☼𓃬 پت بی مت 🇮🇷

دالانی را تصور کنید که در آن درهای متعددی قرار دارد. ترامپ در این دالان در حال حرکت است. به هر دری که می‌رسد فرصتی می‌دهد، آنچه می‌خواهد را تکرار می‌کند، حتی امکاناتی فراهم می‌آورد. اما اگر دید آنچه می‌خواهد را نمی‌تواند بگیرد، آنکه در پشت در ایستاده را می‌کشد و به سراغ در بعدی می‌رود. ماه‌ها منتظر خامنه‌ای ماند. چند هفته به لاریجانی فرصت داد. حالا هم در پایان زمانی قرار داریم که به قالیباف داده بود. در فردای هر کدام از این حذف‌ها، ترامپ منتظر می‌ماند تا ببیند چه کسی دست بالاتر را پیدا می‌کند، سپس سراغ او می‌رود و آنچه را می‌خواهد دوباره تکرار می‌کند. ما مردم در انتهای آن دالان منتظر ترامپ ایستاده‌ایم. چرا؟ چون قدرت ما بخشی از معادلات قدرت در فضای فعلی نیست. ترامپ در این لحظه با نیروی نظامی جمهوری اسلامی درگیر است و مسئله‌اش شکست دادن آن‌هاست. قدرت مردم، نه نیرویی بالفعل در این لحظه، که قدرتی بالقوه برای روزهایی است که هنوز از راه نرسیده‌اند. علاوه بر این، می‌شود تصور کرد که در نگاه ترامپ، برای توافق با هر کسی در درون سیستم، ما مردم نیرویی مزاحم تلقی می‌شویم. به همین خاطر هم مدت‌هاست که آمریکایی‌ها درباره آمدن ما به خیابان صحبت نمی‌کنند. قدرت مردم در این مسیر مدام فروکاسته می‌شود، چون شانس توافق ترامپ با هر کدام از آن گزینه‌ها را کاهش می‌دهد. آنچه می‌تواند این فضا را تغییر دهد، حضور مردم در خیابان است. آن قدرت بالقوه اگر دوباره بالفعل شود به بخشی از معادلات قدرت در همین لحظه بدل خواهد شد. خیابان هزینه بسیار زیادی دارد، اما هر چیزی که طی ده سال گذشته به دست آمده هم در همین خیابان به دست آمده است. این اتفاق باید زمانی رخ دهد که جنگ هنوز در جریان است، تا بتواند مورد حمایت جدی نیروهای نظامی آمریکا و اسرائیل قرار گیرد. اگر مردم حتی در ابعادی به مراتب کوچکتر از ۱۸ دی هم به خیابان بیایند، آنگاه این فضا تغییر می‌کند و برنامه حمله به زیرساخت‌ها به برنامه حمایت از مردم در خیابان تبدیل خواهد شد. چرا؟ چون قدرت مردم به بخشی از معادلات قدرت در این لحظه بدل خواهد گشت. واقعیت این است که در ۴۷ سال گذشته، هیچ رئیس‌جمهوری در آمریکا به اندازه ترامپ به ما مردم ایران کمک نکرده است. اما سیالیت سیاست را نباید از یاد برد. ترامپ هم در نهایت مسئول تأمین منافع ملی آمریکاست. در این فضا، نحوه سیاست‌ورزی سیاستمداری مثل نتانیاهو و مردم اسرائیل می‌تواند برای ما درسی مهم باشد. آن‌ها هر حرکت ترامپ را رصد می‌کنند، بر اساس آن سیاست خویش و نحوه اعمال قدرت خویش را تغییر می‌دهند و دائماً حواس‌شان هست که رشته ارتباط‌شان با مهم‌ترین قدرت جهان گسسته نشود، تا در نهایت بیشترین بهره ممکن را از آن رابطه بگیرند. ترامپ در این سال‌ها کم حرف‌های نزده که به مذاق اسرائیلی‌ها خوش نیاید. اما آن‌ها واقعیت فضای سیاسی را می‌بینند. متوجه اهمیت آمریکا هستند و در نتیجه با هر حرف یا عمل ترامپ دچار این احساس نمی‌شوند که مورد خیانت قرار گرفته‌اند؛ بلکه با تغییر سیاست‌ها و نحوه اعمال قدرت خویش، تلاش می‌کنند خسارات آن عمل را کاهش دهند و آن را به اهرمی برای گرفتن منافع بیشتر در فرصت‌های بعد بدل کنند. این همان کاری است که ما نیز باید مشابه آن را انجام دهیم.