معتصم بالله پنجشیری

پیام تبریکی دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان به مناسبت عید سعید اضحی ۱۴۴۷ هـ.ق اللهُ أَكْبَرُ، اللهُ أَكْبَرُ، اللهُ أَكْبَرُ، لا إِلٰهَ إِلَّا اللهُ، وَاللهُ أَكْبَرُ، اللهُ أَكْبَرُ وَللهِ الحَمْدُ دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان، فرارسیدن عید سعید اضحی را به امت سرافراز اسلام، حاملان مخلص دعوت برای تأسیس خلافت راشده، مجاهدین نستوه و رزمندگان راه حق، صمیمانه تبریک و تهنیت عرض می‌نماید. این ایام خجسته، یادآور دهه مبارک ذوالحجه است؛ روزهایی که الله سبحانه و تعالی به آن‌ها سوگند یاد نموده و آن‌ها را برترین روزهای دنیا نامیده است. عید اضحی تنها جشنِ شادمانی نیست، بلکه نمادِ والای تسلیم مطلق ابراهیمی در برابر خالق یکتاست. در همین شب‌های مبارک ذوالحجه و در وادی «مِنیٰ» بود که بیعت‌های اول و دوم عقبه شکل گرفت؛ بیعتی که مسیر اسلام را از مرحله دعوت به مرحله دولت تغییر داد و تحت رهبری رسول‌الله ﷺ، سنگ‌بنای سیاسیِ امت واحد را بنا نهاد. ای امت عزیز! با کمال تأسف، بار دیگر در حالی به استقبال عید می‌رویم که یک سال دیگر را نیز بدون امام و سپر (خلیفه) سپری کردیم. نبودِ خلافت باعث شده است تا دشمنان، پیکر واحد ما را با مرزهای دست‌ساز و مفکوره‌های استعماری قطعه‌قطعه کرده و مسلمانان را در برابر یکدیگر قرار دهند. امروز تنش میان افغانستان و پاکستان بر اساس مفکوره متعفن ملی‌گرایی (ناسیونالیزم) جریان دارد؛ نزاع و جنگی که نه برای اعلای کلمة‌الله، بلکه صرفاً برای جلب رضایت مستکبران و بقای حاکمان دست‌نشانده به راه افتاده است. این تفرقه ملی‌گرایانه، همان زهر کشنده‌ای است که باعث شده قلب تپنده امت، «غزه»، در محاصره و آتش بسوزد و حاکمان بلاد اسلامی تنها به شمارش تعداد شهدا اکتفا کنند. از سودان که در آتش رقابت‌های استعماری می‌سوزد تا ایران و لبنان که هدف حملات وحشیانه و تهدیدات قرار دارند، همگی گواه این حقیقت تلخ‌اند که بدون یک رهبری واحد سیاسی (خلافت)، ما همچون «ایتام بر سفره لئیمان» شده‌ایم. بیدار شوید ای فرزندان امت! عید واقعی ما روزی نیست که تنها لباس نو بر تن کنیم، بلکه روزی است که شریعت الله سبحانه و تعالی بر زمین حاکم شود و مرزهای ساختگی چون «دیورند» و «سایکس ـ پیکو» فرو ریزند. مناسک حج و عید اضحی باید وجدان‌های ما را تکان دهد؛ چگونه میلیون‌ها مسلمان در عبادات واحدند، اما در سیاست و جغرافیا پراکنده و متفرق! حقیقت این است که تا زمان تأسیس خلافت راشده بر منهج نبوت، ما همچنان قربانی خواهیم شد و شادی‌هایمان با خون آمیخته خواهد بود. بیایید در این روز بزرگ عهد ببندیم که برای نصرت اسلام از هیچ کوششی دریغ نکنیم و تا دمیدن صبح صادق و تحقق بشارت نبوی، از پای ننشینیم. شادمانی حقیقی آن روزی است که امت دوباره به جسد واحد مبدل گردد. ﴿وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ﴾ عیدتان مبارک و گام‌هایتان در مسیر اعاده عزت و شکوه امت اسلام، استوار باد! دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان

اعلامیه مطبوعاتی فقر فراگیر و ساختاری در افغانستان؛ نتیجهٔ ناکامی در تطبیق نظام اقتصادی اسلام و تداوم طرز تفکر اقتصادی نظام جمهوریت گزارش‌های اخیر، از جمله گزارش تکان‌دهندهٔ بی‌بی‌سی از ولایت غور، خودسوزی یک انجینیر در کابل و گزارش‌های پی‌هم دربارهٔ فروش گرده، پرده از فاجعه‌ای انسانی برمی‌دارد که قلب هر مسلمانی را به درد می‌آورد. در برخی شهرها صف‌های طولانی مردم برای یافتن کار، گرسنگی، فقر به واقعیت محسوس مبدل شده و برخی دیگر، از شدت بیچارگی و قرض‌داری، ناچار شده‌اند دختران خردسال‌شان را بفروشند تا جان دیگر اعضای خانواده را نجات دهند. گزارش‌ UNDP می‌رساند که از هر چهار نفر در افغانستان، سه نفر توان تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی خود را ندارند و بیش از ده درصد جمعیت، در آستانهٔ قحطی قرار گرفته‌اند. دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان تأکید می‌کند که ریشهٔ این بحران تنها در خشکسالی یا قطع کمک‌های خارجی نیست؛ بلکه در ساختارهای ناسالم اقتصادی و تداوم طرز تفکر اقتصادی نظام جمهوریت و پالیسی‌های مبتنی بر اقتصاد سرمایه‌داری نهفته است. مقام‌های کنونی فقر موجود را نتیجهٔ فروپاشی «اقتصاد کاذب» بیست سال گذشته می‌دانند؛ اما این توجیه، حقیقت تلخ نبود توزیع عادلانهٔ ثروت را پنهان نمی‌سازد. افغانستان کشور فقیر از نظر منابع نیست. این سرزمین معادن عظیم، زمین‌های زراعتی، آب، موقعیت جغرافیایی مهم، نیروی انسانی جوان و ظرفیت‌های بزرگ تولیدی دارد. مشکل اصلی کمبود منابع نیست؛ بلکه نبود نظامی است که این منابع را بر اساس عدالت، شفافیت و مسئولیت شرعی مدیریت کند. امروز منابع اقتصادی، مناصب اداری و فرصت‌های کاری عمدتاً در انحصار حلقات محدود و وابستگان حاکمان قرار دارد و استخراج معادن، بدون شفافیت و رقابت سالم، ثروت را در دست گروه‌های خاص متمرکز ساخته است. این همان منطق نظام سرمایه‌داری است که به‌جای تأمین نیازهای اساسی مردم، بر رشد ظاهری اقتصاد و «بازار» تمرکز می‌کند؛ بازاری که ثروت را در دست اقلیتی محدود متمرکز ساخته و اکثریت مردم را در وضعیت ناگوار اقتصادی قرار می‌دهد. استدلال ما بر مبنای اسلام روشن است: ۱. فقر در اسلام، ناتوانی فرد در تأمین نیازهای اساسی؛ مانند غذا، لباس و مسکن است و ناتوانی نظام در تأمین این نیازها، به‌معنای شکست سیاست‌های اقتصادی آن است. ۲. مشکل اقتصاد، کمبود منابع نیست؛ بلکه در توزیع ناعادلانهٔ ثروت است. اقتصاد موفق با حجم تولید و بلند رفتن عواید دولت سنجیده نمی‌شود؛ بلکه با موفقیت واقعی آن در توزیع ثروت و تأمین نیازهای اساسی هر فرد سنجیده می‌شود. اسلام دولت را مکلف می‌سازد که رسیدن ثروت به هر فرد رعیت را تضمین کند؛ در حالی‌ که دولت افغانستان، هم در ایجاد یک اقتصاد تولیدی و هم در توزیع عادلانه، ناکام بوده است. ۳. در نظام اسلام، اگر فردی توان کار نداشته باشد یا برایش زمینهٔ کار فراهم نشود، تأمین نیازهای او ابتدا بر عهدهٔ اقارب و سپس بر عهدهٔ بیت‌المال است. این‌که پدری برای تداوی فرزندش یا خرید غذا، مجبور به فروش فرزند خود شود، نشان‌دهندهٔ سقوط مسئولیت‌پذیری در سطح دولت و جامعه است. ۴. معادن بزرگ طلا، نفت و گاز «ملکیت عامه» اند و عواید آن‌ها باید صرف رفاه مردم شود؛ نه این‌که در اختیار شرکت‌های خصوصی، دولت‌های محارب یا حلقات خاص قدرت قرار گیرد. روش کنونی، در حقیقت، چیزی جز چپاول سازمان‌یافته‌ی ثروت امت نیست. حاکمان افغانستان باید بدانند که با رویکردهای مصلحت‌گرایانه، وضع مالیات‌های سنگین بر مردم فقیر و چشم‌دوختن به پروژه‌ها و کمک‌های دولت‌های استعماری، نمی‌توان شکم گرسنهٔ فقرا و یتیمان را سیر کرد. راه نجات، بریدن کامل از بقایای تفکر اقتصادی جمهوریت و سیاست‌های اقتصاد سرمایه‌داری و بازگشت به نظام اقتصادی اسلام در سایهٔ خلافت راشده است؛ نظامی که بر عدالت، کرامت انسانی و توزیع صحیح ثروت استوار بوده و فقر را نه یک امر طبیعی، بلکه وضعیتی استثنایی می‌داند که باید ریشه‌کن گردد. ﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا﴾ [طه: ۱۲۴] «و هر کس از ذکر (راه‌حل‌های شریعت) من روی‌گردان شود، زندگی تنگ و دشواری خواهد داشت.» دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر-ولایه افغانستان دوشنبه ۰۵ ذوالحجه، ۱۴۴۷هـ ۲۲/۰۵/۲۰۲۶م شماره: ح.ت.افغ ۱۱/۱۴۴۷

طرف چین را بگیریم یا امریکا؟ در عصری زندگی می‌کنیم که بسیاری از حاکمان سرزمین‌های اسلامی و حتی شماری از افراد امت، هوشیاری سیاسی را در این می‌بینند که تشخیص دهند آینده نظم جهانی به دست چین خواهد بود یا امریکا، تا خود را در کمپ قدرتِ غالب قرار دهند؛ در حالی‌که رسالت این امت هرگز دنباله‌روی از کاروان‌های جهانیِ حامل اندیشه‌های کفری نبوده است. الله متعال این امت را برای تماشاگر بودن یا حل شدن در پروژه‌های قدرت‌های جهانی برنگزیده، بلکه آن را مأمور ساخت تا اسلام را به عنوان یک قطب برتر و حاکم در جهان اقامه کند. هنگامی که الله متعال پیامبر ﷺ را مبعوث ساخت، به او فرمان نداد که در نزاع میان روم و فارس، جانب قدرت برتر را بگیرد؛ بلکه او را مأمور کرد تا کاروان اسلام را به حرکت درآورد و اسلام را بر همه نظام‌های باطل غالب سازد. این رسالت تنها برای دستیابی به قدرت و بقای آن نبود، بلکه رسالتی برای هدایت بشر و شکستن سلطه طاغوت در سطح جهان بود.

زاویه جدید روسیه و افغانستان؛ معادله جدید نفوذ، امنیت و رقابت استعماری فریدالله احرار پس از آن که رییس شورای امنیت ملی روسیه اعلام کرد که مسکو می‌خواهد با طالبان « همکاری تمام‌عیار» داشته باشد، بار دیگر شکل تازه‌ای از رقابت قدرت‌های جهانی بر سر افغانستان آشکار شد. این در حالی است که مقام‌های روسی پیوسته در مورد تهدیدهای امنیتی برخاسته از افغانستان، گسترش افراطیت و بی‌ثباتی آسیای میانه ابراز نگرانی میکنند. این موضع دوگانه روسیه نشان می‌دهد که مسکو تنها در پی همکاری‌های امنیتی نیست، بلکه می‌خواهد از مسیر افغانستان، نفوذ استخباراتی، سیاسی و استراتژیک خود را گسترش دهد. روسیه امروز با یک محاصره سخت جهانی روبه‌رو است. جنگ طولانی در اوکراین توان نظامی و اقتصادی این کشور را ضعیف کرده، تحریم‌ها از سوی غرب بر آن افزایش یافته و نفوذ پیشین آن در آسیای میانه از سوی امریکا، اروپا و چین به چالش کشیده شده است. کشورهای آسیای میانه که زمانی زیر سایه مستقیم سیاسی روسیه قرار داشتند، اکنون به میدان نفوذ قدرت‌های گوناگون تبدیل شده‌اند. چین از راه پروژه‌های اقتصادی، امریکا از راه روابط امنیتی و سیاسی و اروپا از راه انرژی و تجارت، حضور خود را در این منطقه گسترش می‌دهند. بر همین اساس، روسیه تلاش میکند افغانستان را به عنوان یکی از حلقه‌های مهم خط دفاعی جنوبی خود به کار گیرد. مسکو ترس ازیندارد که اگر افغانستان به مرکز نفوذ قدرت‌های دیگر تبدیل شود، این امر بر کشورهای آسیای میانه اثر بگذارد و فضای امنیتی روسیه را بیش‌تر تضعیف کند. به‌ویژه این‌که روسیه می‌داند مردم مسلمان آسیای میانه از ظلم رژیم‌های مستبد و سکولار خود خسته‌اند و همواره ذهنیت آماده برای تغییر دارند. از این رو، گسترش مفکوره سیاسی اسلام و تقویت هویت اسلامی، روسیه را نگران ساخته است. در سال‌های اخیر، میلان مردم به اسلام در ازبیکستان، تاجیکستان، قرغیزستان و مناطق دیگر افزایش یافته است. هرچند رژیم‌های حاکم با حمایت روسیه، دعوت اسلامی، علما و حرکت‌های اسلامی را به شدت سرکوب میکنند، اما تمایل فکری مردم روزبه‌روز به اسلام نزدیک‌تر می‌شود. روسیه این وضعیت را خطر بزرگی در برابر نفوذ خود می‌داند؛ زیرا اسلام تنها یک دین عبادی نیست، بلکه یک نظام سیاسی و مفکوره وحدت امت است که تمام نفوذ قدرت‌های استعماری را تهدید میکند. از همین رو، روسیه می‌خواهد زیر عنوان «همکاری» با طالبان، حضور استخباراتی خود را در افغانستان تقویت کند، تحولات منطقه را از نزدیک زیر نظر بگیرد و افغانستان را برای مدیریت رقابت‌های استراتژیک خود به کار گیرد. این همان سیاست استعماری قدیمی است که قدرت‌ها همواره جغرافیای کشورهای ضعیف را برای رقابت‌های خود استفاده میکنند. اما بُعد دیگر این موضوع، مسئولیت شرعی و سیاسی طالبان است. روسیه همان دولتی است که در سوریه، دوشادوش بشار اسد ظالم، در ریختن خون مسلمانان نقش داشته است؛ در چچنیا حرکت‌های اسلامی را به‌گونه بسیار وحشیانه سرکوب کرده و جنگ‌های طولانی را علیه مسلمانان به راه انداخته است. بدون درنظرداشت قضایای امت و معیارهای سیاست اسلامی، رفتن به سوی « همکاری تمام‌عیار» با چنین دولتی، مسیر خطرناکی است که میتواند افغانستان را بار دیگر به میدان رقابت قدرت‌های بزرگ کافری تبدیل کند. سرزمین اسلامی نباید به مرکز نفوذ و رقابت استخباراتی قدرت‌های استعماری تبدیل شود. اسلام به مسلمانان اجازه نمی‌دهد که برای دولت‌های استعماری کفری، زمینه نفوذ در سرزمین‌های اسلامی را فراهم سازند. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید: وَلَن يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا ترجمه: الله هرگز برای کافران راهی برای تسلط بر مؤمنان قرار نداده است. امروز نیاز است که افغانستان به‌جای میدان رقابت روسیه، امریکا، چین و قدرت‌های دیگر، به محور قضیه واحد امت اسلامی تبدیل شود. اگر حاکمان افغانستان به‌جای سیاست توازن میان قدرت‌های جهانی، سیاست خارجی خود را بر بنیاد اسلام تنظیم نکنند، این سرزمین ـ همان‌گونه که در دهه‌های گذشته تجربه کردیم ـ بار دیگر قربانی رقابت‌های نیابتی خواهد شد.

نبض: آیا پیمان‌های امروزی وسیلهٔ نجات امت‌اند یا زنجیرهای بردگی؟ داکتر الیاس مایار در طول تاریخ، «حلف» یا پیمان به عهد و میثاقی گفته می‌شد که مردم برای دفاع از حق، وفاداری و حمایت از مظلوم بر محور آن گردهم می‌آمدند. اسلام نیز چنین پیمان‌هایی را که بر بنیاد عدالت و حق استوار باشند، تأیید کرده است. روشن‌ترین نمونهٔ آن «حلف الفضول» است؛ پیمانی که در دوران جاهلیت برای دفاع از حق مظلوم شکل گرفت. رسول الله ﷺ در آن پیمان اشتراک کرده بود و بعدها فرمود که اگر در اسلام نیز به چنین پیمانی فراخوانده شود، آن را خواهد پذیرفت؛ زیرا آن پیمان برای جلوگیری از ظلم و برپایی حق بود، نه برای منافع شخصی و تعصبات قومی. اما بیشتر پیمان‌ها و ائتلاف‌های جهانیِ امروز، در تضاد کامل با همین روحیهٔ اسلامی قرار دارند. امروزه این پیمان‌ها نه برای نجات مظلوم، بلکه برای حفظ قدرت، نفوذ و منافع استعماری شکل می‌گیرند. قدرت‌های بزرگ زیر شعارهای «مبارزه با تروریزم»، «امنیت جهانی» و «صلح»، بر سرزمین‌های اسلامی حمله می‌کنند، ثروت‌های آن‌ها را غارت می‌نمایند و استقلال سیاسی و فکری امت را از میان می‌برند. ائتلاف‌های جهانی به رهبری امریکا که در افغانستان، عراق و شام جنگ به‌راه انداختند، نمونه‌های آشکار همین سیاست‌اند. از سوی دیگر، در داخل سرزمین‌های اسلامی نیز بسیاری از پیمان‌های سیاسی نه برای خیر مردم، بلکه برای تقسیم قدرت، حذف رقیبان سیاسی و تطبیق اجنداهای استعماری خارجی شکل می‌گیرند. قربانی اصلی این پیمان‌ها، مسلمانان عادی‌اند؛ همان مردمی که بهای جنگ، بی‌ثباتی، فقر و خون‌ریزی را می‌پردازند. مشکل اساسی این پیمان‌ها در آن است که بر تفکر سکولار و سرمایه‌داری استوارند؛ تفکری که دین را از سیاست و زندگی جدا می‌داند و به‌جای حق و باطل، «مصلحت و منفعت» را معیار هر عمل قرار می‌دهد. به همین دلیل، متحد امروز ممکن است فردا به‌سبب تغییر منافع به دشمن تبدیل شود و کشتار هزاران انسان برای تأمین مصلحت سیاسی، امری عادی پنداشته شود. در حالی‌که در اسلام، معیار عمل تنها حلال و حرام است، نه منافع سیاسی و اقتصادی. پیامدهای این پیمان‌ها برای امت بسیار خطرناک است. خون مسلمانان ریخته می‌شود، تعصبات قومی و مذهبی تقویت می‌گردد، حقوق مظلومان امت پایمال می‌شود، قیام‌های مردمی شکست داده می‌شوند و هر صدایی که برای بازگشت نظام اسلامی بلند شود، سرکوب می‌گردد. بحران‌های جاری در شام، عراق، یمن، لبنان، ترکستان شرقی و دیگر سرزمین‌های اسلامی، دردناک‌ترین تصویر همین ائتلاف‌های سیاسی است. از همین‌رو، هر پیمانی که بر بنیادهای کفری استوار باشد، از ظالم حمایت کند و اصول اسلام را قربانی مصلحت سیاسی و منفعت سازد، از نگاه شریعت ناروا است. امت نیاز دارد که به‌جای این ائتلاف‌های نامشروع، وحدت خود را بر بنیاد عقیدهٔ اسلامی دوباره احیا کند. تنها نظامی که بر عقیدهٔ اسلام، تطبیق شریعت، عدالت و وحدت امت استوار باشد، می‌تواند مسلمانان را از این تفرقه، ضعف و بردگی سیاسی نجات دهد و بار دیگر آنان را به جایگاه عزت، قدرت و رهبری بشریت بازگرداند.