Sadra Mohaqeq

زن زندگی آزادی #مهسا_امینی

Weird way to say that Israel killed her

Al Jazeera’s Heidi Pett says journalist Amal Khalil received threats from an Israeli WhatsApp number during the last war, warning her to stop reporting or leave Lebanon “if she wanted her head to remain on her shoulders,” before being killed today in an Israeli attack.

In just one month, these Lebanese journalists were killed by Israeli strikes while doing their jobs. Their voices were silenced, but their work remains. 🕯️

He didn't "die." He was raped to death, according to multiple reports.

Everyone should read what the Israeli military did to journalist Amal Khalil today in this minute-by-minute account as the international community watched in horror. First the text messages threatening her then trapping her and a photographer in a house then bombing them then firing on international rescue crews, all with the world watching in real time. There are no words left for the horrors that U.S. political leaders are enabling.

Lebanese journalist Amal Khalil was found dead after hours of searching under rubble. She was killed in an Israeli strike, after the Israeli army fired at ambulances trying to reach her, delaying her rescue. She is the fourth journalist killed by Israel while in the field since 2 March. She was a professional, kind and dedicated journalist, and always a pleasure to run into in the field.

There are ZERO sanctions, embargo, or trade restrictions set by the UN against Israel. They compete in FIFA, The Olympics, and even EUROvision. This world is not fair, don’t let them lie to you.

ایران‌اینترنشنال رسانه نیست؛ یک فاضلاب بی‌ در و پیکر است که بر طبل توحش می‌کوبد و زباله‌های آن از ریختن بمب و موشک بر سر مردم ایران استقبال می‌کنند و تحلیل‌گرِ آن با وقاحت تمام برای ایران بمب اتم نسخه می‌پیچد. با کلیدواژه‌های رسانه، خبرنگار، آزادی بیان و... آدرس غلط ندهید.

Don't forget these people raped kids, killed them, ate them and not a single culprit got arrested. Instead, we are having a war with Iran to liberate its women. This should haunt everyone. Please don't normalize it. Keep talking about it.

روزنامه اعتماد: امدادگران بايد همه نقاط خانه را بررسي كنند؛ حتي كمدها و كابينت‌ها را، زيرا ممكن است بچه‌اي از ترس داخل كابينت قايم شده باشد. او مي‌گويد: «در كابينتي را باز كردم و با صحنه‌اي دلخراش مواجه شدم؛ جنازه دختربچه‌اي حدود پنج ساله را ديدم كه داخل كابينت قايم شده بود.»

پرونده‌ی «ماکان نصیری» کودک ۷ ساله دانش‌آموز! با عنوان «مفقودالأثر» بسته شد. تنها نشانه‌های باقی‌مانده از ماکان یک پلیور آبی مچاله شده و یک لنگه کفش بوده که از زیر آوار‌های مدرسه بیرون کشیده شده است.

Iran drops another one.

🔻روایت تکان‌دهنده مادر و دایی«ماکان نصیری»، دانش‌آموز مینابی، از ۳۸ روز جست‌وجو برای پیدا کردن پیکر عزیز خردسالشان: 🔺قبر خالی «ماکان» 👈زهرا جعفرزاده 🔹یک پولیور آبی مچاله‌شده و کفش ورزشی کرم‌رنگ، تمام آن چیزی است که در چهل‌ و شش روز گذشته از زیر آوارهای مدرسه بیرون کشیده شد و تنها اثری شد از ماکان نصیری؛ ماکان هفت‌ساله کلاس اولی مدرسه شجره طیبه میناب، تنها کودکی که هیچ‌چیز، مطلقا هیچ‌چیز از پیکر نحیف و کوچکش پیدا نشد. تمام آنچه از او بر جای ماند، محتویات صندوق شیشه‌ای کوچکی در مسجد مهدیه محله اسلام‌آباد میناب شد برای یادبود کودکی که قبرش خالی است 🔹ساعت ۱۱:۱۶ صبح نهم اسفند، آسیه راهی‌نژاد، مادر ماکان مشغول خانه‌داری بود که تلفنش زنگ خورد، خانم ماندانا سالاری بود، معلم کلاس اول مدرسه. از او خواست به مدرسه برود و ماکان را ببرد. ظاهرا حمله‌ای در جریان بود. آسیه، بی‌خبر از همه جا، بدون اینکه بداند ساعاتی قبل به تهران حمله موشکی شده، به راننده سرویس مدرسه زنگ می‌زند. راننده نزدیک مدرسه بود و می‌گوید که همین الان به آن سمت می‌روم. تلفن در دست آسیه بود که صدای انفجار مهیبی آمد؛ مدرسه موشکباران شد. آسیه و همسرش که آن ساعت از روز در خانه بود، سوار ماشین می‌شوند و به سمت شهرک المهدی جایی که مدرسه قرار گرفته، می‌روند. نزدیک مدرسه اما دیگر راهی نبود، پیاده شدند و پیاده رفتند. مدرسه آن‌قدر شلوغ بود که مادر نمی‌دانست باید کجا برود و کجا را بگردد و از چه کسی بپرسد ماکان کجاست؟ 🔹مادر می‌گوید: «وقتی به مدرسه رسیدیم خیلی‌ها زیر آوار بودند اما کودکی سالم بیرون نیامد. ما از ساعت ۱۱ و نیم صبح تا دو و نیم صبح روز بعد آنجا بودیم. هر کسی که از زیر آوار بیرون کشیده می‌شد، بی‌جان بود. تعداد کمی دچار خفگی شده بودند. بیشترشان تکه‌تکه بودند. در این 38 روز چندین بار برای شناسایی اجساد به سردخانه‌ها رفتیم اما نمی‌توانستیم ماکان را شناسایی کنیم. تست دی‌ان‌ای هم دادیم اما فقط دفتر و کتاب‌های ماکان پیدا شده بود. نه کفش و کیف و نه حتی بخشی از بدنش، تا روز سی‌وهشتم که یک لنگه کفش پیدا شد» 🔹«حمزه راهی‌نژاد»، دایی ماکان که لنگه کفش خواهرزاده‌اش را پیدا کرد: روز انفجار مدرسه، از دور بوی دود و خاک و سوختگی می‌آمد. از همان لحظه تا پنج صبح فردایش در محل بودم تا نشانی از ماکان پیدا کنم، اما هرچه آوار برمی‌داشتیم تکه‌های دست و پا و سر کوچک‌ کودکان پیدا می‌شد. یک چیز عجیب و غریبی بود. اصلا نمی‌شود وصف کرد. شاید از ماجرای کربلا هم غم‌انگیزتر. خیلی بد بود خیلی. از روز دوم، تیمی حدودا ۲۰ نفره تشکیل دادیم، عموها و دایی‌ها و فرزندانشان راهی محل شدند تا نشانی از ماکان بیابند و تا محوطه جنگلی هم پیش رفتند. یک گاز استریل و کیسه در دستم گرفته بودم و در میان آوارها می‌گشتم. هر تکه گوشت یا انگشتی را که پیدا می‌کردم می‌گذاشتم روی گازاستریل و می‌بردم به پزشکی قانونی. ماکان مانند تعدادی از اعضای خانواده مادری نشانی روی بدنش داشت، نشانه‌‌ای شبیه خال که روی دست و پا و بخش‌هایی از بدنش بود. در زمستان این نشانه‌ها پررنگ‌تر می‌شد و من هم به دنبال این نشانه بودم. 🔹ما تا روز سی و هشتم امید داشتیم ماکان زنده باشد. روز سی‌و هشتم یک بار دیگر به محل رفتم و در نهایت در فاصله‌ای ۱۰۰ متری از محوطه تخریب شده ساختمان، جایی در میان درختان یک باغ، تعدادی کیف و کفش دیدم. همه را داخل جعبه‌ای گذاشتم و برای خواهرم بردم. به آسیه گفتم کدامش برای ماکان است؟ آسیه کفش کرم‌رنگ ورزشی را که دید، از حال رفت. خانه پر از آدم بود. همه جمع شده بودند و وقتی من رسیدم و نشان دادم، قیامت شد. فاجعه‌ اصلی آن روز بود. 🔹ماکان یک قبر نمادین در گلزار شهدای بهشت زهرای میناب دارد، یک یادبود در مسجد مهدیه محل زندگی‌اش، یک یادبود در خمینی‌شهر (زادگاه پدرش) و به گفته دایی قرار است خیابانی به نام او در خمینی‌شهر نام‌گذاری شود. مادر هر روز به مسجد می‌رود، بالای سر ماکان، جایی که یادگاری‌هایش صندوق شده است. هر چند روز هم سری به گلزار شهدا می‌زند، پای قبری که خالی است اشک می‌ریزد. بنیاد شهید برای ماکان پرونده مفقودالاثری باز کرده است/ شرق 💢بیشتر بخوانید sharghdaily.com/fa/tiny/news-1…

“Time changes. Crimes don’t.”

Meanwhile their culture

Americans after finding that a group of fish is called 'school'

Genocide, Apartheid, Massacres, Child killers, Terrorism

Imagine being an Iranian in the diaspora who supported this war. You fricking idiots.

صدای جنگنده، شلیک موشک و چند انفجار و دود‌، از محل انفجار مشخصه محدود پاستوره‌.

آقا رضا ده سال بود گیاه خوار شده بود تا به قول خودش به حیوانات آسیب نزنه . هر هفته یک ساعت و نیم تا اشتهارد می رفت تا قبر محمد حسینی و کرمی رو بشوره میگفت از این کار انرژی می گیرم این ها برای ما فدا شدند. آخر سر هم خودش برای نجات یه دختر بچه جان فدای ایران شد