Şayan Demirrenk Demirci

Bugün yine bir penguen ortamlara düşmüş, sürüden ayrılmış, iki adım ötede beyaz boşluk, arkada dramatik müzik. Yorumlar hazır, “Konfor alanından çıktı”, “Cesaret”, “Kendini buluyor.” Sanki penguen değil, LinkedIn’de “yeni fırsatlara açığım” yazıp kutuplara taşınan bir beyaz yakalı. Ama daha sıkıcı bir ihtimal var, belki yön duygusunu kaybetti, belki kulağı iltihaplandı, doğal içgüdüleri köreldi, belki sosyalleşme becerilerini yitirdi, belki genetik bir problemi vardı garibin, dengesi şaştı. Belki aç, zayıf, stres altında, dümdüz bir hasta ne yaptığını bilmiyor. Yani bu, yüzde yüz “bilinçli karar” değil, biyoloji denen sistemin bir belası da olabilir. Pengueni kişisel gelişim koçu yapmanın rahat tarafı şu, itiraz etmiyor. “Vertigom var” diyemiyor. “Ölmek üzereyim, beni metafora çevirmeyin” diye yorum kapattıramıyor. Biz de kendi ertelememize kibar bir tokat ararken onu kullanıyoruz. Penguende “vizyon” tespit ettik çok şükür, belki mesele penguenin kendini bulması değil, bizim her konuya kendimizi yapıştırmamızdır. Penguen belki de senin “konfor alanı” hikayelerinden sıkılmıştır…