Murat Uelgen@MuratUelgen75
“Bir tek Nasır konuştu. Onu da öldürdüler.”
— Ebubekir Abi, PKK’de uygulamaya konulan “zorunlu askerlik kanunu” senin fikrinmiş, doğru mu?
— Ona yol açtım diyeyim.
— Nasıl yani?
— Xabur’a yakın Kaçuri/Çukurca mıntıkasında 15 kadar genç toplanmıştı. Gerillalara büyük bir ilgi ve sempati duyuyorlardı. Aralarında gönüllü olarak katılmak isteyen olup olmadığını sordum, beş-altı kişi el kaldırdı. Sonra bu olayı Apo’ya anlattım. O da işi askerlik kanununa vardırdı. Kongrede bunu işledi, ardından bu doğrultuda karar çıktı. Tabii çok kötü sonuçları oldu. Hogir ve Kara Ömer gibi kişiler sahada bunu çok kötü kullandılar.
— Sen Öcalan’la çok uzun süre kaldın. Nasıldı ilişkiniz? Hemşerilik yakınlığının etkisi var mıydı? Seni kayırır mıydı?
— Bana desteği fazlaydı. Mesela 1987’de Bulgaristan’a giderken “Benim yerime sen bak” dedi. O dönemde merkez üyesi olup da soruşturmaya alınmayan kimse kalmadı. PKK tarihinde soruşturmaya girmeyen tek kişi benim. Onunla rahat konuşurdum, eleştirilerimi de söylerdim. Evine alırdı, birçok yere yanında götürürdü.
— Cemil Bayık, Duran Kalkan ve Ali Haydar Kaytan da onun bulunduğu sahaya gelir giderlerdi. Onlar da sizin kadar rahat konuşabilir miydi?
— Cemil’in Apo’yu sevmediğini adım gibi biliyorum ama sözlerinde en çok Apo’nun adını yine o geçirirdi. Ali Haydar geldiğinde uzun kalmak istemez, hemen ayrılmak isterdi. Apo, Duran’a bazen “Niye konuşmuyorsun?” derdi. Duran da “Benim beynim kireçlenmiş, konuşmayayım” diye cevap verirdi.
— Konuşmak istememelerinin sebebi, başlarına bir iş gelme ihtimali olabilir mi?
— Olabilir tabii. Ama ben rahat konuşuyordum.
— Fakat senin eleştirilerin Çetin Güngör’ünki kadar sert olsaydı, sanırım o kadar rahat olamazdın.
— Bizde belli bir saygı çerçevesi vardı. Yeri gelir koruması olurdum, yeri gelir mutfağa geçip yemek yapardım, yeri gelir en ciddi görüşmelere gönderilirdim. Bana verilen görevi yapardım.
— Siz Öcalan’ı çok eski zamandan beri tanıyorsunuz.
— Tabii. 1974’ten beri tanırım. 1976’da babası öldüğünde yakın bir köyde öğretmendim, taziyeye gitmiştim.
— Sen kaç doğumlusun?
— 1958.
— Apo 1947 doğumlu. Askeri okula gidebilmesi için yaşı küçültülmüş olabilir.
— Suriye’ye ne zaman geçtiniz?
— 1979’da. Apo ve Kemal Pir’den sonra ben gittim.
— Örgütten nasıl ayrıldınız?
— Tartışmalar 2002’de başladı, 2004 baharına kadar sürdü. Musul, Bağdat ve Mahmur taraflarındaydık. Cemillere haber gönderdik, gelip tartışalım dedik. Bir ay boyunca görüştük. Avukat Mahmut Şakar geldi. Bana göre devletin adamıydı; yeniden savaşın başlatılması yönünde bir talimat getirmişti. Biz bunu kabul etmedik. Baharda da ayrıldık.
— Toplantılarda açıkça “Apo teslim olmuş” diyor muydunuz?
— Hayır. Dolaylı biçimde karşı çıkıyorduk. “Partinin lideri düşmanın elindedir, kararları burada bulunanlar vermelidir” diyorduk.
— Yani kimse doğrudan “Öcalan teslim oldu” diyemiyordu?
— Hayır. Bir tek Komutan Nasır (Frauk Bozkurt) söyledi. Onu da öldürdüler.
— Siz nasıl tutuklanmadınız ya da soruşturulmadınız?
— Ortam öyle değildi. Biz merkez üyeleriydik. Kongrede de bizim gibi düşünen çok sayıda insan vardı. Hepsini nasıl tutuklayacaklardı?
— Kaç merkez üyesi ayrıldınız?
— 14 kişiydik. Ben, Botan, Ferhat, Serhat, Şırnaklı Doğan, Şırnaklı Celal, Doğu Kürdistan’dan Sipan, Rojavalı Kemal, Bitlisli Mahir, Antepli Helin ve diğer arkadaşlar…
Ayrılmadan önce örgütün para ve arşivi bendeydi. Bir dönem istihbaratın da başındaydım. Ayrılmadan önce bunları Musul’da Ezidi Zeki ve Cudi adlı arkadaşlara teslim ettim, karşılığında da yazılı belge aldım.
— Başka katılmak isteyen var mıydı?
— Rıza Altun Avrupa’daydı. “Paraları alıp geleceğim, ben de sizinleyim” demiş. Sonra vazgeçti.
— Sait Çürükkaya’larla aynı dönemde miydi ayrılışınız?
— Hayır, onlar daha önce ayrılmışlardı.
-Teşekkür ederim Ağabey.
— Ben teşekkür ederim. Fuat’la (Fuat Çavgun) görüşürsen çok selam söyle. Çok maceralarımız oldu birlikte.
— Söylerim. Selamlar, saygılar.
Ulaş Boz..
