เป๋มเปรม

😐

พี่เล่ามั่วผมก็ชั่วสิครับ

การลบไม่ได้ช่วยให้ลืมจริงๆนะ ถึงจะลบข้อความ ลบอะไรออกหมด แต่สุดท้ายหัวใจมันก็ไม่ลบให้อยู่ดี

: ไม่ชอบคนแบบไหน ก็อย่าเป็นคนแบบนั้น

เราก็ต้องห้ามติดต่อเธอ เวลาเจอเรื่องดี ๆ เราโคตรอยากโทรหาเธอเลย แต่เราก็ต้องไม่ทำไง เวลาเจอเรื่องแย่ ๆ เราก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร เราก็ต้องไม่โทรหาเธอไง

ปล่อยให้เขาอยู่กับสิ่งที่เขาชอบอ่ะถูกแล้ว ส่วนเรา ก็กลับมาอยู่ในที่ของตัวเองเหมือนเดิม

ไม่พูดไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก แต่แปลว่าเสียความรู้สึกจนไม่อยากพูดแล้ว

ผู้คนเดินเข้าออกจากชีวิตเป็นเรื่องธรรมดา

ขอให้เป็นเดือนที่ไม่ร้องไห้เลยสักครั้ง

ทำไมคนสูบบุหรี่ไม่เอาถุงครอบหัวตัวเองไปเลยวะ

สิ่งนี้เกิดขึ้นภายในวันเดียวในเวลาติดๆกัน :

อย่างที่ purpeech บอกไว้ว่า “ไม่เป็นไรหากอย่างน้อยมันก็เคยมี ฉันดีใจที่อย่างน้อยมันก็เคยดี”

‘หาให้ตายก็ไม่เจอ ต่อให้คล้ายก็ไม่มี’

กุมีชีวิสยุโดยยังไม่เปนบ้าได้ไง (หรืออาจจะเปนแล้ว กุแค่ไม่รุ้ตัว)

เชื่อเถอะว่าหัวใจจะปลอดภัยที่สุดในตอนที่ไม่ตกหลุมรักกับใครเลย ไม่ต้องคอยรอแชท ไม่ต้องมีเรื่องให้หน่วงในใจ อาจจะเหงาหน่อยแต่อย่างน้อยก็ไม่มีเรื่องให้เสียใจ

พยายามทำตัวเจ๋งแจ๋วแต่ความจริงชีวิตโคตรจ๋องแจ๋ง

ยกให้การคิดถึง friendship ที่ห่างกันไปแล้วเจ็บพอ ๆ กับการคิดถึงแฟนเก่า อยู่ ๆ ก็คิดถึงช่วงเวลาที่ได้เที่ยวเล่นกับคน ๆ นึง เคยสนิทกันมาก เรารู้ว่าเราชอบอยู่กับเพื่อนคนนี้มาก และตอนนั้นมันมีความสุขแค่ไหน เสียใจที่ตอนนี้ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นอีกแล้ว กลับเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว อกหักว่ะ

แม่ก็สอนทุกอย่างตั้งแต่เด็กจนโตนั่นแหละ แต่แม่ไม่เคยสอนเลยว่าจะใช้ชีวิตอยู่ยังไงถ้าวันนึงแม่ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว

โตขึ้น รู้จักคนมากขึ้น สนิทน้อยลง

เชื่อแล้วว่า safe zone ของวัยทำงานคือห้องน้ำ