پادکست روزن | Rozan

صبح زود تو رو به خاک سپردیم. من چهره‌ت رو ندیدم که تیر خورده بود. من نخواستم که با صورت قشنگ تو که تو نبود خدافزی کنم. این خاک و اون انگشتری که باهات بود سخاوت این سرزمین و سهم من شد. تو برای من و ایران و فرزندان رشیدش به خیابون رفته بودی. اسمت باید باید باید جاودانه بشه مامان... #جمیله_شفیعی

دونه دونه داریم به نتِ وضعیت قبلی وصل می‌شیم و برای هم پیام می‌ذاریم. یکی بغض کرده، یکی بدو بدو داره می‌ره خونه مامان و باباش که گوشیاشونو وصل کنه به اینترنت، یکی می‌گه باورم نمی‌شه این همه روز طاقت آوردیم و یکی دیگه می‌گه دم همتون گرم، دم مردم گرم. حق ما این زندگی خفت‌بار نبود.

چه آرزوها که با تو در خاک شد… ماراتن اتاوا، ۳ خرداد ۱۴۰۵ All the dreams that were buried with you… Ottawa Marathon, May 24th 2026 #دادخواهی #PS752justice

به نام دخترم ری‌را دخترم ری‌را امروز شانزده ساله می‌شد. ری‌را و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشک‌های سپاه پاسداران کشته شدند. در تمام تولدهایی که بدون ری‌را می‌آید و می‌گذرد به لحظاتی فکر می‌کنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آن‌کس که فرزند از دست داده است می‌داند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری می‌گذرد که هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نمی‌گیرد. بسیاری می‌خواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه می‌خندید، اگر زنده بود چگونه حرف می‌زد، اگر زنده بود موهایش را می‌بست یا می‌گذاشت معوج و سرگردان بر شانه‌هایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست می‌داشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود… برای من همه‌ی این‌ها بوده است و نبوده است اما آن‌چه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک می‌کند گفت‌وگوهایی‌ست که با ری‌را از دست داده‌ام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتاب‌ها و برخی فیلم‌ها، با تک‌تک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ می‌دهد با خودم می‌گویم گفت‌وگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس می‌زنم که اگر او بود در این‌باره چه می‌گفت اگر او‌ بود چگونه فکر می‌کرد درباره‌ی‌ مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچ‌کس این تعلیقِ بی‌پایان را درک نمی‌کند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد. ری‌را دونده‌ی خوبی بود و در یکی از تیم‌های فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی می‌کرد. اگر او را زنده می‌گذاشتند ورزشکار خوبی هم می‌شد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامه‌های کوچک و بزرگی دارد. من نمی‌توانم از تعلیق بی‌پایانِ زندگی‌ام دریاره‌ی ری‌را چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شده‌اند اما از دو سال پیش گمان کردم می‌توانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگی‌اش در یک ماراتن شرکت کنم. او‌ که نیست اما با دویدن با تصویر او می‌توانم به هرکس که این چهره را می‌بیند بگویم دنیا بدون ری‌‌را دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچه‌هایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمی‌کند، دنیای زیبایی نیست. فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ری‌را می‌دوم و مرارتِ این دو سال تمرین بی‌وقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهایی‌اش را، تقدیم می‌کنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زنده‌ام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زنده‌ام قتل همسرم پریسا و دخترم ری‌را را فراموش نخواهم کرد. #دادخواهی

پگاه آهنگرانی با «تمرین هایی برای یک انقلاب» برنده جایزه «چشم طلایی» شد که هر سال به بهترین فیلم مستند در جشنواره کن ارائه می شود

نامش رو انقدر بگیم تا تایملاین فریادش بشه، #پخشان_عزیزی

حکم اعدام #رامین_زله را پس از یک دادگاه چنددقیقه‌ای، بدون دسترسی به وکیل و زیر شکنجه صادر کردند و امروز جانش را گرفتند. این اسمش جنایت است، قتل حکومتی‌ست.

تصویری از همکاران در پرونده موسوم به #اکباتان و صدور حکم برائت موکل #علیرضا_برمرزپورناک از اتهام قتل عمد

@iran_politica مشکل از خندیدن نیست. مشکل از اینه که شما کل فیلم، حرف‌ها، موضع و هزینه‌ای که یک زن داده رو کنار می‌ذارید و می‌چسبید به چند ثانیه خنده. که از نظر من هیچ ایرادی نداره. شما تو این چندماه نخندیدید؟ بقیه مبارزان سیاسی نخندیدن؟ اتفاقا عکس هم گرفتن و پخشش هم کردن! کافیه یکم بگردید.

آن‌هایی که فیلم حمایت #پگاه_آهنگرانی از خاتمی را منتشر می‌کنند تا تحقیرش کنند، متوجه نیستند که «برای کسانی که فکر می‌کنند»، این زن را عزیزتر می‌کنند. در سال‌هایی که زنان را به سکوت و حذف عادت داده بودند، حضور سیاسی یک دختر نوجوان، کیلومترها جلوتر از زمانه‌ و جغرافیای خودش بود.

@nateghi درود بر شما که دانستید. کاش می‌تونستم بگم خوب شد رفتید و راحت شدید. اما می‌دونم که مهاجرت از درد وطن کم نمی‌کنه. مسابقه نیست که اول و آخر داشته باشد، پگاه سال ۷۶ یک نوجوان ۱۵ ساله بود. نسل ما در اون تاریکی از هر روزنه‌ی نوری استقبال می‌کرد. طول کشید تا بفهمیم اینجا سراسر تاریکیه.

@RozanPodcast از ما که حاضر نشدیم یک روز زیر آخوند زندگی کنیم و بعد از دهه‌ها آوارگی و بی‌پولی، به کارمندی دولت بیگانه تن دادیم و که جلوتر نبود. وقتی عکس دجال و فریادهای «بگو مرگ بر شاه» را شنیدیم با اینکه شاه‌پرست نبودیم رفتیم مبادا گیر آخوند بیافتیم.

@nateghi @mahbod1267503 @yeadsr2021 بحث شعور نبود، نوجوان بودیم و کم‌تجربه. فکر می‌کردیم آن هم یک راه مبارزه‌ است. در همان حد بلد بودیم. فکر می‌کنم راهی بود که نسل ما باید می‌رفت، هرچند به بهایی گزاف.

@RozanPodcast @mahbod1267503 @yeadsr2021 آفرین پادکست. در هر دو سو هستی و همه جا حق با شما است. هرگز از حق جدا نشدید. اما اگر شعور بود هیچکدام از آن راه‌ها را نمی‌رفتید. جوگیر شدید.

@mahbod1267503 @yeadsr2021 ممنون که محترمانه نقد می‌کنید. ۷ساله درباره‌ ستم به زنان در جمهوری اسلامی پادکست می‌سازم و بارها با اسم، هویت واقعی و صدای خودم موضعم رو اعلام کردم. از ج.ا نترسیدم، این‌جا که فضای بی‌نام و نشان‌هاست. الان هم می‌گم: این‌ها همان ج.ا هستند. گرگ در لباس کفتار. حیف از حیوانات البته!

@RozanPodcast @yeadsr2021 بیشتر به نظر می اد دارید فضا رو امن نگه می دارید بدور از حاشیه کار خود رو پیش ببرند.

طرف تا آخرین قطره‌ اصلاح‌طلبی رو سر کشیده؛ حتی به پزشکیان رای داده و باهاش عکس گرفته، بعد بدون هیچ عذرخواهی و توضیحی، ۱۸۰درجه برگشته و چون «اسم رمز» رو گفته، شده آدم باشرف! بعد کسانی که سال‌ها جلوی همین جریان ایستادن و هزینه دادن، شدن وطن‌فروش! این اسمش شرف نیست. اسمش فرصت‌طلبیه!

بهاره صحرائیان، وکیل دادگستری و عضو کانون وکلای فارس، روز شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، پس از مراجعه به دادگاه انقلاب شیراز برای پیگیری پرونده موکلین خود، که از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بودند، بازداشت شد. #بهاره_صحرائیان

@mahbod1267503 @yeadsr2021 نه آقا! دل چه بستگی‌ای؟ من همون سال ۸۸ پرونده‌ی اینا رو بستم. اینجایی هم که رسیدیم نه به جمهوری اسلامیه و تمام متعلقات و گونه‌های منقرض‌شده و تکامل یافته‌ش. این اسمایی که شما‌ گفتید هم ارزش این رو ندارن که وقت بذاریم تایپشون کنیم.

@RozanPodcast @yeadsr2021 به کجا رسیدید؟ به سکوت در برابر خاتمی که امروز به چه نجاستی تبدیل شده؟ به سکوت در برابر ابطحی؟ عطریانفر؟ در برابر شمس الواعظین که نجاست محضه؟ هنوز دلبستگی دارید پشت این حرفها پنهان نکنید

دمت گرم #زن_شاکی تو الهام‌بخش بسیاری از ما زنان خواهی ماند. و @elahe_mohamadii، تو تصویرِ فراموش‌نشدنیِ بینظیرِ تاریخِ #زن_زندگی_آزادی. رویاروییِ زنانی که سال‌ها مجبور به سکوت شدند، با فرهنگی که همیشه بیشتر نگرانِ حفظِ چهره و قدرتِ مردان بود تا حقیقت و عدالت. شاید امروز، بسیاری از زنان حس کنند که صدایشان برای لحظه‌ای شنیده شد.

@yeadsr2021 دقیقا. اون موقع انگار شکل مبارزه اونطوری بود. باید تمام اون راه‌ها رو می‌رفتیم تا برسیم به اینجا.

فهم سیاسی اشتباهی از حکومت جمهوری اسلامی داشتیم با اینکه در خانواده ای بزرگ شده بودیم ک به خامنه ای و خمینی لعنت میفرستادن مسیر احمقانه ای بود ولی بازم به عنوان دهه شصتی یادم نمیره چجوری با دستبند سبز و کوله عکس میرحسین تو خیابون راهنمایی مشهد خودمون رو جر میدادیم مغازه دارا از موسوی حمایت کنن ، پگاه هم یکی مثه ما

میخوام برای اولین بار از اون شب حرف بزنم. از اون شب تلخ که زندگیمو کاملا عوض کرد. و تو مینا خازنی به من این شجاعت رو دادی که امروز بعد از سالها بگم چی به سرم رفت. تازه اومده بودم بلژیک و تو کمپ زندگی میکردم. کمپی که نزدیک به خونه محمد تنگستانی بود. تنگستانی رو از دور /۱