𝙎𝙏𝘼𝙍 𝙎𝘼𝘽𝙀𝙍

ไดแอธลาสขมวดโครงคิ้วเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่ค่อยอยากได้ยินเท่าไรนัก แต่ค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นสตาร์เซเบอร์พูดมันออกมาได้ง่ายดายนัก อย่างนั้นเหรอ? สนิทกันน่าดู “มั่นใจเหลือเกินนะ”

เขาเปรยตามองแก้วนั้นก่อนจะจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด ❝ ข้าเพิ่งบอกว่าอยู่ที่ส่วนกลาง ❞ เขาพูดจบเขาดื่มส่วนของตัวเองที่เหลือจนหมดแล้วเก็บแก้วก่อนจะเดินออกไปด้วยความเบื่อหน่าย ❝ ข้าจะไปทำงานโรงพยาบาลแล้ว พักเสร็จก็ออกไปซะ ❞

❝ ...คนอุตส่าห์ชงให้ รีบๆกินไปเถอะน่าอย่าบ่น ❞ เขาขมวดคิ้วมองแล้วดื่มส่วนของตนจนเหลือครึ่งแล้ววางลงที่เคาท์เตอร์ ❝ ไอ้นั่น...ถ้าอยู่กับข้าไม่มี แต่ส่วนมากข้าชอบไปเอาที่ส่วนกลาง ❞

เขาหันไปเมื่อได้ยินชื่อตนแต่พอได้ยินอีกฝ่ายพูดเขาก็ยืนนึกสักพัก ❝ มี~... เดี๋ยวข้าชงให้อีกแก้วละกัน ❞ เขาเดินไปชงมาอีกแก้ว พอดูๆไปแล้วเค้าก็ไม่ต่างจากเมคทั่วไปแค่ความเฟื่องกับอีโก้ที่สูงลิ่วนั้นทำให้เขาดูเป็นแบบนั้น พอชงเสร็จเขาก็เดินมายื่นให้อีกฝ่าย

เขาจ้องอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งแล้วกรอกตาไปทางอื่นแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งอยู่ตรงนั้นโดยที่ตนลุกไปชงเอนเนอจอร์นอุ่นๆ แค่ก้อนเดียวมันไม่ได้ทำให้เขาหายเหนื่อยจริงๆหรอก

เขามองขาของอีกฝ่ายที่ยกขึ้นมาพาด ฟาร์ม่าถอนหายใจเบาๆก่อนจะยันตัวขึ้นนั่งบนโต๊ะ ❝ ...ปกติเจ้าไม่น่ามากวนข้านานขนาดนี้... ❞ ❝ ไม่ไปหาทำอย่างอื่นรึไง ไม่เบื่อหรอ? ❞

เขากุมหัวตัวเองเล็กน้อยเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีส่วนเสียหาย ❝ ก็ดี...งั้นข้าคงต้องพักงานเอาไว้ก่อน ❞

❝ ชิ— ❞ เห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็เริ่มหงุดหงิด เขาพยายามดิ้นสุดฤทธิ์ ❝ ได้! ข้าจะไป! ปล่อยสักที! ❞

❝ !!-- ❞ เขาไม่ทันได้ตั้งตัวจึงถูกกดลงบนโต๊ะอย่างจัง ก่อนเขาจะพยายามต้านแรงกดอีกฝ่ายเพื่อยืน ❝ กรร...นับว่าเป็นสิทธิ์ในการเลือกที่ไม่อยากได้ ปล่อยข้านะโว้ย!! ❞

พอมืออีกฝ่ายลูบหัวตนเค้าก็พยายามปัดออกในทันที ❝ บ้าอะไรของเจ้า น่ารำคาญซะจริง! ❞ ❝ ถ้าเจ้าอยากกำจัด ฉะนั้นก็อย่าส่งต่อมาที่มือข้าสิ — เดี๋ยว เลือกเองเลยหรอ ❞

❝ อย่ามา...ขำหน้าข้านะ เพราะเจ้าไม่ใช่รึไง ❞ เขาชี้หน้าอีกฝ่ายพร้อมกับคำรามขู่ในลำคอ ❝ แล้วทำไมต้องไดแอธลาส ข้าขอใครก็ได้ขอแค่ไม่ตัวใหญ่เกินหรือตัวเล็กเป็นมินิบอท ❞

เขาผลักมือหนานั้นออกไปอย่างรวดเร็วแล้วทำหน้าพะอืดพะอมเพราะเขากินก้อนลูกบาศก์นั้นเร็วไปหลังจากไม่ได้เติมพลังงานเสียนานก่อนหน้านี้ ❝ จะแบบไหนก็ช่าง ขอแค่จับเป็นมา— ❞

เขาพยายามจะดิ้นแต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเขี้ยวและกลืนมันลงคอ ❝ เอือก— แค่ก แค่ก! ❞ ❝ ปล่อยข้าได้แล้ว!! ข้ากลืนมันลงไปแล้ว!! ❞

เขาสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นใบหน้าขึ้นสีขึ้นมาก่อนจะเห็นการไอนั้น เขาหรี่ออพติกส์ใส่เล็กน้อยแล้วยิ้มมุมปาก ❝ ไม่ล่ะ ข้ายังไม่หิว—อ่าก! ❞ เขาสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายคว้ากรามตนและพยายามบีบ เขาเพิ่งซ่อมมันไปเองนะโว้ย!! เมื่อลูกบาศก์โดนยัดเข้ามาเขาก็พยายามจะดิ้นเพื่อคายออก

“ก็ได้ หากถึงเวลานั้น ข้าจะทุ่มจนสุดตัว เพื่อหยุดยั้งพวกเจ้า” Ooc “แนะๆๆ หันตูดมาไอ้ตัวดีย์🫵” ง้างมือตีเพี๊ยะๆ🖐

เขายืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมันลงบนมืออีกฝ่ายแล้วหันกลับมาทำงานอย่างไม่ใส่ใจ ❝ ฮ่ะ น่ารักดี แต่ถ้าข้าอยากหาอะไรกินเดี๋ยวจะไปหาเองหรอก ไม่ต้องเอามาให้ข้า ❞ แม้จะตอบไปเหมือนไม่ต้องการแต่ความจริงเค้าก็แทบจะไม่ได้กินอะไรมากนักเพราะมัวแต่ทำงานอยู่

เขาถอนลมพลางยิ้มเยาะอีกฝ่าย หากจำไม่ผิดยังเจ็บกลับมาเพราะโดนแทงอยู่เลย ก่อนเขาจะรับลูกบาศก์นั้นมาแล้วหันกลับไปมองอีกฝ่ายหน้าตางงๆ ❝ - อะไร... คิดว่าข้าอยากได้หรอ? ❞

“ลองเปลี่ยนซักนิดเถอะ เผื่อมันจะดีต่อตัวเจ้าเอง” Ooc “แนะๆ หันหลังมาให้ตีเดี๋ยวนี้เลยมานี่ไอ้ตัวแสบ🫵”