Figlio di İstanbul

Bugün 8. yaşına adım atıyor oğlum. Ama 8 yıllık ömrüne 80 yaşlık imtihan sığdırdı. ​ Daha annesinin karnında başladı imtihanı oğlumun. Dünyaya gelmesine 3 ay varken beni alıp götürdüler. Dünya zindanına gözünü açtığında, babası da başka bir zindandaydı Ali’nin. ​ Doğduktan 1 hafta sonra beni ziyarete geldi Ali. Kulağına ilk ezanını o cezaevi görüş gününde okudum. Adını orada söyledim kulağına: "Senin adın Muhammed Ali." ​ 3 yaşına kadar abisini babası bildi. Arada demir parmaklıklar ardında gördüğü o adamın babası olduğundan bihaberdi. ​ Tahliye olup eve geldiğimde, onun küçük dünyasında büyük bir çatışma başladı. Bir gün bana doğum albümlerini getirip, "Sen bu resimlerde yoksun, sonradan geldin evimize" dedi. Yutkundum. Bir şey diyemedim. ​ Evde geçirdiğimiz ilk bayramdı... Annesi ve abisi elimi öperek benimle bayramlaştı. Kucaklaştık. Ama Ali benim elimi öpmedi. Kendisinden 7 yaş büyük abisini baba bildiği için gitti, abisinin elini öptü. Sadece bekledim. Sabırla sıranın bana gelmesini bekledim. ​ Ali zamanla kendini geri çekti, konuşmamaya başladı. Artikülasyon bozukluğu geçirdi. Evde yabancı bir adam vardı çünkü. Sonradan gelip evin düzenini bozan bir adam... Onu huzursuz ediyor, düzenini bozuyordum. Rehabilitasyon merkezine gidip geldik 1,5 sene. Neyse ki atlattı bunu, yeniden söküldü dili. ​ Tam iyileşti derken nörolojik işitme kaybı yaşadı. 1 sene de hastanelere onun tedavisi için gidip geldik. Neyse ki onu da atlattı. Her sıkıntılı sürecinde buzları biraz daha erittik. Beni daha çok kanıksamaya başladı. Babasının kendisi için çırpındığını gördükçe, babasına daha da ısınmaya başladı. ​ Ertesi sene, yani bu yıl, yeni bir hastalık süreci başladı. İdrar yollarında ani gelişen bir sıkıntı yüzünden ameliyata aldılar. Çok şükür, onu da atlattı. Ama o ameliyat günü, Ali'yle aramızdaki bağın dönüm noktası oldu. Ameliyata alınırken yanında annesini değil, ilk defa beni istedi Ali. Sessizce sıranın kendisine gelmesini bekleyen babanın günü gelmişti artık. Cezam asıl şimdi bitmişti. Evladımın kalbindeki o kilitli zindanından tahliye vaktimdi... ​ Ameliyattan önce belden anestezi için büyükçe bir iğne yapacaklardı. Ali'den önce aynı ameliyata girecek bir çocuğa vurdular. Çocuk ortalığı inletti acıdan. Muhtemelen Ali de yaygarayı basacak diye düşündüm. Sıkıca oğlumun elini tuttum. Güç vermek isterken ondan güç aldım. Doktor iğneyi batırdı. Gıkını çıkarmadı Ali. Dudaklarını ısırdı ama yine de ağlamadı. Kendini sıktı, sıktı ama teslim olmadı o acıya. ​ "Niye kendini bu kadar sıktın, ağlasaydın ya" dedim Ali'ye. Kaşlarını çatarak, o büyümüş de küçülmüş edasıyla, "Ben artık büyüdüm, çocuk değilim, niye ağlayayım" dedi Ali... ​ Evet, erkenden büyüdü çocuklarımız. Hani başka coğrafyalarda, savaşın ortasında doğan, acı çeken çocuklar için, "Bu yüzden erkenden büyüyorlar" diye hüzünleniyorsunuz, beylik sözler yazıyorsunuz ya; işte bizim çocuklarımız da yaşadıkları bu sessiz acılardan dolayı erkenden büyüyorlar. Çocukluklarını yaşayamadan büyümek zorunda kalıyorlar. Siz görmeseniz de, siz duymasanız da... Bizim gibi babaların çocukları, yaşadıkları travmalardan dolayı hayata çok gerilerden, eksilerden başlıyor. Bırakın ileriye gitmelerini daha sıfır noktasına çıkmak için bile epey mücadele etmeleri gerekiyor. Hem maddi-manevi. Ama her şeye rağmen hayata tutunarak inatla gülümsemeye, birlikte geçirdiğimiz her ânın kıymetini bilerek yaşamaya devam ediyoruz. Değerini bilene; ailenle birlikte geçirdiğin, beraber sofraya oturduğun, beraber çay içtiğin, birlikte ağlayıp birlikte güldüğün, birlikte bayram geçirdiğin günler ne muazzam nimettir. Mutluluğu sadece parada, kariyerde, mevkide arayıp bu uğurda her şeyini paspas edenlerin bu güzel nimetten alacakları pay yoktur elbette. ​ İyi ki doğdun Arslan parçası. Doğum günün kutlu olsun.

Tarih dik duranları yazacak!

Şule Senin Hikâyen 💚

🚨 Cengiz Ünder ve Bilge Yenigül'ün Roma'daki düğününe Cenk Tosun da katıldı. "Cengooo 😅"