Peter van Uden
16.3K posts
Peter van Uden
@Peter_vanUden
Personal account. Freestyle cook, Land Rover, mountains, KL Majoor bd. Countryside life. Het moet niet gekker worden. Business: https://t.co/491ocYLN8t
NL_Winterswijk-Meddo Katılım Eylül 2010
1.7K Takip Edilen900 Takipçiler
Oude raadhuis in Münster, hier is het einde van de 80-jarige oorlog beklonken.
Nederlands
Astrologische klok in de Dom van Münster, sinds 1666, gaat tot 2071 (verwacht einde der tijden?)
Nederlands
Van 1666 tot 1674 waren grote delen van de Achterhoek in handen van de Bisschop van Münster ("bommen Berend"). Ga vanmiddag maar eens verhaal halen daar ...
Nederlands
Agree, will stick to my pre-facelift Defender
AutoPap@AutoPap
I love Land Rover. But this new edition without the obvious wheel arches just looks wrong. And why do you need those LED roof lights on one made for the city with road tyres? Everything on this car should be there for a reason. Not show. If you want useless tat buy a Chinese knockoff.
English
@Jordisoeters @Schiphol Ah, kijk, wist niet dat je een geboekt tijdslot nog aan kon passen, weer wat geleerd.
Nederlands
Toch handig …
Boeken van een tijdslot voor de security op Schiphol.
Scheelt tijd en is geheel gratis.
@Schiphol
Nederlands
Hotel voor de Brockenlauf gereserveerd. Geen reisstress op de dag van de wedstrijd.
Nederlands
Vandaag is de officiële overlijdensdag van onze pelotonscommandant, eerste luitenant Tom Krist.
Gisteren hebben we hem samen met zijn familie, vrienden en de mannen van ons peloton op een mooie manier herdacht bij zijn graf. Zoals ieder jaar sloten we de dag af met een hapje en een drankje bij zijn ouders thuis. Een traditie die veel voor ons betekent.
Er is één moment dat mij al negentien jaar bijblijft.
Ik lag zwaargewond in het Centraal Militair Hospitaal toen Tom's vader mijn kamer binnenkwam. Hij kwam mij persoonlijk vertellen dat Tom zojuist was overleden.
Terwijl hij zelf het grootste verlies denkbaar had geleden, zei hij tegen mij:
"𝑻𝒐𝒎 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒆𝒅 𝒘𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏."
Daarna gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei dat ik, dag en nacht, mocht bellen als zij iets voor mij konden betekenen.
Dat voelde zo onwerkelijk. Zij hadden hun zoon verloren, terwijl ik juist het gevoel had dat ík er voor hen moest zijn.
In de jaren daarna gebeurde er iets bijzonders. Tom's ouders waren niet alleen de ouders van Tom, maar ook de ouders van ons peloton. Ze ontvingen ons altijd met open armen, luisterden naar onze verhalen, lachten met ons en huilden met ons. Hun huis voelde ieder jaar weer als een plek waar we samen herinneringen konden delen en Tom dichtbij was.
Lieve familie Krist, ik kan niet onder woorden brengen hoeveel respect en dankbaarheid ik voor jullie voel. Jullie liefde, kracht en warmte, juist in het diepste verdriet, hebben mij altijd geraakt.
Tom, we missen je nog iedere dag.
Rust zacht 💚
Roy Grinwis@RoyGrinwis
𝟭𝟬 𝗷𝘂𝗹𝗶 𝟮𝟬𝟬𝟳 – 𝟭𝟬:𝟭𝟱 𝘂𝘂𝗿, 𝗗𝗲𝗵 𝗥𝗮𝘄𝗼𝗱, 𝗔𝗳𝗴𝗵𝗮𝗻𝗶𝘀𝘁𝗮𝗻. Negentien jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed. Om 10.15 uur blies een zelfmoordterrorist zich op tussen een drukke bazaar in Deh Rawod. De aanslag was gericht op onze Nederlandse patrouille. Ik raakte samen met zeven militairen van mijn peloton zwaargewond. Maar wij waren niet de enigen die slachtoffer werden. Die dag kwamen ook 17 Afghaanse burgers, onder wie 12 kinderen, om het leven en raakten ongeveer 30 burgers zwaargewond. Vandaag herdenk ik niet alleen mijn Nederlandse kameraden, maar ook hen. Twee dagen later verloren wij onze pelotonscommandant en vriend, eerste luitenant Tom Krist. Tom zei altijd: "𝘈𝘭𝘴 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴 𝘮𝘰𝘦𝘴𝘵 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯." Dat was geen uitspraak. Dat was wie hij was. Zijn lijfspreuk, die hij als tatoeage droeg, luidde: "𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯." Zo herinner ik hem ook. Altijd tussen zijn mensen. Altijd bereid om voor een ander op te staan. Na de aanslag heb ik veertien jaar gevochten om mijn militaire loopbaan voort te zetten. Uiteindelijk werd ik blijvend dienstongeschikt verklaard. Mijn camouflagepak uit moeten trekken was één van de moeilijkste momenten uit mijn leven. Maar dit verhaal gaat niet alleen over verlies. Het gaat ook over de tweede kans die ik heb gekregen. Ik ben vader geworden van drie prachtige kinderen. Ik heb een onbreekbare band met de mannen van mijn peloton. Tijdens de evacuatie van Afghanistan heb ik samen met vele anderen Afghaanse vrienden mogen helpen aan een nieuw leven, zodat ook hún kinderen weer een toekomst konden opbouwen. Afghanistan heeft mij geleerd hoe kwetsbaar het leven is, maar ook hoe veerkrachtig een mens kan zijn. Hoe donker mijn leven soms ook lijkt, ik weet dat het altijd erger kan. Dat besef helpt mij iedere dag om door te gaan. Juist daarom doet het mij pijn dat de Nederlandse regering tegenwoordig openlijk spreekt met het Taliban-regime waartegen wij vochten. Terwijl de rechten van Afghaanse vrouwen en meisjes stap voor stap worden afgenomen, voelt het alsof een deel van alles waarvoor zoveel mensen zich hebben ingezet langzaam wordt uitgewist. Tom, Dank je voor je leiderschap. Dank je voor je moed. Dank je voor de tweede kans die jij mij en zoveel anderen hebt gegeven. Ik beloof je dat ik mij zal blijven uitspreken tegen onrecht. Dat ik mij zal blijven inzetten voor Afghanistan. En dat ik jouw naam en jouw offer nooit zal vergeten. "𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯." Rust zacht, Tom.
Nederlands
De finale statistieken zijn binnen. Ik blijf de leeftijdscategorie raar vinden.
Nederlands
@Marjolein1402 Waren ze zeker. Aanrader zo’n pizza-steen-pellet-brander-apparaat
Nederlands
𝟭𝟬 𝗷𝘂𝗹𝗶 𝟮𝟬𝟬𝟳 – 𝟭𝟬:𝟭𝟱 𝘂𝘂𝗿, 𝗗𝗲𝗵 𝗥𝗮𝘄𝗼𝗱, 𝗔𝗳𝗴𝗵𝗮𝗻𝗶𝘀𝘁𝗮𝗻.
Negentien jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed.
Om 10.15 uur blies een zelfmoordterrorist zich op tussen een drukke bazaar in Deh Rawod. De aanslag was gericht op onze Nederlandse patrouille. Ik raakte samen met zeven militairen van mijn peloton zwaargewond.
Maar wij waren niet de enigen die slachtoffer werden.
Die dag kwamen ook 17 Afghaanse burgers, onder wie 12 kinderen, om het leven en raakten ongeveer 30 burgers zwaargewond. Vandaag herdenk ik niet alleen mijn Nederlandse kameraden, maar ook hen.
Twee dagen later verloren wij onze pelotonscommandant en vriend, eerste luitenant Tom Krist.
Tom zei altijd:
"𝘈𝘭𝘴 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴 𝘮𝘰𝘦𝘴𝘵 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Dat was geen uitspraak. Dat was wie hij was.
Zijn lijfspreuk, die hij als tatoeage droeg, luidde:
"𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Zo herinner ik hem ook. Altijd tussen zijn mensen. Altijd bereid om voor een ander op te staan.
Na de aanslag heb ik veertien jaar gevochten om mijn militaire loopbaan voort te zetten. Uiteindelijk werd ik blijvend dienstongeschikt verklaard. Mijn camouflagepak uit moeten trekken was één van de moeilijkste momenten uit mijn leven.
Maar dit verhaal gaat niet alleen over verlies.
Het gaat ook over de tweede kans die ik heb gekregen.
Ik ben vader geworden van drie prachtige kinderen. Ik heb een onbreekbare band met de mannen van mijn peloton. Tijdens de evacuatie van Afghanistan heb ik samen met vele anderen Afghaanse vrienden mogen helpen aan een nieuw leven, zodat ook hún kinderen weer een toekomst konden opbouwen.
Afghanistan heeft mij geleerd hoe kwetsbaar het leven is, maar ook hoe veerkrachtig een mens kan zijn. Hoe donker mijn leven soms ook lijkt, ik weet dat het altijd erger kan. Dat besef helpt mij iedere dag om door te gaan.
Juist daarom doet het mij pijn dat de Nederlandse regering tegenwoordig openlijk spreekt met het Taliban-regime waartegen wij vochten. Terwijl de rechten van Afghaanse vrouwen en meisjes stap voor stap worden afgenomen, voelt het alsof een deel van alles waarvoor zoveel mensen zich hebben ingezet langzaam wordt uitgewist.
Tom,
Dank je voor je leiderschap.
Dank je voor je moed.
Dank je voor de tweede kans die jij mij en zoveel anderen hebt gegeven.
Ik beloof je dat ik mij zal blijven uitspreken tegen onrecht. Dat ik mij zal blijven inzetten voor Afghanistan. En dat ik jouw naam en jouw offer nooit zal vergeten.
"𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Rust zacht, Tom.
Nederlands
@Peter_vanUden Maar de espresso is goed heet, toch (kan ik mij tenminste herinneren van Turijn) 😉
Nederlands
