιά αμούστακα ακολούθησαν τον δύσκολο δρόμο και έτσι καταξιώθηκαν «να πάρουν μιαν ανηφοριά, να πάρουν μονοπάτια, να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στην Λευτεριά». Όλα αυτά τα παλικάρια με το πείσμα, την ανδρεία, τη γενναιότητα και την αποφασιστικότητα τους αποτελούν φάρο για να μπορούμε και εμείς ως λαός να διαπράξουμε έναν εθνικό και κοινωνικό αγώνα. Η 1η Απριλίου δεν είναι μια ξεχασμένη επέτειος που αναβιώνει μια φορά τον χρόνο. Πρέπει να ενθυμούμαστε τη σημασία της καθημερινά. Ο αγώνας προς την λευτεριά πρέπει να είναι αγνός, φλογερός και σκληρός. Οι φλόγες κάθε 1ης Απριλίου δεν πρέπει να σβήνουν. Γιατί μόνο με τις φλόγες της ελευθερίας θα δούμε επιτέλους την ανάσταση αυτού του μαρτυρικού τόπου. Ας σταματήσουμε να ζητάμε συγγνώμη από τους αγωνιστές που δεν σταθήκαμε αντάξιοι απόγονοι τους. Το μόνο που θα αναπαύσει τις ψυχές τους είναι μια υπόσχεση πως τούτος ο τόπος μια μέρα θα λευτερωθεί από εμάς τους σκλάβους. Θέλουν να αντικρίσουν από ψηλά ανθρώπους αποφασισμένους να φτάσουν στο λιμανάκι της Κερύνειας, στη Μόρφου και στις ακρογιαλιές της Αμμοχώστου. Ένας αγώνας είναι ό,τι πιο αληθινό μπορεί να διαπράξει μια κοινωνία που η καρδιά της κτυπά και ζητά λευτεριά. Καλούς αγώνες, λοιπόν και καλή ανάσταση των ψυχών μας!

«Πρώτη τ’ Απρίλη για ΕΝΩΣΗ και ΛΕΥΤΕΡΙΑ, τον δίκαιο αγώνα η ΕΟΚΑ ξεκινά» Με έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό· που άξιζε περισσότερο κι από την ίδια τη ζωή. Τότε που νέοι, γέροι, άνδρες και γυναίκες θυσιάζονταν για να ζήσουν οι νέες γενιές σε μια Κύπρο Ελεύθερη κι Ελληνική. Αποτελεί ιστορική ευθύνη όλων μας να κρατήσουμε ως κόρην οφθαλμού τον ιερό σκοπό της ΕΟΚΑ, γιατί ο Αγώνας δεν έληξε το 1959, αλλά συνεχίζεται μέχρι να μετουσιωθεί το τρίπτυχο: Απελευθέρωση - Αυτοδιάθεση - Ένωση. Όπως ποτέ δεν υπομείναμε ζυγό, έτσι και τώρα. Αγωνιζόμαστε μέχρι τέλους με φάρο τους Ήρωές μας, έως ότου φύγουν οι μιναρέδες που τρυπούν τον γαλανό ουρανό μας κι αναπνεύσουμε αέρα λευτεριάς. ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ: Ο ΩΡΑΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών η Μαρινέλλα, η τραγουδίστρια η οποία σύνδεσε το όνομά της με κάποιες από τις πιο ηρωικές στιγμές του Έθνους μας. Οι ερμηνείες της στο μουσικό έργο «ΧΟΕΣ», το οποίο είναι αφιερωμένο στους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. και στον δίσκο «Αλβανία» που είναι αφιερωμένο στο έπος του 1940, έχουν χαραχθεί στις ψυχές όλων των Ελλήνων. Ευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της! «Δεν ήταν Θάνατος… Ήταν μεσούρανο φτερούγισμα σε 'κείνο το προσκυνητάρι. Δεν ήταν Θάνατος… Ξοδέψαν τη ζωή τους για τη Λευτεριά, για τη Λευτεριά.»

Στυλιανός Λένας, ο «Γίγαντας» της Ε.Ο.Κ.Α. Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στα Χανδριά της επαρχίας Λεμεσού το 1932. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του, μετέβη στη Λευκωσία, όπου εργάστηκε ως σιδηρουργός, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Το 1947 εγγράφηκε στην Ο.Χ.Ε.Ν. και ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 17 ετών, εισήχθη στην Τεχνική Σχολή Λέρου με υποτροφία από το ελληνικό κράτος. Επιστρέφοντας στην Κύπρο, άνοιξε μηχανουργείο στη Λευκωσία και ταυτόχρονα, ως στέλεχος της Ο.Χ.Ε.Ν., καλλιεργούσε τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη των μελών της. Έδωσε τον όρκο της Ε.Ο.Κ.Α. μεταξύ των πρώτων πέντε αγωνιστών το 1954. Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, επιτέθηκε στον στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στη Λευκωσία. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, ο Γεώργιος Γρίβας έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης. Συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία έλαβε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, όπου συνενώθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου τον Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας ως ένας από τους υποτομεάρχες του. Τον Αύγουστο του 1956, με βάση το στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας του Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού. Στον Αγρό εγκαταστάθηκε στα σπίτια του Παπαχριστόδουλου και δημιούργησε εργαστήριο κατασκευής χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της Ε.Ο.Κ.Α. κατασκευάστηκε από τον Λένα, γεγονός που του χάρισε και το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρουπ της Ε.Ο.Κ.Α.». Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες και οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του συνέστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του. Τον Ιανουάριο του 1957, μετά τις προδοσίες που έπληξαν την Πιτσιλιά, αποκαλύφθηκαν τα κρησφύγετα στα σπίτια του Παπαχριστόδουλου στον Αγρό. Ο Λένας, επικηρυγμένος με το μεγάλο για την εποχή ποσό των πέντε χιλιάδων λιρών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το εργαστήριό του. Μεταφέρθηκε μαζί με την επταμελή ομάδα του σε ασφαλές κρησφύγετο στη Γεράσα. Καταδιωκόμενος από τους Άγγλους, συγκρούστηκε τρεις φορές με αγγλικές περιπόλους. Στις 17 Φεβρουαρίου έπεσε με την ομάδα του σε ενέδρα των Άγγλων. Δύο συναγωνιστές του σκοτώθηκαν, ενώ ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά και συνελήφθη. Μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου. Στην ίδια ενέδρα έπεσε νεκρός ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ενώ ο Παναγιώτης Αριστείδου, που κατάφερε να διαφύγει, έπεσε σε νέα ενέδρα μαζί με τον συναγωνιστή του Σωτήριο Τσαγκάρη, με αποτέλεσμα τον θάνατό τους. Η 17η Φεβρουαρίου άφησε στο πέρασμά της τρία νεκρά παλικάρια και έναν βαριά τραυματισμένο, ο οποίος υπέκυψε λίγες μέρες αργότερα. Οι Άγγλοι πίστευαν ότι ο Λένας, βαριά τραυματισμένος, θα υπέκυπτε στα βασανιστήριά τους και θα αποκάλυπτε σημαντικές πληροφορίες για την οργάνωση. Ωστόσο, η απάντηση που λάμβαναν από τον «Γίγαντα» της Ε.Ο.Κ.Α. ήταν πάντα αρνητική. Του έδειξαν ακόμη και εφημερίδες που αναφέρονταν στη θυσία του Αυξεντίου, προσπαθώντας να κάμψουν το ηθικό του, αλλά μάταια. Τελικά, τον άφησαν αβοήθητο να πεθάνει από τα τραύματά του. Για τριάντα εννέα συνεχόμενες ημέρες ο Λένας πάλευε βαριά τραυματισμένος, υπομένοντας τα βασανιστήρια των Άγγλων. Στις 28 Μαρτίου 1957 πέρασε στην αθανασία, ξεψυχώντας μπροστά στα μάτια του πατέρα του. Εξαιτίας του φόβου λαϊκών εξεγέρσεων, τάφηκε στα Φυλακισμένα Μνήματα.

Έφυγε από τη ζωή σήμερα τα ξημερώματα, σε ηλικία 95 χρονών, ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ και πατέρας του Θεόφιλου Γεωργιάδη, Χαράλαμπος. Ο εκλιπών αφιέρωσε τα τελευταία 32 χρόνια της ζωής του, διατηρώντας άσβεστη τη μνήμη του Ήρωα γιου του και μεταλαμπαδεύοντας το μήνυμα της θυσίας του. Η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό στην Πατρίδα και σε όλους όσοι τον γνώρισαν και τον αγάπησαν. Η κηδεία του θα τελεστεί τη Δευτέρα 30 Μαρτίου στις 4 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Παναγίας του Τράχωνα στον Στρόβολο. Η Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης εκφράζει προς την οικογένειά του τα ειλικρινή της συλλυπητήρια. Αιωνία του η μνήμη!

Στις 25 Μαρτίου εορτάζουμε την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Η ημερομηνία επιλέχθηκε συμβολικά, διότι με τον Ευαγγελισμό ξεκίνησε και η σωτηρία ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, όπως πολύ σωστά λέει η εκκλησία μας στο σημερινό απολυτίκιο: «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ Κεφάλαιον». Στόχος των Ελλήνων ήταν η απελευθέρωση από την Οθωμανική κυριαρχία και η δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους, με σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος». Μέσα από αγώνες και θυσίες, η Επανάσταση εξαπλώθηκε και τελικά οδήγησε στην αναγνώριση της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους το 1830. Η ημέρα αυτή μας θυμίζει τη σημασία της ενότητας για την ελευθερία της Ελλάδος, τα όρια της οποίας «διεγράφησαν ἀπὸ τοῦ 1821 διὰ τοῦ αἵματος τοῦ χυθέντος εἰς τὰς σφαγὰς τῆς Κύπρου, τῆς Χίου, τῆς Κρήτης, τῶν Κυδωνιῶν, τῶν Ψαρῶν, τοῦ Μεσολογγίου, καὶ εἰς τὰς πολυαρίθμους ναυμαχίας τὲ καὶ πεζομαχίας ἐν οἷς ἐδοξάσθη τὸ γενναῖον τοῦτο ἔθνος», όπως είπε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Έλληνες, χρόνια πολλά. Στην Κερύνεια ελεύθεροι. Ζήτω το Έθνος! 🇬🇷

Μαρίνος Ριτσούδης, ο Έλληνας αξιωματικός που αρνήθηκε να συμμετάσχει στον βομβαρδισμό της Σερβίας,. Στις 24 Μαρτίου 1999, το ΝΑΤΟ ξεκίνησε τον βομβαρδισμό της Σερβίας, ο οποίος διήρκεσε 78 ημέρες και άφησε πίσω του χιλιάδες νεκρούς. Ο Μαρίνος Ριτσούδης, που τότε υπηρετούσε στο Πολεμικό Ναυτικό, αρνήθηκε να λάβει μέρος στην επίθεση κατά του σερβικού λαού. Στην απολογία του στο Ναυτοδικείο δήλωσε: «Είχα δύο δρόμους να διαλέξω. Επέλεξα αυτόν που έχετε πάνω από το κεφάλι σας», δείχνοντας την εικόνα του Χριστού πάνω από το προεδρείο, και συνέχισε λέγοντας: «Τον οποίο και εγώ βάζω πάνω από όλους, γιατί ο νόμος του Θεού είναι πάνω από όλους». Για την πράξη του αυτή αποτάχθηκε από την υπηρεσία και καταδικάστηκε σε 2,5 χρόνια φυλάκιση. Το 2018 παρασημοφορήθηκε από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην πόλη Ντόρκολ υπάρχει μία τοιχογραφία με την εικόνα του ενώ στην πόλη Νις μία οδός φέρει το όνομά του.

Στις 24 Μαρτίου 1999, ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί του Βελιγραδίου, οι οποίοι ολοκληρώθηκαν 78 μέρες μετά, και κόστισαν τη ζωή σε περίπου 2000 ανθρώπους. Η επιχείρηση έφερε το όνομα «ευσπλαχνικός άγγελος». Φαίνεται, πως οι «φίλοι» μας οι δυτικοί έχουν διαφορετικό τρόπο αντίληψης του όρου «ευσπλαχνία». Αφορμή για τους βομβαρδισμούς ήταν η αποτυχία των συνομιλιών μεταξύ των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και του Σέρβου ηγέτη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, σχετικά με το καθεστώς αυτονομίας του Κοσσυφοπεδίου. Επίσημα, η επίθεση ξεκίνησε με σκοπό την «προστασία» των αλβανόφωνων πληθυσμών του Κοσσυφοπεδίου από τον «χασάπη» Μιλόσεβιτς, ασχέτως του γεγονότος ότι ο «νέος Χίτλερ», όπως αποκαλούταν, αθωώθηκε μετά θάνατον για τις υποτιθέμενες «γενοκτονίες» που διέπραξε. Αντιθέτως, οι ΗΠΑ και οι δυτικοί με τους βομβαρδισμούς δολοφόνησαν αρκετούς αλβανόφωνους κατοίκους της περιοχής. Στην πραγματικότητα, το μόνο που ήθελαν οι δυτικοί ήταν να υποτάξουν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Πρότειναν την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ελεύθερη και απεριόριστη διάβαση και ανεμπόδιστη πρόσβαση στη χώρα. Ο Μιλόσεβιτς αρνήθηκε την υποταγή της χώρας του στη παγκόσμια συμμαχία που είχε ως σκοπό την καταδυνάστευση του πλανήτη. Ο τότε διοικητής του ΝΑΤΟ, Στρατηγός Γουέσλι Κλαρκ, αποκάλυψε αργότερα ότι το ΝΑΤΟ προετοιμαζόταν για αυτή την επίθεση από τον Ιούνιο του 1998. Το ΝΑΤΟ δεν βομβάρδισε απλά τη Σερβία. Τη μετέτρεψε σε ένα ερημοχώρι. Καταστράφηκαν μνημεία, νοσοκομεία, σχολεία, για τα οποία ποτέ δεν δόθηκαν αποζημιώσεις. Η Σερβική Κυβέρνηση εκτίμησε ότι οι υλικές ζημιές έφταναν περίπου τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Βρέθηκαν κεφαλές από πυραύλους απεμπλουτισμένου ουρανίου που είναι ραδιενεργό στοιχείο. Μέχρι και σήμερα, στη χώρα εκτιμάται ότι προκλήθηκαν περίπου 10 χιλιάδες θάνατοι από καρκίνο λόγω των βομβαρδισμών. Για να αποδεχθεί το ΝΑΤΟ να σταματήσει τους ανελέητους βομβαρδισμούς, έπρεπε να υπογραφεί η συμφωνία του Κουμάνοβο που προέβλεπε την ανάπτυξη «ειρηνευτικών δυνάμεων» στο Κοσσυφοπέδιο, υπό την ηγεσία του ΟΗΕ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισε την απόφαση 1244/1999 στις 11 Ιουνίου 1999, που προέβλεπε την σχετική ανάπτυξη των στρατιωτών, παρά την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου, ως αναπόσπαστο κομμάτι της Σερβίας. Τα συγκεκριμένα γεγονότα και οι βίαιες εκδιώξεις του σερβικού πληθυσμού από το Κοσσυφοπέδιο οδήγησαν στην μονομερή ανακήρυξη του Κοσσυφοπεδίου ως ανεξάρτητου κράτους το 2008. Το μόρφωμα αυτό αναγνωρίστηκε από τις ΗΠΑ και όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πλην της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Κύπρου, της Σλοβακίας και της Ρουμανίας. Το γεγονός ότι το καθεστώς της τότε Γιουγκοσλαβίας δεν παρείχε στις ΗΠΑ την άνεση να τη μετατρέψει σε προτεκτοράτο, την καθιστούσε αυτόματα κίνδυνο. Έτσι, οι ΗΠΑ χρειάζονταν ένα «εύπλαστο» προτεκτοράτο στην περιοχή, το οποίο δεν τους το παρείχε η τότε Γιουγκοσλαβία, και η δημιουργία του Κοσσυφοπεδίου υπό την προστασία του ΝΑΤΟ και των δυτικών θεωρείτο ιδανική περίπτωση για τους «φιλεύσπλαχνους» δυτικούς. Το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για τη Σερβία, που οι Αλβανοί εποφθαλμιούν εδώ και χρόνια. Με τη βίαιη «μετατροπή» του πληθυσμού της περιοχής σε Αλβανούς, προσπάθησαν να την αλλοιώσουν δημογραφικά και έτσι μετά τους βομβαρδισμούς ήταν ευκολότερη η εφαρμογή του «καθεστώτος αυτονομίας», που μετέπειτα μετατράπηκε σε «ανεξάρτητο κράτος». Εμείς, στηρίζουμε το ομόθρησκο έθνος της Σερβίας που χτυπήθηκε βάναυσα από τη δυτική συμμαχία, ενώ εδώ και χρόνια βάλλεται από μια συστημική προπαγάνδα, ούτως ώστε να αποδεχθεί το Κοσσυφοπέδιο ως ανεξάρτητο κράτος με ή χωρίς ανταλλάγματα. Για εμάς δεν υπάρχει κανένα δίλημμα. Το Κοσσυφοπέδιο είναι Σερβία και η μόνη λύση είναι η επαναφορά του επί σερβικής κυριαρχίας. Η ΝΑΤΟϊκή επέμβαση δεν είχε κανένα «ανθρωπιστικό χαρακτήρα» όπως ήθελαν να της αποδοθεί. Αντιθέτως, κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, ενώ δημιούργησε ένα απαράδεκτο έκτρωμα στα νότια της Σερβίας όμοιο του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη Κύπρο.

Η Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης καταδικάζει με τον πιο ευθύ και κατηγορηματικό τρόπο τον βανδαλισμό, τη νύχτα της 22ας προς 23η Μαρτίου, της προτομής του ήρωα της Ε.Ο.Κ.Α και ιδρυτή της Ε.Φ.Ε.Κ Θεσσαλονίκης, Κυριάκου Μάτση, που βρίσκεται μπροστά από τη βιβλιοθήκη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δεν είναι η πρώτη φορά που θρασύδειλοι νυχτοβάτες βεβηλώνουν το άγαλμα του Μάτση, το οποίο είχε πρόσφατα ανακαινιστεί και εγκαινιάστηκε το 2024. Οι δράστες δεν αρκέστηκαν στον βανδαλισμό της προτομής, αλλά προχώρησαν και στην αφαίρεση των σημαιών που βρίσκονταν πέριξ αυτής. Ως Π.Ε.Ο.Φ, ενημερώσαμε άμεσα την Πρυτανεία του Α.Π.Θ, από την οποία ζητήσαμε όπως προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση στις απαραίτητες ενέργειες για την αποκατάσταση του μνημείου. Ο Κυριάκος Μάτσης δεν ανήκει σε καμιά παράταξη και σε κανένα μικροπολιτικό αφήγημα. Ανήκει στην Ιστορία του Έθνους και όσοι επιχειρούν να αμαυρώσουν τη μνήμη του, αποκαλύπτουν μόνο τη δική τους μηδαμινότητα. Καλούμε τις αρμόδιες αρχές να εντοπίσουν τους υπευθύνους και να τους τιμωρήσουν όπως αρμόζει σε κάθε άτιμο προδότη. Φαίνεται ότι, ακόμη και νεκροί, τους ενοχλούν οι Αθάνατοι.

Η ΠΕΟΦ αποτελεί τη μόνη σταθερή, αντιομοσπονδιακή επιλογή, με καθαρές θέσεις και συνέπεια λόγων και πράξεων. Χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς κατευθυντήριες «γραμμές», συνεχίζουμε να εκφράζουμε όσους δεν χωρούν στο σάπιο σύστημα. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ Ε.Φ.Ε.Κ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Π.Ε.Ο.Φ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - 119 ψήφοι (+24) 14.15% (+2.5%) 2 έδρες (+1 έδρα) ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ - 339 ψήφοι (-7) 40,31% (-2.1%) 4 έδρες (-1 έδρα) ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ - 242 ψήφοι (+50) 28,78% (+5.2%) 3 έδρες ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ - 80 ψήφοι (-3) 9.51% (-0.7%) 1 έδρα ΑΓΩΝΑΣ - 61 ψήφοι (-39) 7.25% (-5.0%) 1 έδρα

Απελευθέρωση της Καλαμάτας Η απελευθέρωση της Καλαμάτας αποτελεί ένα από τα πρώτα στοιχεία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Η δράση των οπλαρχηγών Αναγνωσταρά, Νικηταρά και Κολοκοτρώνη είχε αγανακτήσει τις Οθωμανικές Αρχές και έτσι επικρατούσε πολεμικός αναβρασμός. Ο διοικητής της Καλαμάτας, Σουλεϊμάν Αγάς Αρναούτογλου, κάλεσε τους πρόκριτους της πόλης για να τους μεταφέρει τις ανησυχίες του σχετικά με το νεοσύστατο επαναστατικό κίνημα. Στη Μάνη όμως, είχε «σηκωθεί» η επαναστατική σημαία από τις 17 Μαρτίου. Είχε γίνει και ιδιαίτερη δοξολογία, ενώ ο ιερέας είχε ευλογήσει τα όπλα των καπεταναίων. Οι Μανιάτες είχαν ξεκινήσει την Επανάσταση πριν την καθολική της έναρξη. Έτσι, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεκίνησαν με δύο χιλιάδες άντρες για την Καλαμάτα. Στις 22 Μαρτίου, κατέλαβαν τους γύρω λόφους και ο αγάς της πόλης, όταν κατάλαβε τι συνέβαινε, προσπάθησε να αντιταχθεί στις προσπάθειες με τους λιγοστούς Τούρκους της πόλης. Στις 23 Μαρτίου, οι επαναστάτες εισήλθαν στην πόλη χωρίς αντίσταση και ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ζήτησε από τον αγά να παραδοθεί. Ο ίδιος υπέκυψε στις πιέσεις και παρέδωσε με πρωτόκολλο την πόλη και τον οπλισμό των Τούρκων. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, η εκκλησία των Αποστόλων ντύθηκε στα γιορτινά και οι ιερείς ευλόγησαν τις σημαίες και όρκισαν τους αγωνιστές. Επιπλέον, την μέρα εκείνη, σε σύσκεψη των οπλαρχηγών, αποφασίστηκε η σύσταση της «Μεσσηνιακής Γερουσίας» για καλύτερη οργάνωση του αγώνα, η οποία με προκήρυξη γνωστοποίησε στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ότι οι Πελοποννήσιοι ξεσηκώθηκαν για την ελευθερία τους.

Ευστάθιος Ξενοφώντος Ο Ευστάθιος Ξενοφώντος εργαζόταν στις Αγγλικές Βάσεις στο αεροδρόμιο του Ακρωτηρίου. Εντάχθηκε στον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α με την έναρξή του. Τον Μάρτιο του 1957, ζήτησε και πήρε άδεια από τον Διγενή για να ανατινάξει δύο αεροπλάνα της βασιλικής αεροπορίας, τα οποία είχαν καταφθάσει στη βάση. Η ωρολογιακή βόμβα, την οποία είχε τοποθετήσει στο σκελετό μιας μοτοσικλέτας, ήταν προγραμματισμένη να εκραγεί στις 22 Μαρτίου στις 2 μ.μ. Οι αναταράξεις όμως στη διαδρομή προς τη βάση καθώς και η αλλαγή της θερμοκρασίας φαίνεται να επηρέασαν το ελατήριο, με αποτέλεσμα να εκραγεί μια ώρα νωρίτερα. Την ώρα κατά την οποία ο Ευστάθιος είχε πλησιάσει τα υποστατικά, ανατινάχτηκε και αυτός μαζί της. Ο θάνατος του ήρωα αποδεικνύει την αυταπάρνηση των αγωνιστών που αν και απειροπόλεμοι, δεν δείλιαζαν ούτε να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους, ούτε να τα βάλουν με τον εμπειροπόλεμο και πάνοπλο στρατό των Άγγλων.

Πετράκης Κυπριανού Ο πρώτος αντάρτης της Ε.Ο.Κ.Α που, αν και μαθητής ακόμα, μετουσίωσε σε πράξη το πνεύμα της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου. Γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1939. Αποβλήθηκε προσωρινά από την Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας, στην οποία φοιτούσε, με την κατηγορία ότι μοίραζε προκηρύξεις της Ε.Ο.Κ.Α, ύψωνε την ελληνική σημαία και ξεσήκωνε τους συμμαθητές του. Εντάχθηκε στις ομάδες κρούσεως και εκτελεστικού της Λάρνακας. Αναγνωρίστηκε μετά από συμμετοχή του σε εκτέλεση Άγγλου λοχία, όμως απέφυγε τη σύλληψη και κατέφυγε αντάρτης στην ορεινή περιοχή Λάρνακας. Ορίστηκε υπεύθυνος της περιοχής μεταξύ των χωριών Χοιροκοιτίας, Βάβλας, Οράς και Βαβατσινιάς. Στις 21 Μαρτίου 1957, τρεις χιλιάδες Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το χωριό Ορά στο οποίο βρισκόταν και διέταξαν κατ’ οίκον περιορισμό αναζητώντας τον. Ο Πετράκης επέλεξε συνειδητά να πολεμήσει, με ένα κυνηγετικό όπλο και 27 φυσίγγια που είχε στη διάθεσή του. Μετά από δυόμιση ώρες μάχης και αφού έριξε και το τελευταίο του φυσίγγιο, επιχείρησε έξοδο προσπαθώντας να σπάσει τον κλοιό των Άγγλων στρατιωτών, οι οποίοι τον πυροβόλησαν. Λίγες μέρες πριν πεθάνει, ο νεαρός Ήρωας έγραψε στη μάνα του: «Μην ανησυχείς μάνα γιατί δεν πρόκειται να συλληφθώ, θα πέσω πολεμώντας». Εκείνη απάντησε όπως αρμόζει σε μία Ελληννίδα, μητέρα ήρωα: «Έτσι σε ήθελα γιε μου να 'ρτεις, ΗΡΩΑΣ».

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στο χωριό Ευρύχου, στις 9 Σεπτεμβρίου 1957. Πατέρας του ήταν ο Πάμπος Γεωργιάδης, ο οποίος ήταν αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α και μητέρα του η Έλλη Γεωργιάδη. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας, αφού είχε δύο αδελφές μεγαλύτερες και μια μικρότερη. Το 1975 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ακολούθως κατατάχθηκε στην Ε.Φ υπηρετώντας στην 32η Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του Εφέδρου Ανθυπολοχαγού. Εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, συνέχισε να υπηρετεί ως έφεδρος με τον βαθμό του Υπολοχαγού. Επίσης, ο Θεόφιλος ήταν ένας από τα ιδρυτικά μέλη του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων. Στη συνέχεια, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση στην Τουρκολογία, ενώ συνέχισε τις σπουδές του σε Γαλλία και Γερμανία. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, προσελήφθη αρχικά στην Αστυνομία, ενώ ακολούθως ανέλαβε τη θέση του λειτουργού στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Θεόφιλος ήταν άριστος γνώστης των τουρκικών υποθέσεων και έδωσε εκατοντάδες συνεντεύξεις και ομιλίες όσον αφορά τον τουρκικό επεκτατισμό. Ένα βράδυ του 1988 στη Λευκωσία, ο Θεόφιλος και οι συναγωνιστές του αποφάσισαν την ίδρυση της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, με σκοπό τη στήριξη του Κουρδικού Αγώνα. Αρθρογραφούσε και έδινε διαλέξεις σχετικά με το Κυπριακό, το Κουρδικό, τη Γενοκτονία των Ποντίων και το Αρμενικό Ζήτημα και φρόντιζε να μην λησμονηθούν οι τουρκικές βαρβαρότητες. «Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές», έλεγε. Πίστευε – ορθά θα έλεγε κανείς – πως μέσα από τον αγώνα που πραγματοποιούσαν οι Κούρδοι κατά των Τούρκων, προκειμένου να αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, θα επηρεαζόταν άμεσα και το Kυπριακό πρόβλημα. Αυτό θα συνέβαινε εάν οι Κούρδοι που μάχονταν σθεναρά κατά των Τούρκων, έφταναν μέχρι τα λιμάνια και τις αεροπορικές βάσεις που εφοδίαζαν τα κατεχόμενα εδάφη της πατρίδας μας. Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε ουσιαστικά την απομόνωση των κατεχομένων. Μια εβδομάδα πριν τον θάνατό του διοργάνωσε συνέδριο στις Βρυξέλλες. Σε αυτό συμμετείχαν πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι και βουλευτές από διάφορες χώρες. Το διήμερο συνέδριο είχε ως θέμα την αλληλεγγύη προς τους Κούρδους, ενώ παράλληλα ο Θεόφιλος κατηγόρησε ανοιχτά την Τουρκία για τις βιαιοπραγίες κατά του κουρδικού λαού. 20 Μαρτίου 1994. Ο Θεόφιλος πήγε στο αεροδρόμιο για να παραλάβει τον απεσταλμένο του Εθνικού Μετώπου για την απελευθέρωση του Κουρδιστάν, Γιατό Ρός, τον οποίο άφησε στα γραφεία της επιτροπής στη Λευκωσία. Ακολούθως, ο Θεόφιλος μετέβη στην κατοικία του στην Αγλαντζιά. Όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητό του δέχτηκε πέντε σφαίρες στο στήθος και στο κεφάλι. Ο εκτελεστής του ανέβηκε σε μοτοσικλέτα και εξαφανίστηκε. Λέγεται ότι πίσω από τη δολοφονία του ήταν άτομα του κυπριακού υποκόσμου, υποκινούμενα από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας (ΜΙΤ) που στη συνέχεια δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί, ότι η επιλογή της ημέρας του θανάτου του Θεόφιλου δεν ήταν τυχαία, καθώς στις 21 Μαρτίου οι Κούρδοι έχουν εθνική γιορτή για το «Νεβρόζ». Ο Θεόφιλος έγινε θύμα της τουρκικής θηριωδίας. Με τη θυσία του μπόλιασε το αίμα όλων εμάς με τις ιδέες του. Και οι ιδέες του αντέχουν διαχρονικά. Αυτό αποδεικνύεται από τον αγώνα που δίνουν μέχρι και σήμερα οι Κούρδοι κατά του τουρκικού επεκτατισμού. Μένουν αγέρωχοι μπροστά στις πολεμικές μηχανές των Τούρκων και μάχονται υπέρ της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης. Από αγωνιστές όπως τον Θεόφιλο φωτίζεται ο δρόμος, τον οποίο οφείλουμε να ακολουθήσουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς στη γη που πότισαν με το αίμα τους οι πρόγονοί μας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ 🇬🇷 Αυτή την Κυριακή ψήφισε ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ψήφισε ΠΕΟΦ

Οδυσσέας Ελύτης Σαν σήμερα, 18 Μαρτίου 1996, απεβίωσε ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές. Ο Οδυσσέας Ελύτης διαμόρφωσε ένα δικό του ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, ενώ ακόμα είναι ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας που βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1979. Πολλά ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη μελοποιήθηκαν όπως είναι το γνωστό «Ένα το χελιδόνι», το οποίο μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. Δύο σημαντικοί στίχοι του ποιήματος είναι: «Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.» Με αυτούς τους στίχους ο ποιητής θέλει να πει πως για τον ερχομό της «Άνοιξης» – ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ, χρειάζονται πολλές θυσίες. Χρειάζονται οι σάρκες χιλιάδων νεκρών στους τροχούς του άρματος του ήλιου της ελευθερίας. «Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους Θεέ μου Πρωτομάστορα μ’ έχτισες μέσα στα βουνά Θεέ μου Πρωτομάστορα μ’ έκλεισες μες τη θάλασσα Πάρθηκεν από μάγους το σώμα του Μαγιού Το ‘χουνε θάψει σ’ ένα μνήμα του πέλαγου σ’ ένα βαθύ πηγάδι το ‘χουνε κλειστό μύρισε το σκοτάδι κι όλη η άβυσσος Θεέ μου Πρωτομάστορα μέσα στις πασχαλιές και Συ Θεέ μου Πρωτομάστορα μύρισες την Ανάσταση»