Peter De Keyzer

Jonathan Haidt just delivered a sharp warning about where identity politics has gone wrong. He argues we need both left and right — a healthy yin-yang of perspectives. But many current left-leaning policies and academic approaches that frame everything as oppressor vs oppressed are ramping up destructive tribalism. Instead of highlighting common humanity, they push binaries that turn normal rivalry into hatred. Haidt uses sports as analogy: friendly competition builds energy and effort. Take it too far and you get soccer hooligans smashing skulls. The better path? Address real issues of exclusion while constantly emphasizing what unites us. This resonates because I’ve watched how quickly “us vs them” framing turns disagreement into something toxic. Balanced tension sharpens ideas; constant moral warfare just fractures trust. In deeply polarized times, remembering shared humanity and the value of constructive disagreement could be key to keeping institutions and societies from breaking down. Have we let identity politics go too far down the division route, or is this framing still essential for addressing real injustices?

Spijit dat de dag van de Arbeid altijd weer in het teken staat van afgunst tegenover wie hard werkt en succesvol is. Waarom kan 1 mei niet gaan zowel solidariteit én over hard werken, ondernemerschap, ambitie, groot dromen en zelfredzaamheid. #dtv

Op 1 mei doet men alsof Elon Musk een Belg is, Marc Coucke geen belastingen betaalt en er geen solidariteit is. Er zal ook gezegd worden dat de ongelijkheid steeds maar toeneemt en België teveel ongelijkheid heeft. De statistieken zeggen net het omgekeerde.

@hensensnode @petervanderhey6 Ja ook die verdient respect. Ondernemen is altijd risicovoller dan niets doen. En dat betekent dat het ook mis kan gaan. Wie niets riskeert, doet niets, heeft niets en wordt niets.

@PeterDeKeyzer @petervanderhey6 Zoals Franky Desmet-Vandamme en zijn ondertussen failliet biertje?

We hebben net veel meer ondernemers nodig - ook in talkshows. Commentatoren aan de zijlijn hebben we al genoeg. We hebben vooral nood aan meer ondernemers die risico’s nemen, innoveren en bouwen. Hun ondernemerschap en risico’s vandaag betalen de welvaart van morgen.

Dit krijg je als politici het makkelijker vinden om “sterke schouders” steeds wat meer te belasten ipv uitgaven en flagrante misbruiken aan te pakken. België is op vlak van arbeid en kapitaal kampioen belastingen, en heeft bij de hoogste overheidsuitgaven van alle landen.

@GeertLangenus Zwaar Kempisch accent ook. Ik schat Mol of Dessel.

I demand that speaking English with a thick Flemish accent is stopped immediately!

Nog wat energiesteun anyone?

Stel je even voor. Je bent een Vlaams ondernemer. Je hebt honderden jobs gecreëerd. Tientallen miljoenen aan belasting betaald. Door het fiscale stelsel dat we hebben, werd je gepusht om voor pensioen je levenswerk te verkopen. Je gebruikt de meerwaarde echter om in nieuwe bedrijven te investeren, ook in Vlaanderen, die weer nieuwe jobs creëren. Of. Je bent een lobbyist in de non-profit sector. Je runt een VZW voor vrouwenrechten die nog nooit 1 vrouw geholpen heeft, buiten de vrouwen op de eigen payroll. Je "verdient" je geld door 1000 keer dezelfde klaagcolumn te schrijven, gebaseerd op dubieuze cijfers en valse claims. In Vlaanderen ben je dan in geval 1 een profiteur die "langs zijn zwembad ligt", en in geval 2 een "moedige strijdster tegen de patriarchie" die overal mee aan tafel mag gaan zitten, om op kosten van geval 1 te fulmineren tegen datzelfde geval 1.

“…valt nog wat te rapen…” “…opportuniteit…” Wat een visie 🤦‍♂️

Betere begroting? Zeg meer “nee”. Mag ik snoep? Mag ik op de iPad? Mag ik de training overslaan? Mag ik cola in plaats van water? Elke ouder herkent de dagelijkse strijd aan de keukentafel, in de sportclub of op vakantie. Wie overal "ja" op antwoordt, koopt tijdelijke vrede en vermijdt conflict. Maar het makkelijke “ja” op korte termijn, heeft altijd gevolgen. Het leidt onvermijdelijk tot een volwassene met een tekort aan karakter, doorzettingsvermogen, kennis en fysieke gezondheid. Een goede opvoeding betekent vaker "nee" zeggen dan "ja". Wie in staat is om de verleiding van instant gratification te weerstaan ten gunste van delayed gratification, staat later namelijk sterker in het leven. De vaardigheid om een onmiddellijke beloning uit te stellen, blijkt dan ook de beste voorspeller voor academisch succes, financiële stabiliteit en gezondheid op latere leeftijd. Het resultaat van te weinig "nee" is geen gelukkiger kind nu, het is een kwetsbare volwassene later. Helaas wordt uitgerekend de Belgische begroting gerund als een huishouden zonder regels en discipline. Onze beleidsmakers - op welk niveau dan ook - gedragen zich al decennialang als gemakzuchtige ouders die bang zijn voor de volgende huilbui van electoraat of belangengroepen. De burger is verslaafd geraakt aan de overheid als sugar daddy die elk probleem oplost met andermans geld. Een lager btw-tarief? Een cheque? Subsidies? Extra vakantiedagen, nieuwe premies of extra meldpunten? Het politieke antwoord is altijd “ja”. "Nee" staat simpelweg niet in het Belgische politieke woordenboek. Het resultaat? De federale begroting staat al een halve eeuw structureel in het rood. Elk jaar meer geld uitgeven dan er binnenkomt, zit ondertussen in ons nationale DNA. Volgens het meest recente rapport van het IMF stevent België dit jaar dan ook af op het grootste begrotingstekort van Europa. Moody’s verlaagde afgelopen week dan ook onze kredietwaardigheid. Met de vernietigende en veelzeggende opmerking dat "wat nodig is voor de begroting, niet haalbaar is voor de politiek." Echte liefde voor een kind betekent dan ook grenzen stellen. Echte liefde voor een land betekent budgettaire discipline. Het is altijd de moeilijkste optie in het nu. Maar het is de enige weg naar stabiliteit, weerbaarheid en groei op de lange termijn. Wie echt begaan is met de toekomst van dit land, stopt dan ook met op elke eis "ja" te antwoorden. Elke roep om overheidssteun resulteert namelijk altijd in meer belastingen, meer tekorten, meer schulden, een grotere overheid en minder vrijheid. Politieke moed is de discipline opbrengen om te zeggen: "Dit doen we niet." Als we die ruggengraat niet snel terugvinden, zullen onze schuldeisers in onze plaats de keuzes beginnen maken. Voor wie altijd alles heeft gekregen, wordt het een heel pijnlijk ontwaken wanneer de langetermijnrentes beginnen te stijgen en de financiële markten tegen onze spilzucht "nee" zeggen .

Slecht nieuws voor de Rode Duivels. Als het zover komt natuurlijk.

holy fuck, a hair dryer at a Paris airport broke Polymarket weather markets & made someone $34,000 richer - polymarket was settling Paris temperature bets on a single Météo France sensor sitting near the Charles de Gaulle runway perimeter - basically unguarded - the guy bought the long-shot outcome (like "22°C" when everyone expected 18°C) for pennies, since nobody thought it'd hit - then he walked up to the probe and briefly heated the air around it with a portable heat source, spiking the reading just long enough to register as the daily max - temperature snapped back to normal in minutes, the market resolved in his favor, and he cashed out - twice, on April 6 and April 15, before Météo France caught on and filed charges hyperstitions.

@De_andere_Kris Neem 100 af van 1 persoon en geef vervolgens 5 personen elk 20. Je hebt 1 kiezer verloren en er 5 gewonnen.

@PeterDeKeyzer Democratie, zegt het u iets?

Wie verplicht meer dan de helft van zijn loon moet afstaan, is niet langer een vrij individu. Wel een minderheidsaandeelhouder van zijn eigen leven.

Thomas Sowell is 95 years old. Let that number sit with you. Ninety-five years on this earth, and in all of them, he has never held public office, never had a viral moment, never begged for anyone’s attention. What he has done is write 30 books and spend 50 years of patient research building a body of work that has outlasted every fashionable idea his critics tried to bury him with. While the loudest voices in Washington were chasing polls and the cleverest minds on campus were chasing grants, Sowell was in the library reading the data, tracking the outcomes, and dismantling one bad idea after another. He doesn’t argue feelings. He measures results. He isn’t selling anything. His whole approach boils down to one line that every politician and activist in this country should be forced to recite before they open their mouths: “There are no solutions. There are only trade-offs.” Sit with that, too. Every federal program, every mandate, every well-meaning crusade carries a cost, and somebody pays it. Sowell’s life work has been the simple act of asking who. Listen to him on the “help” our communities have been promised for two generations: “I’ve been doing studies now for 20 years of programs designed to increase equality. They increase inequality.” “Even when the programs are designed for disadvantaged groups, they help the affluent members of the disadvantaged groups, while the lower members of those groups fall further behind than ever before.” That is the whole affirmative action racket laid out in two sentences. The kids from the same zip codes as the Harvard faculty get the slot, while the kids from the neighborhoods that actually need a ladder are told to wait their turn. Sowell says it plain: “The vast majority of blacks who go to places like Harvard, Cornell, and Stanford are not blacks from the ghetto. They’re from the same neighborhoods as the whites there.” The race hustlers don’t want you to know that, because they need the grievance to stay in business. Sowell’s advice to young people cuts right through the hustle: “Stay away from the race hustlers.” “Equip yourself with skills that people are willing to pay for.” That is the whole ball game right there, a matter of skills, work, and accountability rather than slogans, hashtags, or another federal program designed to pad a consultant’s salary while leaving the South Side worse off than before. Here is the line I want every young person in Cincinnati, Cleveland, Columbus, and every other corner of America to read tonight: “Much of the social history of the Western world over the past three decades has involved replacing what worked with what sounded good.” That one sentence explains our schools, our cities, and why the neighborhoods the War on Poverty was supposed to save are in worse shape now than they were before the checks started flowing. Sowell has pushed a whole generation of us to stop reacting and start asking harder questions. What are the incentives? Who actually benefits from this policy? What do the numbers look like five, ten, twenty years later? Ask those questions honestly, and the illusion falls apart. The most dangerous man in America right now isn’t the one shouting on television. He is the 95-year-old professor in Palo Alto who doesn’t need you to agree with him, because he has the data on his side. Ninety-five years of telling the truth. Thank you, Dr. Sowell.

“We will not solve our problem by electing the right people. We will only solve our problem by making it politically profitable for the wrong people to do the right thing.” — Milton Friedman

Is ook in VL het geval: steeds verder stijgende uitgaven voor onderwijs, steeds verder toenemend personeelsbestand, en steeds verder dalende leeruitkomsten. Dit is echt niet vol te houden.

Ben sinds kort lid van 'pas voor de klas'. Ongeveer elke vraag gaat over 'hoe kan ik het systeem misbruiken of omzeilen'. Het ergste is, ongeveer elke antwoord is ook hoe andere collega's het al deden en hoe dokters er aan meewerken, erger nog, zelf de oplossing aanbieden om 1/