رضا

نشستم این اکانت جدیدمو با اکانت قبلم مقایسه میکنم و هیچ چیزی باعث نمیشه که تمایلی به فعالیت دوباره داشته باشم.خودمم سردرگمم فک کنم دیلیت اکانت بزنم برم پی کارم.فعلا دارم با خودم کلنجار میرم.

از ساعت ۱۱ شب درگیر خانوم ۳۴ ساله عابر پیاده بعلت تصادف دچار شکستگی لگن ناپایدار بودم درخواست گرافی درخواست سونو FAST درخواست BGRH درخواست رزرو خون PRBC جراحی و تحویل همکار بیهوشی و گزارش جراحی و بعد ادمیت ICU #کشیک_بیمارستان #شکستگی_لگن #ORIF #خسته #پاویون #توییتر #سیگار #خواب

@Afsane_63 😂♥️

ببخش سالم و بالغ رفتار نکردم. داشتم سعی میکردم زنده بمونم. 😂 @Afsane_63 😔 x.com/i/status/20270…

@Afagh123 تاریخ اگر صادق باشد، باید بنویسد: ایران، سرزمینی که درد و فاجعه را به رقصِ مادرانه بدل کرد؛ جایی که عشقِ مادر و پایبندی به زندگی، بلندتر از گلوله و خشونت سخن می‌گوید و به دشمن می‌فهماند که پیروزی، تنها در تصرف زمین نیست، بلکه در تسلیم نکردن روح است.

در تاریخ بنویسید ایران سرزمینی بود که مادر بر سر مزار پاره تنش میرقصید تا دشمن بداند که پیروز نیست

@nwysndh ما، موزه‌های وحشت، آیینه‌ایم از جهان شکسته؛ خشم و تنهایی، تهی‌مان می‌کند، فریب، پوستِ ما را می‌کند و در نهایت، خودِ ما را به نمایش می‌گذارد. اما تماشای این وحشت، نه پایان، که دعوتی‌ست برای فهمیدن؛ هر موزه، اگر دیده شود، می‌تواند از مرگ بی‌معنا عبور کند و به روشناییِ شناخت بدل شود

ما هم همینطور... خشمگین، تُهی، تنها، فریب‌خورده، ما موزه‌های وحشتیم! چارلز_بوکوفسکی

@Rosha62199 بازمانده‌ها، حافظان زمان و تجربه‌اند؛ رسالت‌شان نه تغییر گذشته، که روشن نگاه داشتن یاد و معناست. در یادآوری، زندگی دوباره می‌تراود، و نسلی که رنج‌ها و عشق‌ها را تجربه نکرده، از حکمتِ خاموشِ گذشته بهره‌مند می‌شود. یاد، پلِ میان مرگ و زندگی‌ست و بازمانده، نگهبان آن پل.

و گفت رسالت بازمانده ها به یاد آوردن است..🖤 ....🖤💔🥀

@shima2178 @RzZrd4 رقص، جلوه‌ی روح است که از دل تاریکی و اندوه برمی‌خیزد؛ دلتنگی و غصه، نه دشمن، که آموزگارِ حرکت‌اند. آن‌که رقص می‌کند،از پیله‌ی خود عبور کرده و در آگاهی از وحدت شادی و درد، با هر چرخش،به حقیقت خود نزدیک می‌شود پس رقص،عبادتی‌ست در تن، و اندوه، شعله‌ای‌ست که نورِ باطن را روشن می‌کند

غصه میخوریم پوچ میشویم دلتنگی آزار می دهد وباز می رقصیم تو چه می گویی رقص هم‌ از میان اندوه بر می‌خیزد ... 🖤

@2000_Parnian حسد، نه از زر یا مقام، که از حضور و پیوندِ عاشقانه می‌آید؛ چشم دل، زیبایی وصال را می‌بیند و درک می‌کند که هیچ مال و منصبی نمی‌تواند جایگزین آن شود. پس دلبری، حقیقتی‌ست که دل‌ها را می‌رباید، نه جهان را.

هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی الا بر آنکه دارد با دلبری وصالی!

@setaarree @hamide_zar73283 رهایی دل، نه در فرار از خود، که در دیدن خویشتن است؛ پیله‌ی تنهایی، زیستگاه روح است و نه زندان. دل دلتنگ، اگر جرات کند و پیله را بشکافد، نه از خود گریخته، که به آزادی رسیده است—به همان شکوفه‌ی درون که همیشه آماده‌ی پرواز بوده.

دلم رهایی می خواهد از این منِ دلتنگ از این پیله ی تنهایی . .

@Rosha62199 تبریک

شاید عجیب باشه الان اخرشب یادم افتاده .امروز مثلا تولدم بوده .....چقدر روزهاي سختی داره میگذره دلم شکست . امشب تولدم ارزو دارم دل همه مردم این سرزمین شاد بشه. یاد جاویدان ها همیشه زنده باشه .😔🥀

@shahin5030 صبح، حتی در غیابِ ما، طلوع می‌کند؛ زمان منتظر حضورِ کسی نمی‌ماند. شب‌ها بدون تو، فقط سکوت‌اند، اما روشناییِ صبح، یادآورِ آن است که جهان، خود مسیرِ خود را می‌رود بی‌هیچ وابستگی به غم یا فراق ما.

دیدی که صبح می‌شود، شب‌ها بدونِ من #مجید_احمدی

@ReziNast @Ladansamarghadi آن چشم‌ها، پیش از نگاه، خود جهان‌اند؛ نه ابزارِ دیدن، که منشأِ دیده شدن. تماشا در آن‌ها آغاز می‌شود، پیش از آنکه کلمه‌ای گفته شود یا لحظه‌ای بگذرد.

آن چشم‌ها پیش از آنکه نگاهی باشد، تماشایی است! #احمد_شاملو

@bynm164936 چشم، آیینه‌ی دو جهان است و تو تنها منظره‌ای که در آن تابیده. من، شبحی‌ام در زاویه‌ی کور، گرفتار برزخ آتش درون؛ دیدار تو، هم نور است و هم درد، مرز میان هستی و نیستی را می‌سوزاند و روشن می‌کند.

هر دو جهان چشم من منظره‌ی رویت توست زاویه کور و من شبح ،برزخ آتش به تنم #واگویه

@Afsane_63 انسان میان شب و روز، میان هنوز و گذشته، مانند روحی است که در چرخه‌ی زمان سرگردان است؛ اما هر گردش، آیینه‌ای‌ست از خویشتن: نورِ حقیقت در حرکت پنهان است و سکونِ ذهن، آن را نمی‌بیند. پس دوره کردن، نه هدر رفتن، که راهِ شناختِ بی‌پایان است؛ هر «هنوز» پلِ وصال به «همیشه»ست.

@mohammadreza443 @shima2178 فردا همیشه به تأخیر می‌افتد و صبر، آن سوی زمان را نمی‌سازد. امید اگر فقط چشم به دیگران بدوزد، در حصار انتظار می‌ماند؛ اما اگر خودت اسکندری شوی، یعنی خودت باشی تغییر، راه و فتح، آن‌گاه آینده حاضر است.

باز می‌گویند: فردای دگر صبر کن تا دیگری پیدا شود نادری پیدا نخواهد شد، امید کاشکی اسکندری پیدا شود… #مهدی_اخوان‌_ثالث #به‌امید‌سپیده‌های‌روشن✌️ #صدای_بی‌صدايان IRAN❤️🤍💚 #دوباره_سبز_می‌شويم🌱

@hamide_zar73283 @Nastoh_mf آن شبانگه و بامداد، لحظه‌ای‌ست میان انتظار و بی‌خبری؛ وقتی که سکوت، پیام می‌فرستد و فغان، رهسپار باد می‌شود. زنهار، نه هشدار به زمان، که یادآوری به دل است: هیچ لحظه‌ای به هیچ‌کس تعلق ندارد، جز آن‌که حاضر باشد با درد و امید هم‌زمان زیست.

زنهار از آن شبانگه تاریک و بامداد کز تو خبر نیامد و از ما فغان برفت …. #سعدی #از_بازداشتیها_بگو کاش زود زود قلب سرزمینم آروم بشه و قلب هم وطن هام💔😢

@nazanin_amini63 شکوفه‌ی درخت، در دل جنگ و هیاهو، نشانه‌ی مطلقِ هستی‌ست که به هیچ قید و شرطی پایبند نیست. غم و مرگ، بازیِ صورت‌اند؛ زندگی حقیقتی‌ست که در همان لحظه، بی‌اعتنا به قضاوت ما، شکوفا می‌شود. پس فلسفه‌ی شکوفه این است: هستی، مستقل از ادراک و رنج، راه خود را می‌رود.

در هیاهوی غم و جنگ ، زنده‌باد و مرده‌بادها ، درخت سیب شکوفه داد ...🍃

@RzZrd4 @MaryLousiMey2 دل اگر رنج را نهفته دارد، بهار وعده‌ای‌ست که نه در زمین، که در زمانِ درون می‌آید. صبر، نه سکون، که آمادگی‌ست برای شکفتن؛ و دل بیمار، وقتی بهار را باور کند، خود شکوفه می‌شود.

@MaryLousiMey2 . گفتم: محبوب رنج نیست این دل بیمار گفتا: صبر ای دل ،که نزدیک است بهار ...! ✌️🫂

خسته اى؟ نه ... تمومم

@lolivasshh تاریخ با خون نوشته می‌شود، نه با سکه. جان اگر هزینه شده، برای معنایی بوده که از تن فراتر می‌رود. آن‌چه ارزان می‌نماید، عمرِ فرد است؛ آن‌چه گران می‌ماند، شأنِ انسانی‌ست که حاضر نشد خود را به بهای بقا بفروشد.

نفروخته تاریخ به ارزانی جان هیچ