Trzy_czte_ry

Wtorek Wielkiego Tygodnia Odpowiedział Jezus: «Życie swoje oddasz za Mnie? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Kogut nie zapieje, aż ty trzy razy się Mnie wyprzesz».(J 13,38) Zaparcie się św. Piotra Rembrandt 1660r. 154×169 cm Rijksmuseum

@ksMarekLis @kazef_ @MichalLegan Dziękuję obu Panom. Jak dla mnie- obowiązkowa lektura :)

@kazef_ @MichalLegan Autor jest znakomity! Jest nadzieja na kontynuację, bo K. Kornacki zatrzymał się na roku 1970.

Taka oto wydana niedawno książka wpadła mi w ręce: o wątkach katolickich w polskich filmach. Polecam nabycie i lekturę. Autorem jest o. @MichalLegan, łączący w sobie rzadko stykające się umiejętności: filmoznawcy (po UJ) i teologa.

@Pawsoned Dziękuję i tegoż samego życzę 🙏

@RyCzte Blogoslawionego Wielkiego Poniedziałku i calego Wielkiego tygodnia.

Poniedziałek Wielkiego Tygodnia Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku. (J 12, 1-11) Juan de Flandes 1500r.21x 16 cm Palacio Real, Madryt

Jeden z pierwotnie 47 obrazów z Ołtarza Izabeli Katolickiej znajdujących się w Pałacu Królewskim w Madrycie

Jezus wjeżdża do Jerozolimy Giotto di Bondone 1307r. Detal z kaplicy Scrovegnich Padwa

@ksMarekLis 🪻🙂

@RyCzte U mnie krokusy już przekwitły… dorzucam w zamian szafirki!

U nas niedziela palmowa, a u Czechów kwiatowa - květná neděle. Podsyłam zatem trochę dzisiejszych kwiatków w kolorach Wielkiego Postu: fiołki, cebulica syberyjska, barwinek i żagwin.

@LeszekLubicki Piękny obraz.

Obraz na Niedzielę Palmową. Ludwik de Laveaux, „Dziewczynka”, 1887, olej/płótno, 48 x 40,5 cm, Muzeum Narodowe w Szczecinie.

Wjazd Jezusa do Jerozolimy anonim z ok. 1500 roku Musée des Beaux-Arts, Lyon

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego Peter Candid 1585r. 232x173cm NY Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel», to znaczy: Bóg z nami. Iz7, 10 Artysta to głównie projektant gobelinów. Namalował ów obraz ołtarzowy dla małego kościoła w okolicach Florencji.

@ngepow Masz piękny kapelusz, Kasiu :)

Ciepły słoneczny dzień umysł rozlewa się rzęsiście niepowstrzymywany żadną myślą. Po co pisze się haiku? By smakować chwilę, tę i każdą z osobna dotykać palcami, obserwować jak rośnie i pęka na podobieństwo mydlanej bańki… Tak powstaje przytomność - chwila po chwili wraca do swojego centrum, tak rodzi się spokój w nietrwałości. Obyście wszyscy doświadczali spokoju! 🙂🤝 Ps. Są takie miejsca nad jeziorem/zalewem Solińskim, które idealnie przypominają widok na tym obrazie… spójrzcie z uwagą. On jest jak fotografia, widać tam nawet mnie siedząca na trawie i wpatrująca się w toń wody. Piszę wiersz o przenikaniu się żywiołów - powietrza wody… 😉 View on the Hudson, John Frederick Kensett.

@siewiera_jakub Tak, przyznaję. To dzieła sztuki.:)

Pewne rzeczy są dla wielu z nas zrozumiałe podskórnie. Historia poduczyła nas wyczuwać specyfikę wschodnią. I wcale nie trzeba być mieszkańcem pogranicza kulturowego. To są przecież lektury, opowieści oraz pamiątki rodzinne. Generalnie zgadzam się z opinią, że społeczeństwo polskie w dużej części zżyło się z powojennymi granicami państwa polskiego. Niemniej pewne fantomowe echa, jakiś wschodni nerw w nas wciąż gra. Tak, zdaję sobie sprawę, że to nie będą doświadczenia przykładowo Wielkopolanina z dziada pradziada, ale moja prababcia była Polką aż spod Białej Cerkwi i ja tak mam. Kiedy jestem w Wilnie czuję, że to jest w jakiś wewnętrzny, osobisty sposób moje. Podobnie odczuwam Lwów, żeby wymienić tylko te dwa, jakby to powiedział Robert Makłowicz, emblematyczne ośrodki. To o czym teraz piszę odnosi się tylko i wyłącznie do mojego intymnego odczuwania i poczuwania się do uczestnictwa w kulturowej commonwealth. Oczywiście, aby była jasność, myślę, jak sądzę, po polsku i tylko polskimi sprawami w pełni i stale się przejmuję, co łączy mnie z rodakiem, który z tym co dzisiaj określamy mianem Kresów, nigdy nie miał wiele wspólnego. Dobra, po tej na wpół osobistej wycieczce zapraszam Was do przyjrzenia się pisankom, a właściwie to swego rodzaju instalacji, wykonanych tradycyjną woskową metodą zdobienia przy zachowaniu struktury kompozycyjnej oraz symboliki ukraińskiej pisanki. Przyznacie, że są to wręcz malarskie miniatury. Autor: Wolodymyr Lutsyk

@ksMarekLis Z przyjemnością Profesora wysłuchałam :)

Podsumowanie 30. edycji zamojskiego festiwalu SACROFILM: są tu też nagrania rozmów z organizatorami, a nawet ze mną.

@bachminski Dziękuję za wspanialy pomysł na ranking i świetną poznawczą zabawę. Czekam z niecierpliwością na wynik :)

Ranking najpiękniejszych pism średniowiecznych, wielki finał (głosowanie w komentarzu). No i dotarliśmy już prawie do końca. Pierwszy pojedynek wystartował 22 lutego, ostatni rusza 22 marca. Państwa głosami w finale znalazły się kursywa gotycka w wersji z XIV wieku, uncjała z wieku VII (choć oczywiście samo pismo jest znacznie starsze) i bastarda polska z przełomu wieków XV i XVI. Meczu o drugie miejsce robił jednak nie będę, bo i nie ma potrzeby, z ankiety wyjdzie jasno, które pismo zajmie które miejsce na podium. Co jeszcze? To chyba wszystko. Nie pozostaje nic innego niż zadać sakramentalne pytanie...

@ksMarekLis Zazdroszczę. U mnie dopiero malutkie krokusiki☺️

Jeszcze chwila i zakwitną szafirki! Wypuszczają liście zioła: melisa, mięta, rukola. Wiosna wchodzi z impetem!

@bachminski I znów trudny wybór. A składa się na niego nie tylko strona wizualna, ale nazwa i opis pisma :)

Które piękniejsze?

Ranking najpiękniejszych pism średniowiecznych, runda I, mecz XI (głosowanie w komentarzu). Ponieważ zbliżamy się do końca pierwszej rundy (a jutro wystąpią dwa pisma bardzo nietypowe), myślę, że mogę poważyć się na pierwszy wniosek natury ogólnej płynący z tego turnieju. Jako nauczyciel kaligrafii dawno już zauważyłem, że uczestnicy moich kursów i warsztatów dzielą się na dwie grupy: miłośników kresek i miłośników kółek. Ci pierwsi wolą pisma gęste i bazujące na pionach: tekstury, bastardy, rustykę. Ci drudzy preferują charaktery okrągłe, organiczne i rozstrzelone, na czele z uncjałą. Dotąd sądziłem jednak, że obie grupy mają podobną liczebność, tymczasem głosujący w rankingu w przytłaczającej większości należą do miłośników kółek. 😮 Bardzo jestem więc ciekaw wyników dzisiejszego meczu, gdzie w szranki stają dwa pisma wyjątkowo "kreskowe". BASTARDA POLSKA — tu muszę się pochwalić, że to ja wyciągnąłem polską odmianę bastardy na światło dzienne. Moją uwagę zwrócił krótki ustęp w "Paleografii łacińskiej" Władysława Semkowicza, gdzie wspomina on pismo krakowskich skrybów z przełomu XV i XVI wieku, podobne nieco do bastardy flamandzkiej, ale zachowujące więcej cech tekstury. Rzuciłem się więc do studiowania wspomnianych przez Semkowicza rękopisów i szukania podobnych. Na ich podstawie opracowałem kaligraficzny wzornik tego pisma, które ochrzciłem "bastardą polską" (choć "bastarda krakowska" też byłaby nie od rzeczy) i opublikowałem w "Drugim przyborniku skryby". Bastarda polska pochodzi z przełomu XV i XVI wieku (najstarszy rękopis z którego korzystałem napisano w latach 80. XV wieku). Na upartego można by się zatem przyczepić do obecności tego pisma w rankingu pism średniowiecznych, ale tu pozwolę sobie wzruszyć ramionami. No jestem stronniczy, no. 🙂 MINUSKUŁA INSULARNA — to pismo dołożyłem do rankingu już w trakcie jego trwania. Raz, że pod moimi postami pojawiło się bardzo dużo komentarzy o pismach, które zainspirowały kaligrafię J.R.R. Tolkiena, a minuskuła insularna z pewnością do nich należy. Dwa, że jest to jednak charakter historycznie ważny, stanowi bowiem brakujące ogniwo ewolucji pomiędzy półuncjałą rzymską, a minuskułą karolińską — a zatem należy do długiej dynastii przodków "naszych" małych liter. Minuskuła insularna wykształciła się równolegle z półuncjałą insularną (i pod jej wpływem) w VII wieku i... nigdy tak naprawdę nie wyszła z użycia, pisano nią jeszcze w wieku XIX, a do dziś jest podstawą i wzorem dla irlandzkich pism drukarskich. Kaligrafując poniższą próbkę naśladowałem kanciasty i agresywny styl dwunastowiecznego skryby imieniem Máel Brigte úa Máel Úanaig.

@marysia_cc @VanessaBowmanA1 ❤️

Vanessa Bowman @VanessaBowmanA1 Start to Spring

@ngepow ❤️

Strażnik - jedno z najsłynniejszych i najbardziej zagadkowych dzieł holenderskiego malarza Carela Fabritiusa, najwybitniejszego ucznia Rembrandta. Co ciekawe, obraz powstał w 1654 czyli w roku, w którym artysta zginął w katastrofalnym wybuchu prochowni w Delfcie. Po renowacji obrazu w 2004 r. pod warstwą przemalowań, odkryto drugiego żołnierza (widoczne są jego nogi pod łukiem po lewej stronie). Czy coś to zmienia? Hm… Intymna scena odpoczynku, a może nawet snu wyczerpanego strażnika, w którym niektórzy upatrywali dezertera albo antybohatera, nagle przez obecność drugiego żołnierza wzmaga jeszcze napięcie, moim zdaniem. Wcześniej bowiem obraz ilustrował „samotność zbiega” - kogoś, kto miast stać na straży nie sprostał swoim obowiązkom (dosłownym czy metaforycznym) i sam musi być strzeżony. Jego strażnikiem i opiekunem staje się mały czarny pies, równie samotny i bezdomny jak on, i dlatego dzielący z nim los. A teraz pilnuje by ktoś go nie znalazł. Zwłaszcza w obliczu zbliżającego się niebezpieczeństwa - być może ten drugi żołnierz szuka zbiega. Inny dodatkowy wymiar wprowadza płaskorzeźba na murze przedstawiająca postać zdaje się św. Antoniego Pustelnika ze świnią, bo w tradycji chrześcijańskiej jego atrybutem był wieprz. Jednak na obrazie Fabritiusa scena ta nie wygląda na pobożne przedstawienie świętego. Mnich i świnia wydają się być ze sobą w niemalże czułej, groteskowej relacji. W czasach Fabritiusa takie przedstawienia były formą satyry na kler lub ludowego humoru. Może to sugerować, że miejsce, w którym znajduje się strażnik, to dawny klasztor, który został zdesakralizowany lub zamieniony na cele wojskowe (co było częste w protestanckich Niderlandach). Albo że zarówno mnich jak i strażnik mają ze sobą sporo wspólnego. Mnich i świnia symbolizują uleganie niskim instynktom, lenistwo i obżarstwo czyli uleganie słabości ciała, podobnie jak żołnierz poniżej, który wycieńczony osuwa się w sen zamiast zachować czujność. Ale być może jest to celowe zestawienie i wcale niekoniecznie komiczne, bo jaki jest sens pilnowania muru, na którym widnieje symbol moralnego upadku lub lenistwa? A może mamy tu faktycznie piętrową satyrę dla funkcji SYRAŻNIKÓW, którzy nie są w stanie sprostać swoim obowiązkom, bo brak im wewnętrznej właściwej postawy czy nastawienia, cnotliwości strażniczej. Tracimy więc orientację co jest przyczyną a co skutkiem. Brak czujności prowadzi do upadku, czy upadek sprawia , że nie ma już czego pilnować? Tak że ostatecznie jeden strażnik „za łukiem pilnuje” śpiącego, a śpiący spokoju mnisiego, a że robią to nieumiejętnie wszystko podlega degrengoladzie i schodzi na psy… 😉 A my to wszystko ogladamy w mistrzowskim jasnym świetle Fabritiusa w samym środku dnia, wydobywającym wszystkie szczegóły sceny włącznie z surowym murem i kto wie czy to nie na nas spadnie rola owych strażników? Jak tam jesteście gotowi?! 🤔 The Sentry, Carel Fabritius, 1654, Oil on canvas, 68 cm × 58 cm, Staatliches Museum Schwerin, Schwerin, Germany.

@MirellaTurek Ciągle wracam do tego zdjęcia..

Człowiek staje przed tym pięknem i traci oddech😊 #MojaWalencja