Roya
27 posts
🔴DON’T LOOK AWAY The Islamic regime is about to hang Sasan Azadvar for taking part in the January protests. Sasan is a a karate champion. He is only 21 years old. This is pure barbarism. Share this before they kill him.
شعار «جاویدشاه» از کجا آمد؟ پس از انقلاب ننگین ۵۷، جامعه ایران هستهی عدالتخواهی و حقطلبی خود را حفظ کرد. از اعتراضات اولیه علیه حجاب اجباری در سالهای ابتدایی پس از انقلاب تا کنشهای مدنی پراکنده در همان سالها، این پویایی سیاسی هرگز متوقف نشد. جامعه، اگرچه تحت فشار، اما در حال یادگیری و بازتعریف خود بود. با گذر زمان، این کنشها سازمانیافتهتر و آگاهانهتر شدند. وقایع کوی دانشگاه ۷۸ نقطه عطفی بود که برای نخستینبار بخش قابلتوجهی از جامعه را با ماهیت سخت و غیرپاسخگوی ساختار قدرت مواجه کرد. از آن پس، فاصلهی میان جامعه و حاکمیت، بهصورت تصاعدی افزایش یافت. جنبش ۸۸ نیز مرحلهای تعیینکننده در این سیر بود. در آن مقطع، بسیاری از مردم دریافتند که سازوکارهای انتخاباتی در عمل فاقد کارکرد واقعیاند. شعارها از «رأی من کو؟» تا «مرگ بر دیکتاتور» تحول یافتند، نشانهای از گذار از مطالبهگری درونسیستمی به نفی کلیت ساختار. با این حال، پاسخ حاکمیت همچنان سرکوب، کشتار و شکنجه بود. این روند در دیماه ۱۳۹۶ و آبان ۱۳۹۸ وارد فاز جدیدی شد. شعارهایی چون «اصلاحطلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا»، «نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران» و «توپ تانک فشفشه، آخوند باید گم بشه» نشان داد که جامعه از دوگانههای رسمی عبور کرده و به درکی رادیکالتر از مسئله قدرت رسیده است. اینجا دیگر بحث اصلاح نبود؛ بحث عبور بود. در این میان، شاهزاده رضا پهلوی بهعنوان یک کنشگر سیاسی در خارج از کشور، مسیر خود را همواره همسو با مطالبات مردم تعریف کرد، نه جلوتر از آن. حضور نمادین او در همراهی با جنبش سبز، و تأکید مستمر بر دموکراسی و حق تعیین سرنوشت، نشاندهنده نوعی «صبر استراتژیک» بود: احترام به بلوغ تدریجی جامعه. با خیزش «زن، زندگی، آزادی» در ۱۴۰۱، و انقلاب ملی شیر و خورشید در ۱۴۰۵، این سیر به نقطهای رسید که میتوان آن را اوج «هوش و بلوغ جمعی» جامعه نامید. شعارهایی چون «رضا شاه، روحت شاد»، «ولیعهد کجایی به داد ما بیایی؟» و «جاوید شاه» نشانهای از جستوجوی یک مرجع قابل اعتماد برای گذار بودند، زمانی که تمام خیزش های قبلی به دلیل نبود رهبری امین و ایران دوست به نتیجه نرسیده بود. نکته کلیدی اینجاست: این شاهزاده نبود که خود را بهعنوان رهبر تحمیل کرد؛ این جامعه بود که در فرآیندی تدریجی، او را به این جایگاه فراخواند. بهبیان دیگر، رهبری در اینجا «برساختهی ارادهی جمعی» است، نه محصول تصاحب قدرت. بنابراین، تمام این خیزشها، از ۵۷ تا ۱۴۰۱ و ۱۴۰۵ گسسته و منفک نیستند، بلکه حلقههای یک زنجیرهاند: یک پیکره واحد از یک جامعه در حال یادگیری، که شعارهایش بهمرور پختهتر، آگاهانهتر و هدفمندتر شده است. #انقلاب_ملی_شیروخورشید #جاویدشاه
Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.
