𝐑𝐚𝐭𝐜𝐡𝐞𝐭 ✚

【....ขอบคุณที่รั้งข้าไว้...】 หลังจากเดินมาได้ซักระยะจนใจเย็นลง จึงเอ่ยขอบคุฯต่อเมคแพทย์ตนนี้

❝ — ? ❞ เขาชะงักเมื่อได้ยินเสียงตึงตังของการปะทะสะท้อนมาตามทางเดิน จนกระทั่งเมนดิสวิ่งเข้ามาหา ❝ อะไรนะ- นำไปเจ้าหนู! ❞ เขาหยิบปืนขึ้นมาแล้วบรรจุแม็กกระสุนอย่างรวดเร็ว

เขาพยักหน้าและยิ้มอย่างอ่อนโยน มองเข้าไปในออพติกส์ของเนเมซิส ก่อนเขาจะละมือออก ❝ ข้าจะไม่เลาะซากเค้าออกหรอกนะ... ❞ ❝ เจ้าหนูมาด้วยหรอ? อ่า คงอยู่แถวนี้นั่นแหละ ลองเดินหาดู ❞

【....】 เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับระบบของตัวเองให้เย็นลง 【ใช่...เจ้าพูดถูก..ที่นี่ไม่มีเสียง】 มือสีนิลเลื่อนมาแตะที่มือของอีกฝ่ายที่จับไหล่ตนอยู่ดป็นการขอบคุณ 【ส่วนเรื่องซาก..อา...คิดซะว่าคงพอมีอะไหล่ที่ใช้ได้—】 (+)

【...พวกมันแหกปากไม่หยุด】 น้ำเสียงที่เรียบนิ่งเอ่ยขึ้นมา 【ข้าทำการเข้าจับกุม แต่แล้ว พวกมันก็เอาแต่แหกปาก】 มือสีนิลยกขึ้นกุมขมับของตัวเอง 【ทั้งแหกปากโวยวาย ไม่ว่าจะสับไปแค่ไหนก็ไม่หยุด】

มองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงตามคำเชื้อเชิญ 【อาจจะเละไปหน่อยนะ】

❝ — ไม่ อย่าเลย ❞ เขาจับอีกฝ่ายไว้แล้วลูบหัวเบาๆ ❝ เอาเป็นว่ารีบกลับไปดีกว่า เดี๋ยวโรงพยาบาลปิดแล้วมันมืด อาจจะกลับยาก ❞

【เท่สุดๆ!】 เขามองอีกฝ่ายด้วยออพติกส์ที่เปล่งประกาย 【ผมอยากลองล่าท้าผีบ้าง!】

【หวาา แล้วๆ ลุงแรทเชทอยู่ดึกๆไม่กลัวหรอ】

【อีอิงๆอ๋อ?】(มีจริงๆหรอ?) เขาเงยหน้ามองนายแพทย์ด้วยความอยากรู้

【ไม่เป็นไรฮะ!】 【แต่ว่ากลางคืนเงียบเหมือนกันนะเนี่ย】 【อย่างกับจะมีผีออกมาแนะ!!】

【เติมพลังงาน!】 เขาชูแก้วขึ้นสุดแขนเท่าที่ทำได้ให้ 【ปะป๊าฝากมาน่ะ บอกให้มาตอบแทนลุงแรทที่เอายาให้】

【ดีฮะลุงแรท~】 ร่างเล็กนั้นเดินเข้ามาโบกไม้โบกมือในขณะที่ถือแก้วเอนเนอร์จอร์นที่ใหญ่กว่าตัวมาด้วย