มีชื่อเป็นภูเขา

เราอาจเคยเสียดายบางคน ที่หลุดหายไปจากชีวิต เสียดายความรู้สึกดี ๆ ที่รักษาไม่ได้ เสียดายความฝัน ที่ปล่อยเวลาจนถอยกลับมาไม่ได้ เสียดายเพื่อนสนิท ที่ค่อย ๆ ทยอยหาย เสียดายความเป็นครอบครัว ที่ถูกเวลากลืนกินทีละคน แต่นั่นแหละ การมีวันหมดอายุของทุกสิ่ง ทำให้เราควรเห็นค่าของมันในวันนี้

ดีใจที่ถูกค้นพบโดยใครสักคน ดีใจที่ถูกรักโดยใครสักคน ดีใจที่ถูกคิดถึงโดยใครสักคน ดีใจที่ถูกเติมเต็มโดยใครสักคน ดีใจที่ถูกโอบกอดโดยใครสักคน เพราะเราก็คือมนุษย์คนนึง ที่มีความรู้สึกเกิดขึ้นมากมายเช่นกัน

ทุก ๆ การเติบโต มีราคาเสมอ รอยยิ้ม ที่น้ำตาเข้ามาแทนที่ ความสุขที่นำมาซึ่งความเจ็บปวด ทุกสิ่งที่เราผ่านไป ล้วนเติมเต็มให้เราเติบโต แม้บางครั้งจะรู้สึกเหนื่อย แต่สุดท้ายแล้ว ทุกความรู้สึก ล้วนมีค่า เพราะมันคือส่วนหนึ่งของการเติบโตที่ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นในวันนี้

ไม่มีอะไรอยู่กับเราไปได้ตลอด เพื่อนสนิท คนรัก ครอบครัว แมวอ้วน ๆ ช่วงเวลา ทุกสิ่งที่เข้ามา ล้วนมีบทบาทในเรื่องราวของเรา รักสิ่งที่มีตอนนี้ สนุกกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และขอบคุณสิ่งที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต เพราะถึงแม้มันจะไม่ได้อยู่ตลอดไป แต่มันเคยทำให้เรา "ยิ้ม" ได้ในช่วงเวลาหนึ่ง

โตขึ้น .. อย่าลืมมองกลับหลังบ้างนะ มีคนคอยเดินตามหลังอยู่ คอยดูแลความปลอดภัย ระหว่างทางการเติบโต แค่กลัวลืม ! เพราะคนเหล่านั้น เขาไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย

เคยมีเพื่อนที่สนิทกันแล้ว อยู่ ๆ ก็หายไปจากชีวิตไหม ? ไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้โกรธกัน ต่างคนก็ต่างหายไปเลย หายไปแบบไม่มีเหตุผล ไม่รู้สึกตัว " ข้าพเจ้าก็คงได้เรียนรู้ถึงบทหนึ่ง ว่าบทสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้ ย่อหน้าสุดท้ายได้เขียนไว้ว่า ... เราต่าง ก็ค่อย ๆ สูญหายในทุก ๆ วัน "

#ประโยคนี้แม่งโคตรจริง : การมีเพื่อนร่วมงานที่ดี ชีวิตก็โอเคละ อย่างน้อยก็ทำให้ ... การตื่นนอนไปทำงาน ไม่ใช่สิ่งที่เกลียด

สุดท้าย เราต่างก็วิ่งหาความสนิท จากใครสักคน ก็คงเป็นความโชคดี ของคน ๆ นึงเลยนะ ถ้ามีเพื่อนที่สนิท คนเดิม ๆ ยังคงอยู่ในทุก ๆ ช่วง ของการเติบโต แม้วันนี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปมากแล้วก็ตาม

การเดินทางไกล ที่พอมันผ่านพ้นไป ทำให้เรารู้สึกเลยว่า มันไม่ได้ไกลเลยจริง ๆ เก็บความทรงจำแล้วในทุก ๆ วัยแล้วกัน เผื่อวันหนึ่ง เราอาจจะนั่งบนม้าหินอ่อน แอบยิ้มในใจอยู่คนเดียว เมื่อคิดถึงเพื่อนร่วมวัย ในเวลาที่ผ่านไปเรื่อย ๆ

เราต่างอาจจะมีช่วงเวลา 10 ปี แค่ 7 ครั้ง - 10 ปีแรก | คงเป็นช่วงที่ไร้เดียงสามาก ๆ เป็นเด็กตากลม ๆ ผมแบ๊ว ๆ นั่งร้องไห้อยู่ที่ไหนสักที่ ไม่ค่อยได้ลึกซึ้งอะไรหรอก ส่วนใหญ่จะหมดเวลา ไปกับการวิ่งไล่ วิ่งเล่น (มีต่อ)

10 ปีที่สุดท้าย | พันธะทุกอย่างคงเบาบางลง คงเป็นช่วงที่ปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง ส่งไม้ต่อสิ่งที่ทำมาทั้งชีวิต ให้กับสายเลือดรุ่นใหม่ เพื่อสานต่อ นั่งทบทวนสิ่งที่ผ่านมา การได้รับรู้ข่าวร้าย เพื่อนบางคนจากเราไปแล้ว หรือเราอาจจะจากเพื่อนไปก่อน คงหนีไม่พ้นข่าวเรื่องแบบนี้ 😢

- 10 ปีที่หก | ร่างกายที่ใช้งานมาหนัก ตลอดหลายช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา เริ่มไม่มีแรงเอาซะแล้ว สุขภาพดี ไม่ดี คงได้รู้กันในช่วงนี้แหละ

- 10 ปีที่ห้า | การรักษา ดูแล สิ่งที่รัก คงเป็นช่วงที่มีอายุพอสมควรแล้วแหละ เพื่อนที่สนิท ก็คงเลือน ๆ ไปตามช่วงเวลา การทำหน้าที่ที่เรียกว่าพ่อแม่ คงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก กับสายโลหิตคนใหม่ช่วงนี้คงเป็นช่วงที่เห็นลูก ๆ วิ่งเล่น วิ่งไล่ ก็คงพาลไปคิดถึงตัวเอง ที่เคยทำสิ่งเหล่านั้น

- 10 ปีที่สี่ | วัยที่ต้องสร้างครอบครัว สถาบันครอบครัวคงเป็นสิ่งที่สำคัญเอามาก ๆ สมาคมเพื่อนสามี เพื่อนภรรยา พุ่งเข้าใส่ทันที จากครอบครัวเดียว เป็นครอบครัวที่ใหญ่ขึ้น คิด ๆ ดูแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยนะ เด็กที่ต๊อง ๆ วันนั้น จะเดินทางมาถึง 10 ปีที่สี่ ที่โตมาก ๆ ขนาดนี้

- 10 ปีที่สาม | การใช้ชีวิตที่พ่วงมาด้วย การทำงาน นับว่าเป็นช่วงที่ต้องปรับตัว เจอผู้คนใหม่ ๆ ที่ต้องทำความรู้จัก มันก็คงมีทั้งดี และไม่ดี สารพัดเรื่อง เกี่ยวกับเพื่อนร่วมงานนี่สินะคงเป็นสัญญาณ ที่พยายามจะบอกเราว่า ช่วงเวลาของการได้ชื่อว่านักเรียน มันหมดเวลา หมดวัย หมดช่วงไปแล้ว

- 10 ปีที่สอง | เริ่มโตขึ้น วัยรุ่นไฟแรง รู้จักเพื่อนสนิท ลึกซึ้งกับวัยมัธยม ความสนิทเกิดขึ้นไวมากในช่วงนี้ เพื่อนที่สนิท ส่วนใหญ่จะเข้ามา ในรูปแบบของการเป็นนักเรียนร่วมห้อง ทำให้ช่วงเวลานี้ การเรียนจบ ที่ต้องแยกย้ายกันไปเรียนต่อ คือจุดเปลี่ยน ที่เป็นไฮไลท์หนึ่งของชีวิตเลย

เด็กคนนั้น โตมาเป็นหนุ่มเป็นสาว ที่ห่างไกลจากวัยเยาว์ ทั้งเขาและฉัน ถูกเวลาและโลก หล่อหลอมให้เป็นคนใหม่ ยินดีกับทุกความสำเร็จ ยินดีที่ถูกนึกถึงเสมอ ขอบคุณที่รับฟังเสมอมา ไม่ง่ายเลยที่จะเป็นฉันในทุกวันนี้ อาจเจอเรื่องโชคร้ายมามากมาย แต่สุดท้ายเรื่องเพื่อน ฉันว่า ... ฉันโชคดี

ภาพวาดภูเขา ดวงอาทิตย์ ทะเล ที่ยังอยู่ในกระดาษของจินตนาการ เหมือนจะค่อย ๆ จางหายไปตามวัย บางสิ่งหล่นหาย ไม่ทันรู้สึกตัว ตามเส้นทาง ผ่านช่วงเวลาของมัน บนถนนของกาลเวลา ถ้าวันนึง ... เราบังเอิญเจอกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ก็ส่งยิ้มให้เราบ้างนะ "เจ้าความทรงจำ" ของฉัน

ทุกๆ การเติบโต มีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตา ความรู้สึก บางทีการโตขึ้น ของขวัญที่ดีที่สุด อาจจะเป็น ครอบครัวที่ดี คนรอบ ๆ ตัวเรา ที่รักเรา เพื่อนที่ผลัดกันซัพพอร์ต คนรักที่จะอยู่คู่ชีวิต แมวตัวโปรด การเติบโต คือการเดินทางไกล การเดินทางไกล คือการเดิมพันอนาคต

โตขึ้น กว่าจะได้เจอเพื่อน เริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ เวลามีโอกาสเจอเพื่อน ก็อยากพยามยามเจอทุกครั้ง เพราะอีกหน่อย ก็คงเจอยากกว่าเดิม หรือไม่มีโอกาสได้เจอเลย มีครอบครัว ภาระหน้าที่ การทำงานต่างๆ ต่างพัดพา ให้เราไปคนละทิศคนละทาง คิดถึงการรวมตัวจริงๆ แม้จะนานๆครั้ง ก็ยินดี