ᴊᴏʜɴ sᴛᴇᴡᴀʀᴛ

ᅠ‶ᅠบางครั้งฉันสงสัยนะว่านายจะใจเย็นแล้วมีเหตุผลดี ๆ สักข้อพูดออกมาได้ยังไง？ (มองแล้วถอนหายใจ แต่ยกมือแตะแปะ ๆ บนหลังมือของอีกฝ่ายที่กำลังแตะไหล่ตัวเองเบา ๆ ราวกับเป็นการตอบรับการปลอบใจ) ‶ ขอบใจ ... ฉันลองดูได้

ᅠ‶ ᅠฉันรู้ ฉันแค่เป็นห่วง เขาเหมือนน้องชายฉันไม่ก็วนมาเป็นหลานฉันได้เลย ‶ ฉันแคร์เลยไม่รู้จะปล่อยมือจากเขายังไง ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันควรปล่อยให้เขาลองแม้ว่าจะผิดพลาดแต่มันก็เป็นการผิดพลาดที่ได้พยายามแล้ว ‶ ... แล้วตอนนี้ฉันต้องทำไง (ยักไหล่)

ᅠᅠᅠᅠ — • 𝐼 𝑚𝑢𝑠𝑡 𝑝𝑟𝑜𝑡𝑒𝑐𝑡 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑜𝑛𝑒 • ᅠᅠᅠᅠ

ᅠ‶ᅠพูดอีกรอบได้ไหมว่าเป็นห่วงฉัน？ จะได้อัดเก็บไว้ฟังตอนนอน (แกล้งแหย่) ‶ ฉันแค่ ไม่รู้สิจอห์น ... มันแปลกที่จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา ฉันหมายถึง- มันไม่ได้แปลกแต่ ฉันแค่ไม่เคยที่จะต้อง, ยอมรับกับตัวเอง？ ‶ แค่คิดว่าตัวเองกำลังจะเป็น— ญาติผู้ใหญ่ที่ใกล้ประสาท？

ᅠ‶ ᅠเออ ... ดี ... ดีขึ้น, ขอบใจ ฉันแค่เล่นใหญ่ (โดนโล่เขียวคลุมทั้งตัวเหมือนสลัดโรลปูอัด แต่ก็ใจเย็นแล้ว) (มองหน้าจอห์นแล้วถอนหายใจแบบยาว ๆ ) ‶ ไม่มีอะไร

ᅠ‶ ᅠฉันหายใจไม่ออก ... ฉันจะเป็นลม- แรงกดอากาศมีมากกว่าไต่ขึ้นแรงจี จอห์น! หัวฉันจะระเบิด! โลกแตกแน่! โออาระเบิด- (เขย่าไหล่อีกคน)

“คุณคงได้เจอฮาลแล้ว?” “จะว่าไปถ้ามีกายอีกคนก็คนครบเลยนะเนี่ย น่าเสียดายที่หมอนั่นต้องตัวติดโออาตลอดเวลา”

ᅠ ถอดแว่นแล้วอ้าปากค้าง มือข้างหนึ่งปิดปาก อีกข้างทาบอก, อกอีแป้นแล่นลึกเข้าตึกแขก ᅠ

ᅠ‶ ᅠเกี่ยวสิ ปัญหาของฉันก็เหมือนปัญหาของทุกค— โอ๊ย! เลิกได้ไหมไอ้นิสัยบอสแมนเนี่ย ถ้าฉันสมองฝ่อขึ้นมาจะทำยังไง (สร้างหมวกกันน็อค)

ᅠ‶ ᅠหัวเราะหลังจากที่เขย่าคอฉันด้วยแสงแห่งกรีนแลนเทิร์นนี่ช่างเลือดเย็นจริง ๆ ‶ แต่ฉันแค่หายใจเฉย ๆ พวกนายก็บอกว่าฉันกำลังสร้างปัญหาแล้วเถอะ

ᅠ‶ จ— จอห์น- เพื่อน- ใจเย็น ๆ อย่าวู่วาม ถ้ายามสงบเราสู้กัน จะเหลือใคร (ไคล์) สู้กับเจ้าพวกเรด- (สร้างธงเขียวมาโบกยอมแพ้เมื่อโดนเขย่า)

ᅠ‶ ᅠถ้าใครไม่พอใจฉัน เก็บเบี้ยได้ที่จอห์นได้เลย (สร้างโทรโข่งมาประกาศ)