Wxxnr

เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง ไม่ได้แปลว่าจะเป็นคนเก่งในชีวิตการทำงานจริงๆ นะครับ น้องๆ เด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งเรียนจบเข้าสู่สังคมการทำงานอย่าหลงตัวติดกับดัก Prestige Trap ระบบการศึกษาออกแบบมาเพื่อวัด academic performance ในสภาพแวดล้อมที่ controlled มากๆ... - จำและสอบผ่าน.. - ทำตามเกณฑ์การให้คะแนนที่กำหนด - compete แบบ individual ส่งงานตรงเวลา deadline ชัดเจน.. - ตอบถูก.. - etc., เวลาทำงานจริงๆ.. - แก้ปัญหาที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปตายตัว.. - สร้าง framework ขึ้นมาเอง.. - บริหารจัดการความไม่แน่นอนโดยไม่มีกรอบเวลาชัดเจน - collaborate และ navigate politics ภายในองค์กร.. - ถามคำถามที่ถูก.. . . ที่เคยเจอมาหลายๆ กรณีด้วยตัวเอง (ซึ่งก็สอดคล้องกับที่ได้ยินคนอื่นๆ จากบริษัทอื่นๆ เล่าให้ฟังเช่นกัน).. ้เด็ก 4.0 ที่เข้าสู่สังคมการทำงาน (not all) บางทียังคงติดกับดัก optimization trap อยู่.. คือเล่นเกมที่เก่งในระบบที่มีกติกาตายตัว.. รู้ว่าอาจารย์ชอบอะไร.. exam pattern เป็นยังไง.. ต้องเขียน essay แบบไหนถึงได้ A.. แต่ในองค์กร... ถึงจะมี KPI อยู่ แต่ก็ไม่มีสูตรสำเร็จให้ทำตามแบบชัดเจน.. KPI บอกแค่ว่าต้องไปถึงไหน แต่ไม่มีใครมานั่งบอกว่าต้องเดินยังไง.. ต้อง prioritize อะไรก่อน หรือต้องทำอะไรกันแน่ถึงจะผ่าน งานจริงคือการหาทางไปให้ถึง goal ที่บางทียังมองไม่เห็นชัดด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นทักษะคนละชุดกับการเดินตามแผนที่ที่มีอยู่แล้ว ต่อให้ได้ B+ แต่ถ้าชอบ experiment, ลองผิดลองถูก, รู้จักล้มเลิกสิ่งที่ไม่ work... มักจะ navigate การทำงานในองค์กรได้ดี . . และงานจริงมี human complexity สูงมาก.. เช่นการ negotiate กับเพื่อนร่วมงานที่ไม่เห็นด้วยกับเรา.. การ managing up ดูแลความสัมพันธ์กับ boss.. การ read the room ในห้องประชุม.. การรับ feedback โดยไม่ defensive.. การแจ้งข่าวร้ายให้ลูกค้าโดยไม่เสียความสัมพันธ์.. EQ พวกนี้ไม่มีในหลักสูตร และ GPA ก็ไม่มีความสัมพันธ์กับ EQ เลย.. ด็กที่ขึ้น dean's list ตลอด 4 ปีอาจไม่เคยเจอ conflict จริงๆ ในชีวิตเลยก็ได้ เพราะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับหนังสือ . . ยังมีเรื่อง Risk Tolerance กับการรับมือกับความล้มเหลวอีก.. เด็กเกียรตินิยมบางทีกลัวความล้มเหลวสุดๆ เพราะทั้งชีวิตถูก define ด้วย academic success.. พอเจองานแล้วต้อง take risks.. propose ideas ที่อาจโดน reject.. หรือล้มเหลวต่อหน้าสาธารณะ... จนเกร็งไปหมดเหมือนเป็นอัมพาตไปเลย ในขณะที่คนที่เคยล้มเหลวในมหาลัย หรือมี non-linear path จะ chill กับความไม่แน่นอนกว่า.. เพราะเคยแพ้แล้วลุกขึ้นมาได้ . . ความต่างอีกอย่างคือมหาลัยวัด comprehension เป็นหลัก.. แต่ทำงานต้องการ execution ซึ่งต่างกันมาก รู้ว่า project management framework คืออะไร ≠ ส่ง project ตรงเวลาจริงๆ ได้ เข้าใจ financial model ≠ เอา model นั้นไป pitch นักลงทุนแล้วปิด deal ได้ อ่าน case study เรื่อง leadership ≠ เป็น leader จริงๆ ที่คนอยากตาม Gap ระหว่าง knowing กับ doing คือจุดที่เด็กเกียรตินิยมหลายคนสะดุดอยู่... . . ไหนจะเรื่องเวลาอีก.. มหาลัยให้เวลาเป็น semester ในการเรียนเรื่องนึง แต่งานจริงบางทีให้เวลา 3 วันในการเข้าใจ industry ใหม่ทั้งหมดและ present ให้ C-suite ฟัง.. ความสามารถในการเรียนรู้เร็วภายใต้แรงกดดัน.. ในสถานการณ์ที่วุ่นวายไม่มีระเบียบ.. โดยไม่มีอาจารย์มาชี้นำ เป็นทักษะที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง และบางทีเด็กที่ต้องทำงาน part-time ตลอด 4 ปีเพื่อหาเงินเรียนเองจนไม่ได้ 4.0 (not all.. เพราะบางคนก็ทำงานไปด้วยและยังได้ 4.0 ก็มี) มีทักษะพวกนี้มากกว่าเด็กที่อ่านหนังสือทั้งวัน... . . และเรื่อง Prestige Trap ที่ผมเกริ่นในตอนแรก.. หลายคนที่ได้จบจากทั้งมหาลัยระดับ Top U และยังได้เกียรตินิยม บางทีมี identity ที่ผูกพันกับชื่อเสียงมหาลัยมากเกินไป.. - จนรู้สึก entitled รู้สึกว่าตัวเองสมควรได้ดีโดยอัตโนมัติทั้งที่ยังไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย - ไม่อยากที่จะทำงานให้คนที่「ด้อยกว่า」ทางการศึกษา - อาจ dismiss ความรู้ที่มาจากประสบการณ์ของคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ - บางคนคิดเยอะไป และ over-engineer ทุกอย่างเพราะถูก trained ให้คิดแบบ academic คนที่ไม่มี pedigree มักจะขวนขวายกว่า.. ปรับตัวยืดหยุ่นในองค์กรกว่า.. และ savvy ด้านการเมืองในองค์กรกว่า . . ⚠️แต่เกียรตินิยมจากมหาลัยดังๆ ก็มีคุณค่าเช่นกันครับ.. - Baseline discipline อย่างน้อยก็มี signal ทำให้เรารู้ว่าคนนี้ทุ่มเทในตอนเรียน.. - Ceiling ของความสามารถทางวิชาการ มีประโยชน์ใน technical roles - Network มหาลัยดังให้ alumni network ที่มีมูลค่าจริงๆ อยู่.. - ช่วยผ่าน HR screening ในบริษัทใหญ่ แต่มันก็คือ entry ticket ขั้นแรก.. ไม่ใช่ guarantee ความสำเร็จ... สรุป.. เกียรตินิยมบอกว่าคนๆ นึง เล่นเกมระบบการศึกษาได้เก่ง.. งานจริงต้องการคนที่เล่นเกมที่ไม่มีกติกาชัดเจน, เปลี่ยนได้ตลอด, และมี human stakes สูง ได้เก่ง.. สองเกมนี้มี overlap บ้าง แต่ไม่ได้ overlap กันมาก.. เพราะฉะนั้นภูมิใจกับเกียรตินิยมได้ครับ แต่ก็อย่าลืมถามตัวเองด้วยว่าเล่นเกมที่สองเป็นหรือยัง? มันไม่เหมือนกับตอนเรียนครับ อย่าสำคัญผิดไป จากที่ผ่านมา.. คนที่ทำงานได้จริงในมุมมองผมไม่ได้พิสูจน์ตัวเองด้วย GPA.. แต่พิสูจน์ด้วยสิ่งที่ทำตอนที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปตายตัวให้เลือก เคยมี quant ที่ืทำ model แล้ว overfit อย่างหนักช่วง out-of-sample.. drawdown ออกมาเกิน threshold ที่คุยกันไว้.. แทนที่จะรอให้ผมเห็นตัวเลขเอง เค้าก็โทรมาก่อนเลยเพื่ออธิบาย signal ที่พัง.. walk through ให้ดูว่า regime เปลี่ยนตรงไหน.. และมาพร้อม fallback position ที่ปรับ parameter ใหม่แล้ว.. ไม่รอให้ถูกถาม ไม่โยนให้ market conditions.. ซึ่ง GPA ของเค้าผมไม่เคยรู้เลย.. และก็ไม่ได้สำคัญ.. เพราะสิ่งที่ทำมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเคยได้ 4.0 หรือเปล่า.. แต่ขึ้นอยู่กับว่าเค้าปฎิบัติตัวในการทำงานยังไง และที่พูดมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้แปลว่าเด็กเกียรตินิยมทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้นะครับ.. หลายคนทำได้ดีมาก.. แต่ถ้าทำได้ มันก็ไม่ได้มาจากเกียรตินิยม.. มันมาจากสิ่งที่สะสมมาจากนอกห้องเรียน.. จากการเคยล้มเหลว เคยรับผิดชอบอะไรบางอย่างที่ไม่มีในตำรา เคยอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครมาบอกว่าต้องทำอะไร.. ระบบการศึกษาไม่ได้ออกแบบมาเพื่อสอนสิ่งเหล่านี้.. GPA ก็ไม่ได้วัดมัน

คือเดี๋ยวนี้เด็กม.ปลายก็เป็นโค้ชการเงินกันหมดแล้วหรอ เห็นคลิปแบบนี้เยอะเลย ที่โพสต์โชว์รายได้วันละแสน แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเด็กไทยที่พูดภาษาอังกฤษได้ อารมณ์ประมาณเด็กอินเตอร์งี้

อย่ากลับมาอยู่บ้าน ทำงานในกทม.หนะแหละดีแล้ว ทำงานที่แกถนัด ทำงานที่แกรัก คนที่บ้านเขาอยู่กันเองได้ แกไม่จำเป็นต้องกลับมารับความกดดันอะไรที่นี่เลย อย่าผูกตัวเองไว้กับคำว่ารักครอบครัวขนาดนั้น อนาคตของแก แกเขียนมันเองได้ ชีวิตของแก แกเลือกความสุขให้ตัวเองก่อนดิวะ

วัน ๆ ของผ้ม สาย ๆ พารากอน บ่าย ๆ คิโนะเซนเวิลด์

Justin bieber Justin bieber in 2007 in 2026

มีอีกสิ่งที่เรียนรู้เมื่อวันเวลาผ่านไปก็คืออย่าเพิ่งไปปักใจว่าเราจะไม่ทำสิ่งนั้นสิ่งนี้แน่ๆ คนเราเปลี่ยนไปทุกวันจริงนะ มีหลายอย่างที่แต่ก่อนค้านหัวชนฝาว่าจะไม่ทำ พออายุมากขึ้นเอ้า! พอได้ลองเปิดใจมันก็ไม่แย่เสมอไปนี่หว่า ลองดูให้โอกาสตัวเองดูก่อน

ประโยคที่ตอแหลสุดในชีวิต - ช่วงชีวิตที่ต้องเลือกระหว่างเลี้ยงกุกับเลี้ยงน้องชาย แน่นอนว่าแม่เลือกที่จะเลี้ยงน้องชายกุ ส่วนกุโดนไล่ให้ไปอยู่กับปูกับย่า - น้องชายเรียนมัธยมให้เงินเดือนละ 5000 ส่วนกุเรียนมหาลัยให้เงินเดือนละ 1500 แล้วบอกว่าให้ประหยัด - รูปโทรศัพท์กับปกเฟสเป็นรูปครอบครัวแต่เป็นครอบครัวที่ไม่มีกุ - บังคับให้กุเรียนให้จบมหาลัยโดยให้กู้เรียนเอาเอง ส่งไม่ไหว แต่พอเป็นน้องชายคือส่งเรียน จ่ายค่าหอ ซื้อตู้เย็นใหม่ สุดท้ายจบที่เรียนไม่จบ หนีไปเป็นทหาร - พ่อกับแม่เป็นหนี้ มาขอเงินตั้งหลักหมื่นถึงหลักแสน พอไม่ให้ขู่ว่าจะฆ่าตัวตุยเย่จนกุเครียดเข้าโรงบาล นั่งรถมากรุงเทพเพื่อมากดดัน พอบอกทำไมไม่ให้น้องช่วย ก็บอกให้น้องมีชีวิตของน้อง - เป็นโรคทางจิตเวชที่มาจากกรรมพันธ์ุ แม่บอกกุบ้า ไล่ไปวัด ให้ไปนั่งสมาธิ ปฏิบัติธรรม - ล่าสุดน้องชายติดนายสิบ แม่กับบอกเป็นเกียรติวงตระกูล ส่วนกูทำงานเป็น Personal Assistant แม่บอกงั้นๆ จะอินเซไกหลายรอบละ แต่กูยังเจ๋งอยู่

@NoiPijarana บางคนก็ตกต่ำเพราะเอาแต่ดูแลพ่อแม่เสียสละตัวเองให้ครอบครัว ส่วนคนที่ไม่ต้องแบกพ่อแม่ไม่ต้องแบกครอบครัว ชีวิตดีมีควาทสุข หาได้เท่าไรสร้างของตัวเองชีวอตลงตัวมั่นคน คนที่ก้มหน้ากตัญญูป่านนี้ยังไม่มีอะไรสักอย่าง

คนที่ดูแลพ่อแม่อย่างดี ไม่มีทางตกต่ำ แม้ตัวเอง จะต้องรับกรรมที่ทํามาจะมีบุญ จะมีคนช่วยเพราะความกตัญญูของเราเอง

หุ้นธนาคารกสิกรน่าซื้อ เพราะกลุ่ม gulf น่าจะซื้อเรื่อยๆ และมีปันผลที่ดี ซึ่งกลุ่ม gulf ผมคิดว่าเงินสดในมือเยอะมาก สภาพคล่องโคตรดี ที่เข้าถือหุ้นกสิกร เพราะไทยจะทำ Programable Payment รึเปล่า มี Binance TH ในมือแล้ว แล้ว Kplus เป็นแอพธนาคารอันดับ 1 Synergy กับ Binance TH ได้จะดีมาก ตอนนี้มีหลายกลุ่มมาก ของ BITKUB-CP (Ascend) และอื่นๆแต่จำไม่ได้ Kbank ปันผล 5-7% ผมว่าน่าซื้อ น่าจะเห็นการ Tokenized THB เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว แล้วออกบัตรคริปโต โดยกลุ่มธนาคาร

น้าสาวซ้อ ขายเสื้อผ้าที่ตลาดนัดเลย ทำมา 20 ปี ขายได้ทุกวัน สมัยก่อนขายได้วันนึง 20,000 - 30,000 ขี้หมูขี้หมาขายไม่ดี ต้องได้ 7-8000 เสียภาษีถูกต้องให้สรรรพากรทุกปี เพราะแม่ค้าแถวนั้น สรรพากรจะมาให้ความรู้เลยว่าต้องเสียภาษีนะ เค้าก็ไปเสียกันทุกปี ทุกวันเอาเงินที่ขายได้มาใส่กล่อง arsenal cookies เปิดไปเจอแต่เงินเป็นฟ่อนๆ วีคนึงเอาเงินไปฝากครั้งนึง ทำแบบนี้มาตลอด ตอนนี้เกษียณแล้ว อายุ 65 สินทรัพย์ที่มีคือ ตึก 3 หลัง หลังละ 3 ล้าน เงินสดในธนาคาร 15 ล้าน อาชีพพวกนี้มันทำเงินได้เยอะกว่าที่เราคิดนะ

จากการเล่นทวิตมาหลายปี พบว่าผู้เล่นต้องจิตแข็งระดับหนึ่งเพราะในทวิตเต็มไปด้วยคนที่พยายาม outsmart หรือทำตนให้ดูฉลาดกว่าหรือเหนือกว่าผู้อื่นตลอดเวลา ผู้เล่นจำนวนมากยังเสพติดการวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นด้วยถ้อยคำรุนแรง พฤติกรรมเหล่านี้สะท้อนถึงอะไรหลายอย่าง (ต่อ)

มองภาพรังสิตปทุมธานีในอนาคตอันใกล้ 🟢มีมหาลัยธรรมศาสตร์ 🟢มีมหาลัยกรุงเทพ 🟢มีตลาดไท 🟢มีนิคมอุตสาหกรรมนวนคร 🟢มีศูนย์การแพทย์ธรรมศาสตร์ 🟢มีโรงพยาบาลเปาโล 🟢มีห้างฟิวเจอร์พาร์ค 🟢มีโรงแรมโนโวเทล 🟢มีสวนสนุกดรีมเวิร์ล 🟡จะมีโรงเรียนนานาชาติSISB 🟡จะมีสวนสัตว์เขาดินใหม่ 🟡จะมีห้าง Mega รังสิต 🟡จะมี Ikea รังสิต 🟡จะมีห้างเซนทรัลรังสิต 🟡จะมีรถไฟฟ้าสายสีแดงไปถึงธรรมศาสตร์ ตอนนี้เดเวลอปเปอร์คอนโด บ้านจัดสรร ขึ้นโครงการ ถมดิน รอกันเพียบ

เจอภรรยาครั้งแรกตอนรับน้อง ปี 2555 ผมซิ่วมาหลายปี 🤣 แว้บแรกที่เจอก็คือชอบคนนี้มาก หน้าตาหมวย ๆ ตอนนั้นไม่อ้วน หนัก 50 นิด ๆ วันแรกที่เจอคือเขาข้อเท้าแพลง ทำให้รับน้องไม่ได้ นั่งดูอย่างเดียว แต่สายตาของผมก็โฟกัสที่เขา สุดท้าย 2-3 วันที่รับน้องนั้น ไม่รู้ชะตาเล่นตลกอะไร เขาจับได้ผมเป็นบัดดี้ 🤣 ทำให้ต้องคุยกันบ่อย เจอกันบ่อย ทุกครั้งที่ผมเจอเขา ผมจะไม่กล้าเปิดปากพูดสักคำ หน้าผมจะแดง หูผมจะแดง แต่.. ตลอดในรั้วมหาลัย 4 ปี เราทั้งสองคนชอบกันมาก และใช่.. เราไม่ได้คบกันครับ 🤣 ซึ่งเรื่องเกิดจากมี ผช.คนหนึ่งไปพูดปั่นผม ให้เขาฟัง ตลาดระยะเวลาช่วงมหาลัยเรื่องนี้ทำให้เราคุยกันน้อยลงมาก มากแบบมาก เคยกินหมูทะด้วยกันครั้งเดียว กินข้าวด้วยกันอีกครั้งนึง ผมจะหลบหน้าเขาเสมอ ไม่เคยพูดกับเขาก่อนสักครั้ง แต่ทั้งผม ทั้งเขา ต่างคนก็ต่างมีแฟนในช่วงมหาลัย จนกระทั่งเราสองคนเรียนจบ ก็แยกย้ายกันไปทำงาน และที่ตลกคือ ผมทำงานอยู่อารีย์ แล้วอิหมวยดันมาสมัครงานตึกข้าง ๆ 🤣 ไม่ได้เตี้ยมกันมาด้วย แต่เขาสมัครแล้วกลับไปทำราชบุรี ทำให้เราไม่ได้เจอกันอยู่ดี สุดท้าย หลังจากทำงานมาเกือบปี เราทั้งสองคนก็โสดพร้อมกัน ก็เลยลองคุยกันดู จบด้วยการคุยกันประมาณ 2 อาทิตย์ ก็ได้คบกัน จนคบและเป็นสามีภรรยากันมา ปีนี้เข้าปีที่ 9 แล้วครับ ผมไม่เคยลืมใบหน้าของเขาในวันแรกที่ผมเจอเขา ไม่เคยลืมว่าเราเจอกันที่ไหน และผมก็ไม่เคยลืมว่าเรารักกันเพราะอะไรด้วย สุดท้ายนี้เขาเคยถามผมว่าชอบเขาตรงไหน ใช่ครับ ผมตอบว่า ต้นขากับสะโพก 😁

จริงๆ คนเราอยากซื้อของแพงแค่ไหนก็จัดได้เลยนะ จะเสื้อผ้าหลักหมื่น กระเป๋าหลักแสนหรือรถยุโรปหลักล้านก็ซื้อได้แหละ แต่มีข้อแม้แค่อย่างเดียว คือ ของพวกนั้นต้องเป็นแค่ "เศษเงิน" เมื่อเทียบกับ Net Worth หรือทรัพย์สินสุทธิทั้งหมดที่เรามีในชีวิต... ​ปัญหาคือ หลายคนชอบซื้อของหรูอวดรวย ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า "ตัวเองมีทรัพย์สินจริงๆ เท่าไหร่?" ลองคิดดูว่าถ้าซื้อเสื้อยืดตัวละหมื่น แต่มีเงินเก็บทั้งบัญชีแค่แสนเดียว... แบบนี้คือพัง! หรือถ้าซื้อมือถือครึ่งแสนแล้วเงินเก็บหายวับไปครึ่งนึง แบบนี้มันควรแล้วหรอ? "​การใช้เงินซื้อความสุข" ไม่ใช่เรื่องผิดถ้ามีเงิน "เหลือเฟือ" ดังนั้นคนที่มีเงินในบัญชี 18 ล้าน และใช้มือถือเครื่องละ 70,000 ก็ถือว่าเป็นคนพอเพียง เพราะเขาไม่ได้ใช้เงินเกินตัว แต่ถ้าชีวิตยังต้องดิ้นรนหาค่าเช่าคอนโด รถพังไม่มีเงินซ่อม หรือแทบจะไม่มีกิน แต่ดันเอาเงินไปละลายกับของแพงๆ ของแบรนด์เนม ฯลฯ อันนี้ต้องดึงสติขั้นสุดให้ไวเลย ​เป้าหมายที่แท้จริงของการสร้างเนื้อสร้างตัว คือ "การปั้น Net Worth ให้โตขึ้น" ต่างหาก เอาเวลาไปโฟกัสกับการหาเงินเพิ่มและลงทุนให้เป็นดีกว่า เพราะสุดท้ายแล้วของหรูหราพวกนี้มันก็แค่ของนอกกาย ไม่ได้ช่วยให้อนาคตไปได้ไกลขึ้นเลยสักนิดเดียว ดีไม่ดีคนที่เราอยากใส่ไปอวด เขาก็ไม่ได้แคร์เราขนาดนั้นด้วยซ้ำ... #Eaaawinvestment

อายุ 40 กลางๆ สิ่งที่เราพบจากเพื่อนรอบตัวในรอบ 20 ปี -มีเพื่อนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ+มะเร็ง รวมๆแล้วเกือบ 10 คน -แต่ง เลิก แต่ง เลิก หลายคู่ -ครอบครัวสุขสรรค์ก็เยอะ -ไปใช้ชีวิตเมืองนอกมากกว่า 10 คน ไปอยู่แล้วกลับมา 2-3 คน -มีหนี้สินจากธุรกิจ หลายคน -หนี้จากพนันบอล 1 คน มีต่อ...

เรื่องประเด้นเลสิกเนี่ย ต่อให้ผลลัพธ์จะเป็นตาแห้ง ระคายเคืองตาตลอดชีวิต ชั้นก้ยังจะเลือกทำอยู่ดี เทียบความรู้สึกกับการที่ไม่มีแว่นแล้วเหมือนโลกดับ พอทำแล้วเหมือนเกิดใหม่อ่ะ อยากดำน้ำก็ใส่แค่แว่นดำน้ำได้เลย อยากใส่แว่นตาดำก็ใส่ได้ จากใจคนเคยสั้น-975 ข้าขอแลกเสียงกับหาง

- ยอมรับความจริงว่าความผิดหวังเป็นส่วนนึงของชีวิตทุกคน - ยอมให้ตัวเองเสียใจได้ - ทุกอย่างต้องใช้เวลา ไม่มีทางลัด - มองหา support system รอบตัว เช่น พ่อแม่พี่น้องเพื่อนสนิท - หาจุดปิดความสัมพันธ์เช่น ทิ้งของที่เคยมีคุณค่าทางใจ - สุดท้ายคนเราก็ต้องจากกัน เพียงแค่วันนี้มันมาถึงแล้ว

“ลู่วิ่งนี้มีแค่แกคนเดียวจริงๆ”

ข่มขืนเด็ก13 หลุดคดี ปัจจุบันได้เป็นตำรวจ ว้าววว ประเทศไทย