Pouya

@GunnerHofstader @idemahdi همونم عین عدالت بود. کوتاه نیا.:))

@idemahdi به جز یه مورد هفته اول جلوی یونایتد توی هیچ کدوم از کرنرا بازیکنای ارسنال اگاهانه و فعالانه با دستشون مانع رسیدن دروازبان به توپ یا گرفتن مالکیت توپ ازش نمیشن…آرسنالیا همیشه دور گلر رو شلوغ میکنن و فضای حرکتش رو محدود میکنن که اصن به توپ نرسه.

تصمیم وار برای برگردوندن گل درست بود، مشکل اینجاست خیلی از گل‌ها به همین شکل زده شده (اصلا توسط خود آرسنال آموزش داده شده این مسئله) و داور و وار دخالتی نکردن. به‌نظرم عدالتی در دنیا اگر هست به این سمت بود که آرسنال با همین نوع گل قهرمانی رو از دست بده که وار دخالت بیجا کرد.

@idemahdi چشم مهدی جان.

@nattaashaa_r دقیقااااا. حس و حال یک سال و اندی اخیرم.

پدیده‌ای بنام «آدم‌زدگی» کشف کردم:) که بعد رویارویی با واقعیت یک‌سری از آدم‌ها ایجاد میشه. یعنی ذهن پس از اینکه در استیت بقا سعی می‌کنه از خودش با ندیدنِ خیلی نیت‌ها و انکار دارک ساید ادم‌ها محافظت کنه! ضمن رو به رو شدن با این ابعاد؛ احساس پوچی به روابط انسانی میگیره و تمام.

میلان، امسال مکس الگریُ داره. و همین برای مدعی بودن کافیه. اگه تئو بود، به نظرم قهرمان بودن و الآن به نظرم شانس زیادی ندارن. مودریچ، مایک، لیائو و کپتن امریکا: ایکس ابزار قهرمانی هستن؛ ولی هنوز تعدادی از قطعات پازل، گم هست. گم که البته نه خیلی. خودشون خواستن که نباشه.

اینتر کلا دوره‌اش به عنوان مدعی بلامنازع لیگ (اقتدار سال یکی به آخر تیم اینزاگی) تموم شده و معجزه‌ای هم در میان‌مدت نمی‌بینم. البته همین امسال هم اگه همه گند بزنن، شانس قهرمانی داره؛ ولی مسیر از بعد حذف مقابل اتلتیکو کلا در سراشیبی بوده و تعجب می‌کنم اگه تغییری ایجاد بشه.

در مورد لیگ ایتالیا، ناپولی بدون کوین کلا تو دیوار هست؛ ولی کنته می‌تونه فعلا به برد یک در میون خودش ادامه بده به نظرم. استعفا اینام کشکه، بعیده بره فعلا. یوونتوس در حال درمان سرطان هست و خب این مسئله امری‌ست زمان‌بر. روند درمان اما خوبه. آقای اسپالتی کارش درست بوده تا این‌جا .

در حقیقت در لیگ امسال فقط در زمین سلتا بود که اتلتیکو تیم برتر نبود؛ که اونم یک نیمه ده نفره بودیم. البته با لنگله تیم کلا ده نفره‌ست.:)) نقطه ضعف اساسی و تا حدی عجیب تیم در سال جاری، وضعیت خط دفاع و کلا ساختار دفاعی بوده که تازه اینم اوبلاک باعث شده همه‌اش به چشم نیاد.

اتلتیکو با این‌که اوایل فصل هم بد بازی نمی‌کرد، امتیازهای زیادیُ به طرز احمقانه‌ای از دست داد؛ ولی اگه رئال مادرید و بارسلونا یک در میون کارشون گره بخوره و خبری از برد‌های پیاپی نباشه، می‌تونه در کورس امسال هم حرف جدی برای زدن داشته باشه. با خولین و آنتوان فعلی، همه‌چی ممکنه.

بارسلونا وقتی که از بین پدری، یامال، رافی و لوا، حداقل ۳ نفر فیکس نباشن به مشکل اساسی می‌خوره. هنسی فلیک بر خلاف نظر خیلیا، آدم لج‌بازی نیس از دید من. به این درک رسیده که این سبک بازی، بهترین حالت برای تیمش هست، وقتی که همه سالمن. و تغییرش در شرایط خاص هم نتیجه عکس داره.

در مورد لالیگا، تساوی رئال مادرید کاملا نشانه ضعف بود و به نظرم لیگ امسال قرار نیست که زود تموم بشه. قدرت تیم آلونسو بازی‌های خانگی هست و چالش‌های جالبی هم در ۴۰ روز پایانی سال خواهد داشت. و همچنان به نظرم وابستگی رئال مادرید به امباپه از وابستگی هر تیمی به هر بازیکنی بیشتره.

تساوی با ساندرلند، اصلا بد نبود. بخشی از قدرت یک تیم، توان بازگشت به بازی در شرایط سخت هست؛ خصوصا در زمین حریف. سنگ نازل نشه دوباره، آرسنال واقعیُ در دسامبر خواهیم دید. البته یک نکته هم وجود داره و اون مدیریت دقایق بازیکنا هست؛ شاید مهم‌ترین چالش آرتتا خارج از زمین همینه.

در مورد آرسنال، کاملا اعتقاد دارم که چیزی که داریم می‌بینیم، ۵۰ تا ۶۰ درصد پتانسیل آرسنال هست. ممکنه کلا به بالای ۹۰ نرسه، ولی به ۸۰ خواهد رسید. درسته تعدد بازیکن خوب‌شون در همه پست‌ها قابل توجه هست، ولی مدیریت فصل با این همه مصدوم کلیدی و نتیجه‌گیری مداوم کار بزرگ آرتتا بوده.

بعید هم می‌دونم که مدیریت لیورپول بیش از حد بهش زمان بده. حمایت ظاهری فعلی هم در جهت بهم نخوردن جو هست. همین امسال باید یه چیزی نشون بده، وگرنه به سلامت. لیورپول با قهرمانی سال گذشته (که بیشتر محصول استفاده از فرصت‌ها و فرم صلاح بود) به یک مربی بزرگ نیاز داره، نه مربی خوب.

در مورد لیورپول، در بازی مقابل رئال مادرید به نظر اومد که این بار اشلوت از روش درست به جواب درست رسیده؛ ولی در بازی مقابل سیتی دوباره به عقب برگشت. نظر فعلی و قطعیم اینه که برای تیم فعلی لیورپول با این ستاره‌ها، زیادی کوچک هست.

مادامی که پیروز می‌شی، مهاجم نوکت گل می‌زنه و گل هم نمی‌خوری، تو گویی هیچ مشکلی وجود نداره. #آرسنال

بماند که لوچانو همیشه به تیم‌هایی که داشته، چیزی اضافه کرده و معمولا حداقل‌ها رو برآورده کرده. اگه انتظاری هم ایجاد شده، خودش اون انتظارُ ایجاد کرده. و البته به درد ایتالیا اونم در کوتاه‌مدت نمی‌خورد. اسپالتی مربی روزبه‌روز تمرین‌دهنده و سازنده هست؛ نه نابغه تاکتیک.

و جالبه که عده‌ای از مثلا طرفداران یوونتوس، اسپالتیُ یک بازنده و ناکام می‌دونن. این حرف، سه سال پیش می‌تونست توجیه آماری داشته باشه؛ الآن اونم نداره. همون یک قهرمانی در ناپل و ساختن پایه تیمی که دوباره پارسال قهرمان شد و امسال هم می‌تونه بشه، کافیه برای برنده بودن.

آقای اسپالتی هم در تورین با برد شروع کرد. مصاحبه و کلا ورودش به یوونتوس خوب بوده و به نظرم تیمُ تا جایی که ممکنه جمع خواهد کرد. کسب سهمیه لیگ قهرمانان امسال بسیار راحت هست و قهرمانی بسیار سخت. احتمالا جایی مابین این دو فصلُ تموم می‌کنه.

لیورپول به مسیر برد برگشت؛ ولی اشلوت نه به نظرم. وقتی از روش غلط به جواب درست برسی، حتما یه جایی گیر می‌افتی. این برد، در ادامه بردهای شکننده اول فصل بود، نه شروعی دوباره. فصل از اونی که به نظر می‌رسد برای کچل هلندی (یاد پفیوز تن‌هاخ افتادم) سخت‌تره.

از اون اخراج‌هایی بود که بازیکن محبوب‌تر می‌شه برام. فدا سرت پسر. پ.ن: دوست قدیمیم ژابی خوب تونسته یه سری از این حمالا بیاره تو قالب تفکرات خودش. از بچگی باتجربه بود و یه قدم از اکثریت جلوتر.