𝕷𝖊𝖙 𝕸𝖊 𝕯𝖎𝖊 𝕴𝖓 𝕸𝖞 𝕾𝖑𝖊𝖊𝖕

รู้ไหม เกณฑ์​วินิจฉัยโรคซึมเศร้าข้อนึง คือการรบกวนการใช้ชีวิต ทำให้คนส่วนมากไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า แต่ไม่ได้หมายความว่าปกติ เราเรียกมันว่า ภาวะซึมเศร้า ภาวะซึมเศร้าไม่ใช่โรค แต่สามารถกลายเป็นโรคในอนาคตได้ แด่ เธอผู้กำลังแตกสลาย ยังมีทางย้อนกลับ ก่อนที่จะสายเกินไป #โรคซึมเศร้า

เชื่อเถอะ…ความเจ็บปวดจะไม่อยู่ตลอดไป มันจะคงอยู่ชั่วคราว แล้วค่อย ๆ จางหาย เหมือนเมฆที่เคลื่อนผ่านท้องฟ้า แม้จะบดบังแสงอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายฟ้าย่อมเปิดเสมอ

แต่ความจริงแล้ว ไม่มีความเจ็บปวดใดคงอยู่นานเท่านิรันดร์ ทุกบาดแผลต่างมีเวลาของมัน และเมื่อเวลาผ่านไป เราจะหันกลับมาเห็นว่า สิ่งที่เราเคยคิดว่าทนไม่ได้ วันนี้กลับกลายเป็นเพียงรอยแผลเป็นเล็ก ๆ บนผิวใจ ...

เวลาที่คนเราเผชิญหน้ากับความเจ็บปวด เรารู้สึกเหมือนความเจ็บปวด มันจะเป็นนิรันดร์ ... แต่เชื่อเถอะ มันจะคงอยู่ไม่นาน เดียวมันก็ผ่านไป

เพราะสิ่งที่ทำลายความรัก ความฝัน หรือแม้แต่ชีวิต ไม่ใช่ความเกลียดชังจากภายนอก แต่คือความเคยชินที่กัดกร่อนเราจากข้างใน

ความเคยชินคือกับดักที่อ่อนโยน มันไม่ตะโกน ไม่กดดัน แต่มันกล่อมเราให้นิ่งเฉย จนวันหนึ่ง…เราตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า สิ่งที่เรามีได้หายไปจากมือ โดยที่เราไม่เคยรักษามันเลย ...

บางครั้ง…ความเคยชินก็น่ากลัว เพราะมันพรางสายตาเราให้มองข้ามสิ่งสำคัญ มันทำให้เราคิดว่าสิ่งที่มีอยู่…จะอยู่ตลอดไป จนเผลอทำตัวแย่กับสิ่งที่รัก และผัดวันประกันพรุ่งกับสิ่งที่ควรใส่ใจ ...

“เส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ย่อมมิอาจปราศจากขวากหนาม เพราะความงามและความเจ็บปวด คือสองด้านของเหรียญเดียวกัน จักไม่ขอให้ขวากหนามหายไปจากทาง แต่จะขอเพียงรองเท้าที่เข้มแข็งพอ ให้เราเดินผ่านความเจ็บปวดได้ และผู้ที่ก้าวเดินไปบนหนามอย่างมั่นคง จึงได้ชื่นชมความงามของกุหลาบอย่างแท้จริง”

แท้จริงแล้ว… เราไม่ได้มองโลก หากแต่มองตนเอง และสิ่งที่เรียกว่า “ความจริง” ก็อาจเป็นเพียงภาพสะท้อนจากใจเราเท่านั้นเอง

สายตาของเราคือกระจก สะท้อนบาดแผลที่ยังไม่สมาน ความหวังที่ยังไม่ถึงปลายทาง และความกลัวที่ยังเกาะกุมอยู่เงียบ ๆ ... โลกภายนอกอาจเป็นเพียงฉากหนึ่ง แต่โลกภายในต่างหากที่กำกับบทสนทนา คนที่มีรัก ย่อมเห็นความอ่อนโยนในสิ่งเล็กน้อย คนที่มีบาดแผล ย่อมเห็นเงามืดแม้ท่ามกลางแสงแดด ...

"เราไม่ได้มองโลกตามที่มันเป็น แต่เรามองโลกตามสิ่งที่เราเป็นต่างหาก โลกจึงเป็นกระจกเงา ที่สะท้อนให้เราเห็นตัวตนของเราเอง" -Gilgamesh #LMDIMSDIARY

สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ย่อมดีเสมอ เพราะมันไม่อาจเป็นอื่นใดได้อีก ... จงก้าวออกจากความเสียดาย แล้วมองมันด้วยสายตาแห่งการเรียนรู้ ในทุกบาดแผลซ่อนเมล็ดพันธุ์ของปัญญา ในทุกการสูญเสียซ่อนเสียงการเติบโต ... จงยอมรับ จงเข้าใจ และจงมีชีวิตต่อไป อย่างสงบ งดงาม และอิสระ #LMDIMSDIARY

บางทีสิ่งที่เราต้องการอาจไม่ใช่การผลักความตายออกไปให้ไกลที่สุด แต่คือการมีใครสักคนที่ยอมอยู่ใกล้พอจะเห็นรอยรั่วในใจ ยอมยื่นมือมาแตะหัวไหล่ และบอกว่า “ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้อยากตาย… คุณแค่เหนื่อยเกินกว่าจะอยู่เพียงลำพัง” Passive Death Wish #LMDIMSDIARY

เราทุกคนต่างเคยมีเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ของความเงียบแบบนี้ ในคืนที่ไม่เหลือแรงจะสู้แม้กระทั่งกับตัวเอง ในเช้าที่อยากนอนต่อไปจนดวงอาทิตย์ลืมชื่อเรา ในบทสนทนาที่เราอยากจะพูดว่า “ฉันไม่ไหวแล้ว” แต่กลับตอบไปว่า “ไม่เป็นไรหรอก” ...

มีคนบอกว่าคนที่อยากตายมักจะร้องขอให้โลกได้ยินเสียงความเจ็บปวดของเขา แต่มีคนอีกกลุ่มที่ไม่แม้แต่จะเปล่งเสียงนั้นออกมา พวกเขาไม่ได้เดินไปหาความตายด้วยความมุ่งมั่น แต่ก็ไม่เคยผลักมันออกไปให้พ้นตัว เหมือนคนที่ยอมให้ฝุ่นจับหนังสือ โดยไม่แม้แต่จะกวาดมันออกไป ...

"ใช่ พวกเราทำได้ (Yes We Can)" คือตัวอย่างที่เผยลักษณะที่เป็นบวก ของสังคมแห่งความสำเร็จออกมาให้เห็นได้อย่างยอดเยี่ยม ข้อห้าม บัญญัติศีล และกฏหมาย ถูกแทนที่ด้วยโปรเจกต์ การริเริ่ม และแรงจูงไจ" The burnout society Byung-Chul Han

สังคมในศตวรรษที่ 21 จึงไม่ใช่สังคมแห่งระเบียบวินัย แต่กลับเป็นสังคมแห่งความสำเร็จ (achievement society) ผู้คนในสังคมนั้นก็ไม่ใช่ "นักโทษแห่งการเชื่อฟัง" (obedience-subject) แต่พวกเขาเป็น "นักโทษแห่งความสําเร็จ" (achievement-subject) ...

"สังคมปัจจุบันไม่ใช่สังคมแห่งระเบียวินัยของ มิเชล ฟูโกต์ (Michel Foucault) ที่ประกอบไปด้วยโรงพยาบาล โรงพยาบาลบ้า ค่ายทหาร และโรงงานอีกต่อไป เนื่องจากมีสังคมอีกรูปแบบที่ต่างไปโดยสิ้นเชิงเข้ามาแทนที่ได้พักใหญ่แล้ว นั่นคือ สังคมแห่งฟิตเนส ตึกออฟฟิศ ธนาคาร สนามบิน ห้างสรรพสินค้า ...

ผู้ใหญ่ทุกคนเคยเป็นเด็กมาก่อน... แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จำมันได้ #LMDIMSdiary

หากถึงปลายทางแล้วไร้เสียงต้อนรับ ไม่มีมือใดโอบรับ ไม่มีคำใดสรรเสริญ จะยังเรียกมันว่า "ชัยชนะ" ได้หรือไม่? หรือเราควรถามใหม่... ว่าที่เดินมาไกลทั้งหมดนั้น เพื่ออะไร? #LMDIMSDIARY

ใครบางคนบอกว่า "ปลายทางนั้นยิ่งใหญ่" แต่ระหว่างทางนั้น…ใครจะเข้าใจความเดียวดาย เมื่อทุกย่างก้าวต้องจ่ายด้วยความห่างไกล แม้แต่เงาตัวเอง…ยังดูแปลกหน้าในยามค่ำ ...

ยิ่งเดินมาไกลเท่าไร ผู้คนข้างกายกลับค่อยๆ หายไป บางคนล้าหลัง บางคนแยกย้าย บางคนไม่ทันร่ำลา…ก็หายไปในเงา ... เคยมีเสียงหัวเราะร่วมทาง เคยมีมือที่จับไว้ยามเหน็บหนาว แต่เมื่อยอดเขาสูงขึ้นทุกคราว สายลมก็หนาว…และเงียบเกินทน ...