رضا

ظهر امروز همراه با تعدادی از اعضای کمیسیون اقتصادی مجلس در مورد وضعیت اقتصادی کشور جلسه‌ای با وزیر کار و معاونین داشتیم: 🔹طبق گزارش ارائه شده تعداد افرادی که از ابتدای جنگ برای استفاده از بیمه بیکاری ثبت نام کرده‌اند، ۲۰۵ هزار نفر است. برآورد وزارت کار این بود که بخشی از این افراد در بخش غیر رسمی مشغول بشوند ولی بار بیمه بیکاری آن‌ها بر دوش دولت بیفتد. 🔹 برخی شرکت‌های وزارت کار از جمله پتروشیمی جم و کشتیرانی جز شرکت‌های آسیب دیده در جنگ هستند که باعث کاهش درآمد صندوق‌های بازنشستگی خواهد شد. 🔹 اصلاحات پیشنهادی قوانین بیمه‌ای تدوین شده و جهت تصویب آن از طریق کمیسیون اجتماعی مجلس اقدام شده‌است که بر اساس آن در آینده میانگین پرداختی کل دوره بیمه‌ای مبنای حقوق بازنشستگی خواهد شد.

من زنِ خاورمیانه‌ام.به چهره ام نگاه کن… غم، زبان مادریِ من است… قبل از آن‌که نامم را صدا بزنند، آن را در گوشم خوانده‌اند. خنده‌ام، صدای شکستنِ چیزی‌ست که از دور شبیهِ شادی‌ست. گریه‌ام، ادامه‌ی همان خنده است وقتی دیگر توانِ وانمود کردن نمی‌ماند. و این صورتِ ساده، بی‌هیچ آرایش و پناهی، نقشه‌ی زخم‌هایی‌ست که سال‌ها بی‌صدا کشیده شده‌اند. چشمهای زن خاورمیانه در غم و شادی و خشم فقط یک چیز دارد.. غم بی انتها شادی ام را هم ببین، انگار قفس کبوتر بال شکسته را به کنج باغی برده اند من با آرزوهایی بزرگ به دنیا آمدم، با دست‌هایی که می‌خواستند جهان را لمس کنند و چشمانی که برای دیدنِ دوردست‌ها ساخته شده بودند. اما با جبر خاورمیانه یاد گرفتم آرزوها را آرام‌تر نفس بکشم، کوچک‌ترشان کنم، تا در سینه‌ام جا شوند و جلبِ توجه نکنند. من با بالهای شکسته ام تمرین پرواز کرده ام در من، چیزی همیشه در حال خداحافظی‌ست.. با رؤیاها، با آدم‌ها، با روزهایی که هنوز نیامده‌اند و از قبل از دست رفته‌اند. من خوب بلد شده‌ام رها کردن را،آن‌قدر که گاهی فکر می‌کنم هیچ‌وقت واقعاً چیزی را در آغوش نگرفته‌ام. می‌گویند مادر شدن یعنی پرورشِ زندگی،برای من یعنی ساختنِ بال برای پرنده‌ای که قرار است از من دور شود، یعنی نگاه کردن به افق و وانمود کردن به این‌که شکستنِ درونم، طبیعی‌ترین اتفاق دنیاست. یعنی ترس های و اشک‌های مادرم.. دلتنگی ها و بی قراری‌هایش و تلاش برای رام کردنِ گلشنِ وحشی در چارچوب زن بال شکسته این جغرافیای نفرین شده من زنِ خاورمیانه‌ام، جایی میان ایستادن و فرو ریختن زندگی می‌کنم.یاد گرفته‌ام قوی باشم، درست شبیه دیواری که هر روز ترک می‌خورد و هر شب دوباره خودش را سر پا نگه می‌دارد. در چشمان غمگینم دقیق شو، تنها یک نگاه نمی‌بینی… تاریخِ خاموشی از صبر را می‌بینی، قرن‌هایی از فرو خوردنِ صدا، و قلبی که با رنج تپیده … با تمامِ چیزهایی که هرگز فرصتِ زیستن پیدا نکردند من کبوتر بال شکسته خاورمیانه ام. به چهره من نگاه کن… #جنگ #تهران #ایران

وریا غفوری را به چه چیز می‌شناسید؟

We have finished the day after significant progress in the negotiation between the United States and Iran. We will resume soon after consultation in the respective capitals. Discussions on a technical level will take place next week in Vienna. I am grateful to all concerned for their efforts: the negotiators, the IAEA, and our hosts the Swiss government.

«در سال ۶۰ تشکلی با عنوان «شورای ملی مقاومت» تشکیل شد که اکثریت مطلق آن مجاهدین بودند. رهبری عملی آن هم مسعود رجوی بود. این شورا «دولتی موقت» معرفی کرد با عنوانِ «دولت موقتِ جمهوری دموکراتیک اسلامی»، و برنامه‌ای را در مهر ۶۰ اعلام کرد. ماکیاولیسمِ این گروه اینجا آشکار می‌شد که فارغ از هزینه‌های آن برای ایران، هر نکتۀ جذابی به ذهنشان رسید در این برنامه گذاشتند. از جمله بسیار بر «خلق‌ها» تأکید کردند و چشم‌انداز «خودمختاری» را برای همۀ خلق‌ها در برنامه گذاشتند. اما در این میان، به یکی از گروه‌های کُرد، یعنی حزب دموکرات، به عنوان هدیۀ این همرزمی، امتیازی ویژه دادند و پیشاپیش خودمختاری کردستان را به منزله اصلی مسلم پذیرفتند. در حالی که ادعا می‌شد مسائل ایران را مجلس مؤسسانی در آینده مشخص می‌کند، مجاهدین پیشاپیش به اختیار خود ــخود را معادل کل ایران گرفته بودندــ به کردستان خودمختاری داده بود. چرا؟ چون این حرکت در مسیر کسب قدرت لازم بود.»