Sahba Moslehi | صهبا مصلحی

افسردگی رو نباید همیشه فقط یک اختلال شیمیایی ببینیم. افسردگی می‌تونه نشانه‌ای باشه از اینکه آدم تو زندگیش با چیز مهمی روبه‌رو شده: فرسودگی، رابطه‌ای آسیب‌زا، بی‌معنایی، تعارض در انتخاب‌ها، یا فاصله گرفتن از نیازهای واقعیش. دارو برای خیلی از آدم‌ها کمک‌کننده و حتی ضروری هست. اما وقتی تنها مداخله، خاموش‌کردن نشانه‌ها باشه، ممکنه فرصت فهمیدن ریشه‌های روانی و زندگی‌محورِ رنج از دست بره. نقد اصلی، ضدیت با دارو نیست؛ نقدِ تقلیل دادن افسردگی به مغز، بدون دیدن زندگیِ آدمه. #افسردگی #رواندرمانی #سلامت_روان

بله، همین‌طوره، موافقم. واقعاً مسئله صرفاً این نیست که آدم به یک امر جمعی یا غیرفردی تعلق داره یا نه؛ مسئله اینه که اون امر، با زندگی واقعی فرد چه نسبتی پیدا می‌کنه. گاهی یک تعلق جمعی می‌تونه به زندگی آدم معنا، جهت، مسئولیت و حتی حساسیت اخلاقی بیشتری بده. اون‌وقت لزوماً نفی فردیت نیست؛ شاید بخشی از انتخاب و هویت فرد باشه. ولی یه‌جایی هم ممکنه همون امر جمعی کم‌کم جای انتخاب شخصی، زندگی فردی، قضاوت اخلاقی و عاملیت آدم رو بگیره. اون‌جاست که به قول شما می‌شه گفت فرد داره در یک هویت جمعی منحل می‌شه.

@SahbaMoslehi باید پرسید اون امر غیرفردی چه نسبتی با زندگی فرد داره؟ زندگی فرد رو در چه مسیری به پیش می‌بره؟ این پیشبرد آیا پیامدهای منفی حتی بالقوه برای افراد دیگه داره؟ با پاسخ به این سوال‌ها تا حدودی تمایز روشن می‌شه.

کسی که نمی‌تونه وجود خودش رو تحمل کنه هویت فردی خودش رو توی هویت‌های جمعی مثل هویت قومی، دینی و سیاسی منحل می‌کنه.

این‌طور متوجه حرفت می‌شم که می‌گی باید بین «تعلق به امر جمعی» و «منحل‌شدن در هویت جمعی» تمایز گذاشت. فقط سوالی که برای من پررنگ می‌شه اینه که معیار تشخیص این دو از هم چیه؟ یعنی چطور می‌شه فهمید کسی آگاهانه بخشی از زندگیش رو در مسیر یک امر جمعی گذاشته، اما هنوز فردیت و انتخاب خودش رو حفظ کرده؛ و از کجا می‌شه گفت فردیتش در اون هویت جمعی منحل شده؟

@SahbaMoslehi تعلق فرد به امور اجتماعی با منحل کردن خود درون هویت جمعی فرق می‌کنه. برای مثال وقتی فرد تصوری از فردیت و زندگی شخصی نداره و جریان زندگی رو در راستای برنامه‌های جمعی متوقف می‌کنه یعنی درون هویت جمعی منحل شده.

#ریاض_بهراد #Bahai #RiazBehrad #Riyaz_Behrad

زندگی معنوی و روان‌درمانی رقیب هم نیستند. دعا، تأمل و توکل می‌توانند کمک‌کننده باشند؛ اما گاهی رنج روانی به گفت‌وگوی درمانی و مراقبت حرفه‌ای نیاز دارد.

همه‌ی اشکال «خودشیفتگی» به یک اندازه رابطه را خراب نمی‌کنند. گاهی آدم فقط دلش می‌خواهد دیده شود، تأیید شود، یا برای کسی مهم باشد. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که این نیاز، تبدیل می‌شود به رقابت، تحقیر، یا کوچک‌کردن طرف مقابل. رابطه معمولاً از خواستنِ توجه و تأیید آسیب نمی‌بیند؛ از جایی آسیب می‌بیند که دیده‌شدنِ من، به قیمت بی‌ارزش‌کردنِ تو تمام می‌شود. #روانشناسی #رابطه

باب صعود به منبر، پیش‌نماز ایستادنِ امامان و تقلید از مراجع را ناروا شمرد. دو کار بسیار رایجِ صیغه‌ کردن و قلیان کشیدن را ممنوع کرد. آموختن قواعد فقهی بی‌فایده شمرد. در عوض، بابی‌ها بر جستجوی مستقل و فردیِ حقیقت و اتکا به عقلانیت تأکید ورزیدند. حجاب از روی زنان برداشتند و گفت‌وگو و دیدار مرد و زن را روا دانستند. شنیدن موسیقی را مجاز شمردند. غرب‌ستیزی مذهبی را با التفات به هنرها و صنایع ظریف غربی، آموختن علوم نوین، و ارزش‌ نهادن بر دانش و تأسیس مدارس نوین جایگزین کردند. اگر تعریف انقلاب، نوعی دگرگونی بنیادین در بازه‌ی زمانی کوتاه باشد بابی‌ها کاملاً انقلابی بودند. #DigitalBlackOutIran‌ aasoo.org/index.php/fa/a…

بزرگترین مقاومت در برابر تغییر، در کسانی دیده می‌شود که هویتشان را بر پایه‌ی "قربانی بودن" بنا کرده‌اند. رها کردنِ رنج برای آن‌ها، مثلِ گم کردنِ خودشان است. پرل کینگ

«وایب خوب» بیشتر از اینکه جادو باشه، یه پیام بدنیه. آدما از چهره، لحن، بدن و توجه ما خیلی زود می‌فهمن کنارمون باید دفاعی باشن یا آروم. خیلی وقتا جذابیت واقعی از تکنیک ارتباطی نمیاد؛ از سیستم عصبی‌ای میاد که به جای هشدار، پیام امنیت منتقل می‌کنه. #روانشناسی #رابطه

یکی از چالش‌های  #مهاجرت فقط این نیست که آدم «ناتوان» دیده بشه؛ بلکه مسئله در «کمتر خودی» دیده‌شدن هست. در این‌ صورت مهاجر کم‌کم می‌افته توی تله‌ی اثبات‌کردنِ مداومِ خودش: در دوستی‌ها، در فضای اجتماعی، در محیط کار، و حتی در تعامل‌های روزمره. مسئله فقط توانایی یا ناتوانی نیست؛ چیزی که انسان رو از نظر روانی فرسوده می‌کنه، زندگی در جایگاهِ «همیشه کمی غریبه بودن» هست.

واقعاً این باور که «زن‌ها همدل‌ترند» چقدر پشتوانه‌ی علمی دارد؟ بعضی پژوهش‌ها می‌گویند ماجرا به این سادگی نیست. چیزی که ما به‌عنوان همدلیِ بیشترِ زنان می‌بینیم، احتمالاً فقط از زیست‌شناسی نمی‌آید؛ بخش زیادی از آن می‌تواند نتیجه‌ی تربیت، نقش‌هایی که از کودکی به دخترها داده می‌شود، و انتظاری باشد که جامعه از زنان دارد: اینکه بیشتر بفهمند، بیشتر مراقبت کنند، بیشتر کوتاه بیایند. همدلی چیز ارزشمندی است، اما نباید تبدیل شود به وظیفه‌ی همیشگی زنان. همدلی یک توانایی انسانی است؛ هم زنان می‌توانند از زیر بار مراقبتِ دائمی بیرون بیایند، هم مردان می‌توانند مسئولیت عاطفی بیشتری بپذیرند.