Rob Scholte Quotes

Ontregelingen die te maken hebben met indrukken van zintuigen, dat is een centraal thema gebleven in mijn werk: van zintuig tot werktuig.

Wat ik heel mooi vind, is als dingen gewoon zichzelf kunnen zijn: een ordner is voor mij een toonbeeld van schoonheid.

Het concept, het conceptuele, is het einde van een lineaire geschiedenisgang. Daarna ontstaat het postmodernisme, de nieuwe schilderkunst.

Ik denk dat ik een unieke positie had in de jaren 1984-1986, omdat ik aanschouwelijke filosofie pleegde.

Het kopen van een kunstwerk is ook het verduisteren van iets, het is het privé maken, het aan de openbaarheid onttrekken van kunst.

Het gaat goed met me. En dat moet zo blijven.

Die twee letters B en V staan voor een bepaald succes. Rob Scholte de eenmanszaak had misschien wat minder vliegen aangetrokken.

Mijn hele denken van de jaren 80 is erop gebaseerd dat je identiteiten kon aannemen, dat je voortdurend van stijl kon wisselen.

Bowie, Reed, Fripp, Nico, Cale: prachtige mensen waren dat, een voorbeeld voor een hele generatie, mensen die een nieuwe vorm uitvonden.

Jeugd is geen verworvenheid.

Ik was gewoon jong, te jong geboren in een oude wereld, zoals Erik Satie het ooit zei.

Eigenlijk zijn de jaren zeventig een eindpunt van de geschiedenis. Dan begint de nieuwe wereld, die maakt dat je alles kunt kiezen.

Mensen kijken heel vaak met hun oren.

“Het einde van de weg is de bloem die met je meeloopt”. (Tristan Tzara)

In principe is de mens androgyn.

Ik bewonderde hem in die tijd wel. Dat is later beduidend minder geworden.

Burroughs was een man van de straat, Van Doorn ook, maar bij Huxley was het als geleerde, die had toegang tot bepaalde middelen.

Als je je niet afkeert van succes, ben je een sell out. Maar dat is natuurlijk niet waar, je kunt op heel veel manieren succes hebben.

Mijn motto: Living well is the best revenge (Calvin Tomkins).

Ik noemde mijzelf en mijn generatie 'de kinderen van Torremolinos', want daar waren we allemaal op vakantie naartoe geweest.