Mathei Rohnny
467 posts


🚨🇱🇻 LA LETTONIE DÉFIE BRUXELLES !
La ministre des Affaires étrangères Baiba Braže vient de lâcher une bombe :
« La Lettonie N’ACCEPTERA AUCUN nouveau migrant du pacte UE et NE PAIERA PAS les 20 000 € par migrant réclamés par Bruxelles ! »
On protège nos frontières, pas nos impôts pour financer l’immigration imposée.
Souveraineté nationale 1 – Dictature de quotas 0 🇱🇻🔥
Un ❤️ si tu soutiens la Lettonie‼️

Français

Onze kinderen beschermen, of course!
Maar dat in de eerste plaats wel zélf doen.
Er is iets flink mis in onze samenleving:
—> Bij elke nieuwe angst roepen onzekere stemmen onmiddellijk om méér controle.
Méér censuur.
Meer “bescherming” door meer overheid.
Uiteraard altijd “voor de kinderen”.
Maar misschien moeten we eens eerlijk zijn en een ongemakkelijke vraag stellen:
Wat als de grootste bescherming nog altijd gewoon…ouderschap is?
Niet een app.
Niet een digitale ID.
Niet een overheid die elk bericht wil ‘screenen’.
Niet een algoritme dat bepaalt wat “veilig” is of wat niet.
Maar gewoon: ouders die hun verantwoordelijkheid opnemen ipv die te delegeren.
Ja, dat vraagt moeite.
Ja, dat vraagt tijd.
Ja, dat vraagt soms confrontatie met onszelf.
Want het is veel makkelijker om een iPhone in de handen van een kind te duwen zodat het stil is.
Of om via TikTok, YouTube en Instagram hun brein “op te voeden”.
Maar zo werkt het niet.
We beschermen onze kinderen niet door opvoeding te delegeren.
Noch door hen permanent te laten controleren door overheden of instanties die hen zelfs niet eens kennen. Laat staan begrijpen.
We beschermen onze kinderen juist door hen weerbaar te maken. En dat is ónze taak en verantwoordelijkheid.
“Hoe dan” hoor ik al vragen?
Wel, door alvast thuis een omgeving te creëren waar (terug?) gesproken wordt.
Waar geluisterd wordt.
Waar vertrouwen bestaat.
Waar kinderen niet bang zijn om iets te vertellen omdat ze weten dat ze niet onmiddellijk veroordeeld worden.
En misschien begint die “bescherming” gewoon al bij: geen gsm’s of tablets aan tafel.
I know… revolutionair idee:
Gewoon samen eten.
Praten.
Lachen.
Discussies voeren.
Oogcontact.
Banden versterken.
In plaats van vier zombies die naar vier schermen zitten te staren terwijl een algoritme hun dopaminehuishouding kapot optimaliseert.
En waarom ook niet die schermtijd gewoon beperken?
En nee, niet via een app of een AI-dashboard en al zeker niet via een Europese surveillancewet.
Maar gewoon als verantwoordelijke ouder.
Of misschien ook eens nadenken hoe we die eindeloze scrollverslaving door iets kunnen vervangen dat ook dopamine geeft maar hen wél sterker ipv zwakker maakt:
sport,
muziek,
ondernemen,
bouwen,
creëren,
wandelen,
samen iets doen.
Dus ja; trainen met je kinderen.
Samen fietsen, praten, lachen.
Of nog radicaler: hen gewoon leren hoe echte mensen communiceren…
Want we zitten al in een maatschappij waar onze gezondheid gedelegeerd wordt aan farma, de opvoeding aan sociale media, kritisch denken moet komen van “experten” en mentale rust alleen dankzij pillen.
En dan zijn we verbaasd dat zoveel mensen angstig, leeg, onzeker en emotioneel afhankelijk worden.
We zijn collectief een stuk gezond verstand kwijtgeraakt.
Maar we kunnen dat omkeren. En we kunnen vandaag beginnen. Stapje per stapje. Allicht met wat vallen en opstaan maar het doel is te belangrijk, te groot om het niet te doen.

Nederlands





























